นานๆจะเขียนแนวแฟนตาซีสักที แต่ว่ามันเป็นแนวแบบว่า.... ลองอ่านกันนะครับ
=====================================================================================
สวัสดี...ผมคือสไลม์ สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ ตัวกลมเป็นวุ้นเด้งดึ๋ง เหมือนลูกโป่งใส่น้ำจนอัดแน่น ถ้าให้จัดอันดับในบรรดามอนสเตอร์ทั้งหมด ผมจัดอยู่อันดับที่ 1 ใช่ อันดับที่ 1 จริงๆ คุณไม่ได้ฟังผิด นับว่าเป็นอันดับที่ 1 นับจากล่างสุดที่ผมภาคภูมิใจในชาติกำเนิด
ตอนนี้ผมกำลังหางานอยู่ ตั้งแต่ที่ผมแยกตัวออกมาจากครอบครัว เพื่ออยู่ด้วยตัวเอง ผมก็ต้องหางานเลี้ยงชีพ สมัยนี้ไม่ว่ามนุษย์ หรือ มอนสเตอร์ก็ต้องหางานทำกันทั้งนั้น นั่นเป็นหนึ่งในข้อตกลงระหว่างมนุษย์และมอนสเตอร์สำหรับการยุติการฆ่าฟันล่าเลเวลต่อกัน
นี่แหละที่ทำให้ผมและผองเพื่อนสไลม์แทบจะต้องหยุดวิวัฒนาการ เพราะไม่ได้ดูดซึมเลเวลและความสามารถของสิ่งมีชีวิตอื่น แต่ก็เพราะงานนี่แหละที่ทำให้พวกผมได้พัฒนาบ้าง
แต่งานที่พวกผมทำได้มันค่อนข้างจำกัด จึงไม่ง่ายเลยที่ผมจะหางานทำได้โดยไว หรือไม่โดนไล่ออกเพราะทำงานพลาด
“ทำไมนายไม่มาทำกับพวกเราล่ะ”
สไลม์เอถามผมเมื่อนานมาแล้ว พร้อมกับยื่นใบประกาศรับสมัครงานจากบริษัทหนึ่งที่เขาและผองเพื่อนตัวอื่นกำลังทำกันอยู่
“งานนี้รับสไลม์ไม่อั้น งานดี ค่าตอบแทนดี เรารอนายอยู่นะ”
สไลม์เอพยายามพูดชักจูงให้ผมสนใจ แต่ครั้งนั้นผมได้ปฏิเสธไปเพราะผมยังไม่สนใจ
ผ่านมาสองปีแล้วกับการชักชวน ผมที่ตกงานมานาน ได้แต่เข้าๆ ออกๆ งานโน้นงานนี้จนแทบจะไม่มีเงินกินข้าว จึงตัดสินใจรื้อหาใบประกาศรับสมัครที่เคยได้จากสไลม์เอ ก่อนจะมุ่งหน้าไปสมัครงานตามที่อยู่ที่เขียนไว้ ซึ่งก็หาไม่ยากเลย เมื่อบริษัทนั้นเป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งอุตสาหกรรมหนัง(ผู้ใหญ่) ที่ทุกคนรู้จักเป็นอย่างดี
ผมยืนนิ่งหน้าบริษัทพร้อมใบประกาศรับสมัคร ประตูอัตโนมัติเปิดออกทันทีเมื่อเซนเซอร์ตรวจจับเจอ แต่ไม่ทันที่ผมจะได้เคลื่อนตัวเข้าไป กลับมีพนักงานสาวในชุดเมดเดินออกมาต้อนรับและอุ้มผมเข้าไป
“วันนี้มาสมัครงานใช่มั้ยคะ”
เธอพูดพร้อมกับอุ้มผมเดินไปด้วย ผมได้แต่ตอบ “ครับ” ด้วยความประหม่า ก้มหน้างุดในอ้อมแขนนั่น กลิ่นตัวเธอช่างหอมจนผมเคลิ้ม แต่ผมจะมาละลายตอนนี้ไม่ได้ มันจะเสียบุคลิก
“รบกวนรอตรงนี้สักครู่นะคะ เดี๋ยวฝ่ายบุคคลจะมาสัมภาษณ์ในไม่ช้าค่ะ”
เธอบอกพร้อมกับวางผมลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ในห้องสีเหลี่ยมเล็กๆ ที่ไม่มีหน้าต่างเลย ภายในห้องมีเพียงเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่ ทีวีหนึ่งเครื่อง และเบาะนอนหนึ่งผืนตรงพื้น
ผมรอฝ่ายบุคคลด้วยความตื่นเต้น หวังว่าเขาจะรับผมและให้เริ่มงานได้เลยในวันพรุ่งนี้
“โอ้! ขอบคุณมากนะคะที่มาสมัครงาน ทางเรากำลังเริ่มขาดแคลนพนักงานอีกแล้ว” เสียงใสของพนักงานฝ่ายบุคคลดังขึ้นก่อนที่ผมจะเห็นตัวด้วยซ้ำ “ไม่ทราบว่าคุณสไลม์พอจะทราบรึยังคะว่าเนื้องานของเรามีอะไรบ้าง เพราะถ้าคุณพอจะมีประสบการณ์อยู่ เราอยากให้คุณเริ่มงานทันทีเลยค่ะ”
