เครียดมากๆจนร้องไห้ ควรแก้ด้วยวิธีไหน

คือหนูรู้สึกเครียดมากๆในทุกๆเรื่อง เหนื่อยกับการเป็นอยู่และความกดดันจากสังคม ผู้ใหญ่ไม่เข้าใจหนูเลยสักนิดมีแต่ว่าหนูไม่โตสักทีทำตัวเป็นเด็กแต่มันก็จริง....หนูก็ใช้ชีวิตของหนูไปเรียนปกติเย็นกลับบ้านมาทำการบ้านอาบน้ำกินข้าวจัดตารางเรียนเสาร์อาทิตย์หนูไม่เคยได้ไปไหนเลยทำงานอย่างเดียว ประมาณว่า จันทร์-ศุกร์เรียน เสาร์-อาทิตย์ทำงาน ชีวิตวนลูปอย่างนี้มาตลอด3ปี คือเหนื่อยค่ะ พอไปเรียนสายก็โดนตัดคะแนนเรื่อยๆจนมันติดลบ พอบอกเหตุผลอาจารย์ อาจารย์ก็ไม่ฟัง ไม่เข้าใจว่าแค่ฟังความเห็นของเด็กมันยากขนาดนั้นเลยหรอ ผู้ใหญ่เดี๋ยวนี้เป็นอะไรไปหมดคะ เหนื่อยทั้งการเรียน ครอบครัว เรื่องส่วนตัว หากจะว่าเครียดเรื่องความรักก็ไม่ใช่ เกิดมาไม่เคยมีแฟนเลยค่ะ พ่อแม่แอนตี้การมีแฟนในวัยเรียนหนูก็เข้าใจและไม่คิดจะมีตอนนี้ด้วย บางวันหนูก็เครียดจนร้องไห้คนเดียว ร้องยังไงก็ไม่หยุด ความเครียดมันเต็มไปหมดเลย ทำร้ายร่างกายตัวเองก็เคยคิดจะทำแต่ก็มาคิดอีกว่ามันไร้สาระเกินไป เลยเลือกที่จะร้องไห้อย่างเดียว เคยปรึกษารุ่นพี่ เขาก็บอกให้หนูค่อยๆแก้ไขทีละเรื่อง แต่บางเรื่องมันแก้ไจไม่ได้โดยเฉพาะเรื่องเรียน แอนตี้การศึกษาไทยไปแล้ว อาจารย์บางคนให้งานมากเกินไปโดยไม่ถามเด็ก เด็กคนเดียวเรียนเป็นสิบๆวิชาการบ้านมีเกือบทุกวิชาแล้วคนที่ทำงานเสาร์อาทิตย์แบบหนูจะเอาเวลาไหนไปทำ ช่วงเย็นก็ทำไม่ค่อยจะทันเป็นคนหลับเร็วมาก3ทุ่มก็หลับแล้ว ยิ่งเรื่องครอบครัวพ่อแม่กดดันมากค่ะเรื่องเกรด แต่พอหนูเริ่มไม่พูดคุยกับคนในครอบครัวเขาก็ไม่ถามไถ่อะไรอีกเลย แล้วพอมาตอนนี้ทางครอบครัวไม่อยากให้เรียนต่อแล้วหนูก็งงว่าทำไม เพื่ออะไร เรียนมาขนาดนี้แล้วจะจบแล้วทำไมต้องมาตัดสินใจอะไรแบบนี้ ค่าเทอมค่างานค่าชุดค่ากินค่าจิปาฐะต่างๆหนูก็จ่ายเอง เคยคิดว่าถ้ากล้ากว่านี้จะไปอยู่หอ แต่เป็นคนคิดบ้านมากห่างบ้านก็ร้องแล้ว ดูเป็นคนเซนซิทีฟ5555 เวลาใครถามอะไรหนูก็ตะบอกว่าปกติดี บางวันนั่งเรียนก็เหม่อลอยจนเพื่อนถาม  ที่เรียนที่เตรียมไว้ใบสมัครจัดการหมดแล้วแต่กลัวว่าตัวเองจะไม่รอด เพราะคะแนนที่ถูกตัดเรื่อยๆบวกกับว่าอาจารย์อคติกับหนูมากๆถึงขั้นเคยแกล้งหนู แกล้งอย่างอื่นหนูจะไม่ว่าแต่แกล้งเอางานหนูไปซ่อนแล้วบอกว่าหนูไม่ได้ส่ง หนูไม่เข้าใจว่าอาจารย์เขาเป็นอะไร มันหลายเรื่องมากๆ พอเครียดในหลายๆเรื่องมันก็ทำให้หนูอยากพอกับชีวิต อยากอยู่คนเดียวเรื่อยๆไม่อยากมีสีสันในชีวิต ที่เล่ามาอาจดูย้อนแย้งบ้าง แต่อยากระบายมากๆแล้วก็มีเรื่องระบายเยอะกว่านี้มากๆๆๆๆแต่ทำได้แค่เก็บมันไว้ เพื่อนเดี๋ยวนี้ก็ไว้ใจไม่ได้ บอกจะช่วยเราแต่ที่ไหนได้  ทุกวันนี้ใข้ขีวิตแบบมืดมนมากๆไปเรียนก็เอาปต่เรียน พอพักกลางวันตะไม่ลงไปไหนเลยนั่งอยู่บนห้องฟังเพลง (เป็นติ่งเกาหลีค่ัะ) แต่ใข่ว่าเพลงจะช่วยให้หายเครียดได้ พอฟังไปมันก็เพลินก็ทำให้คิดำปเรื่อยๆเรื่องอดีตและอนาคต อดีตก็มืดมนอนาคตก็มืดเช่นกัน.........การศึกษไทยทำให้หนูเป็นได้ขนาดนี้ ครอบครัวและสังคมทำให้หนูเป็นได้ขนาดนี้....ควรคิดใหม่ได้แล้วนะคะ เด็กกี่คนต้องจบชีวิตไปกับปัญหาพวกนี้ แต่ว่าหนูคงไม่ทำหรอกค่ะ อยากจะรอดูอนาคตตัวเองว่าจะจบแบบไหน  จะเจอสังคมแบบไหน ใช้ชีวิตแบบไหน พิมพ์ไปยังร้องเลยค่ะพอนึกถึงเรื่องพวกนี้.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.