ผมถึงกับอึ้ง เริ่มงานทันที! มันจะเร็วเกินกว่าที่ผมตั้งใจไว้อีก แต่เดี๋ยวก่อน...จะใจเร็วไปไม่ได้ หากรีบร้อนตกปากรับคำแล้วผมทำงานพลาด ผมจะตกงานในทันทีมากกว่า
“เออ...คือผมยังไม่เคยทำงานนี้ครับ”
“ว้า! แย่จริง ฉันอยากให้คุณเริ่มงานโดยเร็วเลย ตอนนี้ผู้กำกับกำลังเดือดอยู่ด้วย ไม่รู้จะใช้เปลืองไปถึงไหน” เธอหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงคำว่าเปลือง แล้วมองมาที่ผม “แต่คุณน่าจะเคยเห็นงานของเรามาบ้าง หรือไม่ก็น่าจะเคยได้ยินจากเพื่อนๆมาบ้างว่างานเป็นยังไง แหม...ก็อย่างที่รู้กันนะคะ ว่าชิ้นงานของเราค่อนข้างกระจายไปทั่ว ถ้าไม่เคยดูก็ออกจะผิดแปลกไปหน่อย จริงมั้ยคะ”
คุณฝ่ายบุคคลยิ้มให้ผม ตอนนี้ผมเพิ่งจะสังเกตว่าเธอก็เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยคนหนึ่ง ชุดวอร์มที่เธอใส่แม้จะไม่ได้อวดทรวดทรงให้เห็น แต่หนองโพของเธอก็เด่นชัดอยู่ดี
“เอางี้แล้วกันนะคะ เรามี...” เธอยกแขนดูนาฬิกาข้อมือ “สิบห้านาทีค่ะ ดิฉันจะเปิดหนังของเราให้คุณดู พร้อมกับอธิบายเนื้อหางาน และอาจจะทดสอบนิดๆหน่อยๆ ตกลงตามนี้นะคะ ฉันมีเวลาไม่มากแล้ว เดี๋ยวก็ต้องไปรับมือกับผู้กำกับอีก วุ่นๆๆๆ”
เธอดูหัวเสียทุกครั้งเมื่อเอ่ยถึงผู้กำกับ พลางเอื้อมมือไปเปิดทีวีเพื่อโชว์หนังที่เธอว่าให้ดู เสียงครางดังขึ้นก่อนที่ผมจะได้เห็นภาพทุกอย่างชัด สาวเอลฟ์ร่างบางในชุดขาดวิ่นกำลังเคลิบเคลิ้มกึ่งทรมานไปกับเหล่าสไลม์ที่เคลื่อนไหวไปแทบทุกส่วนบนร่างกายของเธอ
“นี่คือหนึ่งในงานของคุณ แต่ทักษะนี้ต่อให้เป็นพวกไม่มีประสบการณ์ก็ทำได้ค่ะ”
พนักงานฝ่ายบุคคลยักไหล่ แล้วรีบกดเปลี่ยนหนังไปอีก คราวนี้เป็นสไลม์กับอัศวินสาวร่างเปลือยเปล่า ท่อนล่างกำลังโดนสไลม์ที่ปั่นตัวเป็นเกลียวบุกรุกจุดสำคัญ
“ทักษะนี้คุณต้องมีกำลังพอดูเลยนะคะ ปั่นตัวเป็นเกลียวให้แข็ง และอยู่ให้นานที่สุด จนกว่าผู้กำกับจะสั่งคัท หรือถ้านักแสดงของเราเสร็จก่อน คุณก็จะได้พักเร็วขึ้น”
ผมเริ่มรู้สึกเนื้อตัวค่อยๆเหลวขึ้นจากความรู้สึกประหม่าและอารมณ์พาไปจากภาพและเสียงที่ได้ดูอยู่ งานนี้อาจจะยากกว่าที่ผมคิด เพราะสไลม์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่จะแข็งได้นานและตลอดเวลา
“และก็นี่ น่าจะเป็นเนื้องานหลักสุดท้าย”
คราวนี้ไม่มีเสียงครางของหญิงสาว เพราะทีวีโดนปิดไปแล้ว แต่ผมกลับได้ยินเสียงสั่นจากอุปกรณ์ชนิดหนึ่ง ซึ่งดังมาจากมือของพนักงานฝ่ายบุคคลนั่นเอง เธอกำลังถือแท่งหรรษาที่กำลังสั่นอย่างแรง ผมไม่รู้ว่าเธอหยิบมันมาจากไหน ในความทรงจำที่ผมมี มันไม่ได้อยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก
เธอซ่อนมันอยู่ในเสื้อวอร์มตัวใหญ่ของเธอ
“คุณพอที่จะหุ้มตัวเองบนนี้ได้ไหมคะ” เธอชี้ไปที่แท่งในมือ ผมได้แต่อ้ำอึ้ง “คือทางเราไม่นิยมใช้เจลหล่อลื่นค่ะ อย่างที่คุณรู้ว่าของพวกนี้มันเป็นสารสังเคราะห์ นางเอกของเราหลายคนแพ้ง่ายค่ะ แต่ถ้าเป็นความหนืดจากพวกคุณซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมชาติมันจะสะดวกและปลอดภัยกว่า”
“ผะ...ผมไม่แน่ใจครับ”
สไลม์อย่างผมได้แต่อ้ำอึ้ง อุตสาหกรรมถ่ายหนังผู้ใหญ่นี้ อาจจะงานหนักกว่าที่ผมคิด
“ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนย่อมมีครั้งแรกเสมอ เอาเป็นว่าเรามาทดสอบกันเลยแล้วกันนะคะ”
หญิงสาววางแท่งลงบนเบาะที่เตรียมไว้แล้ว ก่อนจะถอดเสื้อวอร์มโยนทิ้งพื้นด้านข้าง เผยร่างเปลือยไร้ยกทรงอวดหนองโพให้เห็น มือของเธอคว้าผมออกจากเก้าอี้ เอนตัวนอนลง และวางผมลงบนหน้าท้อง
“รบกวนเคลื่อนตัวให้นุ่มนวล ใส่อารมณ์ที่สุดด้วยค่ะ”
เธอบอกผม ความหอมบนผิวกายเธอทำให้ผมเริ่มละลายเคลิบเคลิ้ม จนโลมเลียไปอย่างเชื่องช้า เนื้อตัวหนืดของผมค่อยๆ แผ่คลุมผิวของเธอทีละนิด และชอนไชไประหว่างหน้าอกอันอวบอิ่ม
“ดีค่ะ ดีมาก” เธอตอบด้วยน้ำเสียงกระเส่า ทำให้ผมรู้สึกดีไปด้วย
ระหว่างที่ผมยังทำหน้าที่เดิม หญิงสาวก็ถอดชุดเบื้องล่างออก ซึ่งเธอไม่ได้สวมชั้นในเช่นกัน เธอหันไปหยิบแท่งหรรษานั่นพร้อมกับกดปุ่มให้มันทำงาน
“ช่วยรวมตัวหุ้มแท่งด้วยนะคะ” น้ำเสียงหนักแน่น ปราศจากความเคลิ้มใดๆ เมื่อครู่
ผมรู้สึกสะดุดผิดจังหวะพอสมควร แต่ก็รีบรวมตัวกลับมาเป็นก้อนลูกโป่งน้ำเด้งดึ๋งใหม่ แล้วค่อยๆห่อหุ้มแท่งตามที่เธอสั่ง
การสั่นของเครื่องทำให้ผมควบคุมตัวเองได้ยากอยู่ ต้องพยายามยึดตัวเองให้แน่นที่สุด สติเท่านั้นที่ผมต้องมี ไม่งั้นผมต้องหลุดออกจากเจ้าแท่งนี้เป็นแน่
“จะเริ่มถูแล้วนะคะ อย่าหลุดเด็ดขาดนะคะ”
พูดจบ สาวฝ่ายบุคคลก็เริ่มดึงมือเคลื่อนเจ้าแท่งนั้นถูกับจุดสงวน พลางส่งเสียงครางจนผมสติแทบหลุด เสียงของเธอมีเสน่ห์จนผมรู้สึกตัวเองสั่นไปพร้อมกับเจ้าเครื่องนั่น
ผิวสาวช่างเนียนนุ่มจนผมเริ่มอยากจะทำอะไรมากกว่าแค่การเกาะเจ้าเครื่องนี้เสียแล้ว ผมอยากจะขยับตัว แต่ถ้าผมหลุดออกโดยที่ยังไม่ได้รับคำสั่งถัดไป ผมอาจจะตกงานก็ได้
อุณหภูมิภายในห้องเริ่มร้อนขึ้น หรือเพราะผู้ที่กำลังส่งเสียงตัวร้อนขึ้นผมก็ตอบไม่ได้ ผมรู้แต่ว่าเจ้าแท่งหรรษากำลังเริ่มทะลวงขึ้นเข้าไปในช่องแคบอันมืดมิด
มันผิดจากที่ผมจินตนาการไว้พอสมควร จากที่เคยเข้าใจว่าภายในจะต้องเห็นสีเนื้อแดงอมชมพูเหมือนกับเนื้อสัตว์ แต่เอาเข้าจริงผมกลับเจอแต่ความมืดมิดและกลิ่นรัญจวน ที่ทำเอาผมหัวหมุนล่องลอยราวกับโด๊บยาเกินขนาด
กว่าผมจะรู้สึกตัวอีกที ก็เมื่อเจอแสงสว่างด้านนอกอีกครั้ง
“อา… ท่าสุดท้ายไหวมั้ยคะ”
พนักงานสาวถามผมด้วยน้ำเสียงบางพร้อมลมหายใจหอบ ใบหน้าของเธอตอนนี้แดงก่ำ และกำลังส่งสายตายั่วยวนมาทางผมที่ตอนนี้กำลังไหลหลุดจากแท่งหรรษาในมือเธอ
“ครับ ผมไหว”
ผมรีบตอบ เกร็งตัวเป็นเส้นและปั่นตัวเองเป็นเกลียวให้หนาและแข็งที่สุดเท่าที่ชีวิตผมจะเคยทำได้
“ดีค่ะ ใหญ่ขนาดนั้นกำลังดีเลยค่ะ” เธอยิ้มหวาน ทำเอาผมเกือบเผลอคลายตัว “รีบๆ ใส่เข้ามาเลยค่ะ ฉันจะรอไม่ไหวแล้ว”
“ครับ!”
ผมรีบพุ่งตัวเองใส่ช่องที่เคยทะลวงไปก่อนหน้า ความรู้สึกนี้มันช่างดีจนผมแทบไม่อยากออกไปไหน
“อ่า… ดีจังเลย ขยับด้วยสิคะ ขยับถี่ๆ เอาให้เต็มที่เลย”
เธอสั่งผมพร้อมกับขยับสะโพกตอบรับตามจังหวะที่ตัวผมเข้าออก พระเจ้า! ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เลยว่างานนี้มันจะรู้สึกดีขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยทำไมสไลม์จำนวนมากถึงได้อยากสมัครมาทำงานกันนัก
ผมเคลื่อนตัวเองรุนแรงขึ้น ตามเสียงครางที่ดังขึ้นของเธอ ผมไม่อยากหยุดเลย งานนี้มันสวรรค์ชัดๆ ได้โปรดให้ผมทำงานนี้ทันทีด้วยเถิด แล้วผมจะยอมเป็นทาสให้ทำทุกวันก็ยอม
“ไม่ไหวแล้ว เร่งอีก ๆ จะเสร็จอยู่แล้ว ซอยถี่ ๆ แรง ๆ อย่างนั่นเลยค่ะ เอาอีก ๆ อีกนิดค่ะ อีก...”
เสียงพนักงานสาวหยุดไป พร้อมกับตัวผมที่หลุดออกมาตามของเหลวในร่างกายเธอ ทั้งผมและเธอต่างหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ผมได้แต่นอนกองเป็นน้ำบนเบาะนั่น ขณะที่พนักงานฝ่ายบุคคลลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าทันที
สีหน้ายั่วยวนเมื่อครู่ กลับมาเป็นปกติจนผมตกใจ หรือว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการแสดง ถ้าเช่นกันเธอก็เป็นนักแสดงมือโปรจนผมต้องยกนิ้วให้
“ขอบคุณสำหรับการทดสอบนะคะ”
เธอยิ้มตามมารยาท พร้อมกับก้มเก็บแท่งหรรษาสอดเข้าไปใต้ชุดวอร์มตามเดิม
“แต่เสียใจด้วยนะคะ คุณไม่ผ่านการทดสอบค่ะ”
“เดี๋ยวนะครับ! ผมไม่ผ่าน! ผมพลาดตรงไหนไปเหรอครับ”
ผมตกใจจนรีบรวมตัวกลับเป็นสไลม์เด้งดึ๋งตามเดิม เป็นไปไม่ได้ ก็เมื่อครู่เธอยังชมผมอยู่หยกๆ
“เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ไว้ถ้าคุณพร้อมค่อยมาสมัครใหม่นะคะ”
พนักงานสาวเดินผ่านผมไปจนถึงประตูห้อง ผมไม่ยอมเด็ดขาด ผมไม่อยากพลาดงานนี้ นี่เป็นงานที่ผมต้องการ!
“ได้โปรดบอกเหตุผลด้วยครับ ว่าทำไมผมถึงไม่ผ่าน ผมทำไม่ดีตรงไหนครับ ก็เมื่อสักครู่คุณ...”
ผมหยุดชะงักไปเมื่อพนักงานสาวหันกลับมาทำหน้าดุใส่ผม แววตาสื่อถึงความรำคาญ และมีอารมณ์หงุดหงิดในใบหน้าชัดเจน
“ฉันจะพูดคำเดียวนะคะ และกรุณากลับออกไปทันทีที่รู้คำตอบด้วย”
เธอเดินย้อนกลับมาหยุดยืนหน้าผม ผมกลั้นหายใจรอคำตอบ
“คุณอ่อนเกินไปค่ะ!”
พอได้ยินประโยคนี้ ร่างกายของผมอ่อนลงเป็นน้ำนองพื้น แล้วไหลออกจากห้องนี้ทันที
ก็ผมมันเป็นสไลม์นี่นา… มันต้องอ่อนอยู่แล้ว
……………………………………………………………………………….จบ
Working slime [18+]
=====================================================================================
สวัสดี...ผมคือสไลม์ สิ่งมีชีวิตขนาดเล็กเท่าฝ่ามือ ตัวกลมเป็นวุ้นเด้งดึ๋ง เหมือนลูกโป่งใส่น้ำจนอัดแน่น ถ้าให้จัดอันดับในบรรดามอนสเตอร์ทั้งหมด ผมจัดอยู่อันดับที่ 1 ใช่ อันดับที่ 1 จริงๆ คุณไม่ได้ฟังผิด นับว่าเป็นอันดับที่ 1 นับจากล่างสุดที่ผมภาคภูมิใจในชาติกำเนิด
ตอนนี้ผมกำลังหางานอยู่ ตั้งแต่ที่ผมแยกตัวออกมาจากครอบครัว เพื่ออยู่ด้วยตัวเอง ผมก็ต้องหางานเลี้ยงชีพ สมัยนี้ไม่ว่ามนุษย์ หรือ มอนสเตอร์ก็ต้องหางานทำกันทั้งนั้น นั่นเป็นหนึ่งในข้อตกลงระหว่างมนุษย์และมอนสเตอร์สำหรับการยุติการฆ่าฟันล่าเลเวลต่อกัน
นี่แหละที่ทำให้ผมและผองเพื่อนสไลม์แทบจะต้องหยุดวิวัฒนาการ เพราะไม่ได้ดูดซึมเลเวลและความสามารถของสิ่งมีชีวิตอื่น แต่ก็เพราะงานนี่แหละที่ทำให้พวกผมได้พัฒนาบ้าง
แต่งานที่พวกผมทำได้มันค่อนข้างจำกัด จึงไม่ง่ายเลยที่ผมจะหางานทำได้โดยไว หรือไม่โดนไล่ออกเพราะทำงานพลาด
“ทำไมนายไม่มาทำกับพวกเราล่ะ”
สไลม์เอถามผมเมื่อนานมาแล้ว พร้อมกับยื่นใบประกาศรับสมัครงานจากบริษัทหนึ่งที่เขาและผองเพื่อนตัวอื่นกำลังทำกันอยู่
“งานนี้รับสไลม์ไม่อั้น งานดี ค่าตอบแทนดี เรารอนายอยู่นะ”
สไลม์เอพยายามพูดชักจูงให้ผมสนใจ แต่ครั้งนั้นผมได้ปฏิเสธไปเพราะผมยังไม่สนใจ
ผ่านมาสองปีแล้วกับการชักชวน ผมที่ตกงานมานาน ได้แต่เข้าๆ ออกๆ งานโน้นงานนี้จนแทบจะไม่มีเงินกินข้าว จึงตัดสินใจรื้อหาใบประกาศรับสมัครที่เคยได้จากสไลม์เอ ก่อนจะมุ่งหน้าไปสมัครงานตามที่อยู่ที่เขียนไว้ ซึ่งก็หาไม่ยากเลย เมื่อบริษัทนั้นเป็นหนึ่งในบริษัทยักษ์ใหญ่แห่งอุตสาหกรรมหนัง(ผู้ใหญ่) ที่ทุกคนรู้จักเป็นอย่างดี
ผมยืนนิ่งหน้าบริษัทพร้อมใบประกาศรับสมัคร ประตูอัตโนมัติเปิดออกทันทีเมื่อเซนเซอร์ตรวจจับเจอ แต่ไม่ทันที่ผมจะได้เคลื่อนตัวเข้าไป กลับมีพนักงานสาวในชุดเมดเดินออกมาต้อนรับและอุ้มผมเข้าไป
“วันนี้มาสมัครงานใช่มั้ยคะ”
เธอพูดพร้อมกับอุ้มผมเดินไปด้วย ผมได้แต่ตอบ “ครับ” ด้วยความประหม่า ก้มหน้างุดในอ้อมแขนนั่น กลิ่นตัวเธอช่างหอมจนผมเคลิ้ม แต่ผมจะมาละลายตอนนี้ไม่ได้ มันจะเสียบุคลิก
“รบกวนรอตรงนี้สักครู่นะคะ เดี๋ยวฝ่ายบุคคลจะมาสัมภาษณ์ในไม่ช้าค่ะ”
เธอบอกพร้อมกับวางผมลงที่เก้าอี้ตัวหนึ่ง ในห้องสีเหลี่ยมเล็กๆ ที่ไม่มีหน้าต่างเลย ภายในห้องมีเพียงเก้าอี้ที่ผมนั่งอยู่ ทีวีหนึ่งเครื่อง และเบาะนอนหนึ่งผืนตรงพื้น
ผมรอฝ่ายบุคคลด้วยความตื่นเต้น หวังว่าเขาจะรับผมและให้เริ่มงานได้เลยในวันพรุ่งนี้
“โอ้! ขอบคุณมากนะคะที่มาสมัครงาน ทางเรากำลังเริ่มขาดแคลนพนักงานอีกแล้ว” เสียงใสของพนักงานฝ่ายบุคคลดังขึ้นก่อนที่ผมจะเห็นตัวด้วยซ้ำ “ไม่ทราบว่าคุณสไลม์พอจะทราบรึยังคะว่าเนื้องานของเรามีอะไรบ้าง เพราะถ้าคุณพอจะมีประสบการณ์อยู่ เราอยากให้คุณเริ่มงานทันทีเลยค่ะ”
ผมถึงกับอึ้ง เริ่มงานทันที! มันจะเร็วเกินกว่าที่ผมตั้งใจไว้อีก แต่เดี๋ยวก่อน...จะใจเร็วไปไม่ได้ หากรีบร้อนตกปากรับคำแล้วผมทำงานพลาด ผมจะตกงานในทันทีมากกว่า
“เออ...คือผมยังไม่เคยทำงานนี้ครับ”
“ว้า! แย่จริง ฉันอยากให้คุณเริ่มงานโดยเร็วเลย ตอนนี้ผู้กำกับกำลังเดือดอยู่ด้วย ไม่รู้จะใช้เปลืองไปถึงไหน” เธอหน้าเจื่อนไปเล็กน้อยเมื่อพูดถึงคำว่าเปลือง แล้วมองมาที่ผม “แต่คุณน่าจะเคยเห็นงานของเรามาบ้าง หรือไม่ก็น่าจะเคยได้ยินจากเพื่อนๆมาบ้างว่างานเป็นยังไง แหม...ก็อย่างที่รู้กันนะคะ ว่าชิ้นงานของเราค่อนข้างกระจายไปทั่ว ถ้าไม่เคยดูก็ออกจะผิดแปลกไปหน่อย จริงมั้ยคะ”
คุณฝ่ายบุคคลยิ้มให้ผม ตอนนี้ผมเพิ่งจะสังเกตว่าเธอก็เป็นผู้หญิงที่มีใบหน้าสวยคนหนึ่ง ชุดวอร์มที่เธอใส่แม้จะไม่ได้อวดทรวดทรงให้เห็น แต่หนองโพของเธอก็เด่นชัดอยู่ดี
“เอางี้แล้วกันนะคะ เรามี...” เธอยกแขนดูนาฬิกาข้อมือ “สิบห้านาทีค่ะ ดิฉันจะเปิดหนังของเราให้คุณดู พร้อมกับอธิบายเนื้อหางาน และอาจจะทดสอบนิดๆหน่อยๆ ตกลงตามนี้นะคะ ฉันมีเวลาไม่มากแล้ว เดี๋ยวก็ต้องไปรับมือกับผู้กำกับอีก วุ่นๆๆๆ”
เธอดูหัวเสียทุกครั้งเมื่อเอ่ยถึงผู้กำกับ พลางเอื้อมมือไปเปิดทีวีเพื่อโชว์หนังที่เธอว่าให้ดู เสียงครางดังขึ้นก่อนที่ผมจะได้เห็นภาพทุกอย่างชัด สาวเอลฟ์ร่างบางในชุดขาดวิ่นกำลังเคลิบเคลิ้มกึ่งทรมานไปกับเหล่าสไลม์ที่เคลื่อนไหวไปแทบทุกส่วนบนร่างกายของเธอ
“นี่คือหนึ่งในงานของคุณ แต่ทักษะนี้ต่อให้เป็นพวกไม่มีประสบการณ์ก็ทำได้ค่ะ”
พนักงานฝ่ายบุคคลยักไหล่ แล้วรีบกดเปลี่ยนหนังไปอีก คราวนี้เป็นสไลม์กับอัศวินสาวร่างเปลือยเปล่า ท่อนล่างกำลังโดนสไลม์ที่ปั่นตัวเป็นเกลียวบุกรุกจุดสำคัญ
“ทักษะนี้คุณต้องมีกำลังพอดูเลยนะคะ ปั่นตัวเป็นเกลียวให้แข็ง และอยู่ให้นานที่สุด จนกว่าผู้กำกับจะสั่งคัท หรือถ้านักแสดงของเราเสร็จก่อน คุณก็จะได้พักเร็วขึ้น”
ผมเริ่มรู้สึกเนื้อตัวค่อยๆเหลวขึ้นจากความรู้สึกประหม่าและอารมณ์พาไปจากภาพและเสียงที่ได้ดูอยู่ งานนี้อาจจะยากกว่าที่ผมคิด เพราะสไลม์ไม่ใช่สิ่งมีชีวิตที่จะแข็งได้นานและตลอดเวลา
“และก็นี่ น่าจะเป็นเนื้องานหลักสุดท้าย”
คราวนี้ไม่มีเสียงครางของหญิงสาว เพราะทีวีโดนปิดไปแล้ว แต่ผมกลับได้ยินเสียงสั่นจากอุปกรณ์ชนิดหนึ่ง ซึ่งดังมาจากมือของพนักงานฝ่ายบุคคลนั่นเอง เธอกำลังถือแท่งหรรษาที่กำลังสั่นอย่างแรง ผมไม่รู้ว่าเธอหยิบมันมาจากไหน ในความทรงจำที่ผมมี มันไม่ได้อยู่ในห้องนี้ตั้งแต่แรก
เธอซ่อนมันอยู่ในเสื้อวอร์มตัวใหญ่ของเธอ
“คุณพอที่จะหุ้มตัวเองบนนี้ได้ไหมคะ” เธอชี้ไปที่แท่งในมือ ผมได้แต่อ้ำอึ้ง “คือทางเราไม่นิยมใช้เจลหล่อลื่นค่ะ อย่างที่คุณรู้ว่าของพวกนี้มันเป็นสารสังเคราะห์ นางเอกของเราหลายคนแพ้ง่ายค่ะ แต่ถ้าเป็นความหนืดจากพวกคุณซึ่งเป็นสิ่งมีชีวิตธรรมชาติมันจะสะดวกและปลอดภัยกว่า”
“ผะ...ผมไม่แน่ใจครับ”
สไลม์อย่างผมได้แต่อ้ำอึ้ง อุตสาหกรรมถ่ายหนังผู้ใหญ่นี้ อาจจะงานหนักกว่าที่ผมคิด
“ไม่เป็นไรค่ะ ทุกคนย่อมมีครั้งแรกเสมอ เอาเป็นว่าเรามาทดสอบกันเลยแล้วกันนะคะ”
หญิงสาววางแท่งลงบนเบาะที่เตรียมไว้แล้ว ก่อนจะถอดเสื้อวอร์มโยนทิ้งพื้นด้านข้าง เผยร่างเปลือยไร้ยกทรงอวดหนองโพให้เห็น มือของเธอคว้าผมออกจากเก้าอี้ เอนตัวนอนลง และวางผมลงบนหน้าท้อง
“รบกวนเคลื่อนตัวให้นุ่มนวล ใส่อารมณ์ที่สุดด้วยค่ะ”
เธอบอกผม ความหอมบนผิวกายเธอทำให้ผมเริ่มละลายเคลิบเคลิ้ม จนโลมเลียไปอย่างเชื่องช้า เนื้อตัวหนืดของผมค่อยๆ แผ่คลุมผิวของเธอทีละนิด และชอนไชไประหว่างหน้าอกอันอวบอิ่ม
“ดีค่ะ ดีมาก” เธอตอบด้วยน้ำเสียงกระเส่า ทำให้ผมรู้สึกดีไปด้วย
ระหว่างที่ผมยังทำหน้าที่เดิม หญิงสาวก็ถอดชุดเบื้องล่างออก ซึ่งเธอไม่ได้สวมชั้นในเช่นกัน เธอหันไปหยิบแท่งหรรษานั่นพร้อมกับกดปุ่มให้มันทำงาน
“ช่วยรวมตัวหุ้มแท่งด้วยนะคะ” น้ำเสียงหนักแน่น ปราศจากความเคลิ้มใดๆ เมื่อครู่
ผมรู้สึกสะดุดผิดจังหวะพอสมควร แต่ก็รีบรวมตัวกลับมาเป็นก้อนลูกโป่งน้ำเด้งดึ๋งใหม่ แล้วค่อยๆห่อหุ้มแท่งตามที่เธอสั่ง
การสั่นของเครื่องทำให้ผมควบคุมตัวเองได้ยากอยู่ ต้องพยายามยึดตัวเองให้แน่นที่สุด สติเท่านั้นที่ผมต้องมี ไม่งั้นผมต้องหลุดออกจากเจ้าแท่งนี้เป็นแน่
“จะเริ่มถูแล้วนะคะ อย่าหลุดเด็ดขาดนะคะ”
พูดจบ สาวฝ่ายบุคคลก็เริ่มดึงมือเคลื่อนเจ้าแท่งนั้นถูกับจุดสงวน พลางส่งเสียงครางจนผมสติแทบหลุด เสียงของเธอมีเสน่ห์จนผมรู้สึกตัวเองสั่นไปพร้อมกับเจ้าเครื่องนั่น
ผิวสาวช่างเนียนนุ่มจนผมเริ่มอยากจะทำอะไรมากกว่าแค่การเกาะเจ้าเครื่องนี้เสียแล้ว ผมอยากจะขยับตัว แต่ถ้าผมหลุดออกโดยที่ยังไม่ได้รับคำสั่งถัดไป ผมอาจจะตกงานก็ได้
อุณหภูมิภายในห้องเริ่มร้อนขึ้น หรือเพราะผู้ที่กำลังส่งเสียงตัวร้อนขึ้นผมก็ตอบไม่ได้ ผมรู้แต่ว่าเจ้าแท่งหรรษากำลังเริ่มทะลวงขึ้นเข้าไปในช่องแคบอันมืดมิด
มันผิดจากที่ผมจินตนาการไว้พอสมควร จากที่เคยเข้าใจว่าภายในจะต้องเห็นสีเนื้อแดงอมชมพูเหมือนกับเนื้อสัตว์ แต่เอาเข้าจริงผมกลับเจอแต่ความมืดมิดและกลิ่นรัญจวน ที่ทำเอาผมหัวหมุนล่องลอยราวกับโด๊บยาเกินขนาด
กว่าผมจะรู้สึกตัวอีกที ก็เมื่อเจอแสงสว่างด้านนอกอีกครั้ง
“อา… ท่าสุดท้ายไหวมั้ยคะ”
พนักงานสาวถามผมด้วยน้ำเสียงบางพร้อมลมหายใจหอบ ใบหน้าของเธอตอนนี้แดงก่ำ และกำลังส่งสายตายั่วยวนมาทางผมที่ตอนนี้กำลังไหลหลุดจากแท่งหรรษาในมือเธอ
“ครับ ผมไหว”
ผมรีบตอบ เกร็งตัวเป็นเส้นและปั่นตัวเองเป็นเกลียวให้หนาและแข็งที่สุดเท่าที่ชีวิตผมจะเคยทำได้
“ดีค่ะ ใหญ่ขนาดนั้นกำลังดีเลยค่ะ” เธอยิ้มหวาน ทำเอาผมเกือบเผลอคลายตัว “รีบๆ ใส่เข้ามาเลยค่ะ ฉันจะรอไม่ไหวแล้ว”
“ครับ!”
ผมรีบพุ่งตัวเองใส่ช่องที่เคยทะลวงไปก่อนหน้า ความรู้สึกนี้มันช่างดีจนผมแทบไม่อยากออกไปไหน
“อ่า… ดีจังเลย ขยับด้วยสิคะ ขยับถี่ๆ เอาให้เต็มที่เลย”
เธอสั่งผมพร้อมกับขยับสะโพกตอบรับตามจังหวะที่ตัวผมเข้าออก พระเจ้า! ทำไมผมถึงไม่เคยรู้เลยว่างานนี้มันจะรู้สึกดีขนาดนี้ ไม่แปลกใจเลยทำไมสไลม์จำนวนมากถึงได้อยากสมัครมาทำงานกันนัก
ผมเคลื่อนตัวเองรุนแรงขึ้น ตามเสียงครางที่ดังขึ้นของเธอ ผมไม่อยากหยุดเลย งานนี้มันสวรรค์ชัดๆ ได้โปรดให้ผมทำงานนี้ทันทีด้วยเถิด แล้วผมจะยอมเป็นทาสให้ทำทุกวันก็ยอม
“ไม่ไหวแล้ว เร่งอีก ๆ จะเสร็จอยู่แล้ว ซอยถี่ ๆ แรง ๆ อย่างนั่นเลยค่ะ เอาอีก ๆ อีกนิดค่ะ อีก...”
เสียงพนักงานสาวหยุดไป พร้อมกับตัวผมที่หลุดออกมาตามของเหลวในร่างกายเธอ ทั้งผมและเธอต่างหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า ผมได้แต่นอนกองเป็นน้ำบนเบาะนั่น ขณะที่พนักงานฝ่ายบุคคลลุกขึ้นใส่เสื้อผ้าทันที
สีหน้ายั่วยวนเมื่อครู่ กลับมาเป็นปกติจนผมตกใจ หรือว่าทั้งหมดที่เกิดขึ้นเป็นเพียงการแสดง ถ้าเช่นกันเธอก็เป็นนักแสดงมือโปรจนผมต้องยกนิ้วให้
“ขอบคุณสำหรับการทดสอบนะคะ”
เธอยิ้มตามมารยาท พร้อมกับก้มเก็บแท่งหรรษาสอดเข้าไปใต้ชุดวอร์มตามเดิม
“แต่เสียใจด้วยนะคะ คุณไม่ผ่านการทดสอบค่ะ”
“เดี๋ยวนะครับ! ผมไม่ผ่าน! ผมพลาดตรงไหนไปเหรอครับ”
ผมตกใจจนรีบรวมตัวกลับเป็นสไลม์เด้งดึ๋งตามเดิม เป็นไปไม่ได้ ก็เมื่อครู่เธอยังชมผมอยู่หยกๆ
“เชิญกลับไปได้แล้วค่ะ ไว้ถ้าคุณพร้อมค่อยมาสมัครใหม่นะคะ”
พนักงานสาวเดินผ่านผมไปจนถึงประตูห้อง ผมไม่ยอมเด็ดขาด ผมไม่อยากพลาดงานนี้ นี่เป็นงานที่ผมต้องการ!
“ได้โปรดบอกเหตุผลด้วยครับ ว่าทำไมผมถึงไม่ผ่าน ผมทำไม่ดีตรงไหนครับ ก็เมื่อสักครู่คุณ...”
ผมหยุดชะงักไปเมื่อพนักงานสาวหันกลับมาทำหน้าดุใส่ผม แววตาสื่อถึงความรำคาญ และมีอารมณ์หงุดหงิดในใบหน้าชัดเจน
“ฉันจะพูดคำเดียวนะคะ และกรุณากลับออกไปทันทีที่รู้คำตอบด้วย”
เธอเดินย้อนกลับมาหยุดยืนหน้าผม ผมกลั้นหายใจรอคำตอบ
“คุณอ่อนเกินไปค่ะ!”
พอได้ยินประโยคนี้ ร่างกายของผมอ่อนลงเป็นน้ำนองพื้น แล้วไหลออกจากห้องนี้ทันที
ก็ผมมันเป็นสไลม์นี่นา… มันต้องอ่อนอยู่แล้ว
……………………………………………………………………………….จบ