พี่ๆทุกคนเคยเป็นแบบผมไหมแล้วผ่านมันไปได้ยังไง
ผมอายุ21ปี ผมเป็นคนนึงที่มีฝันอยากใช้ชีวิตในแบบตัวเอง อยากเลือกทางเดินเองกลับถูกบังคับตลอด
(ทำไมไม่เป็นเหมือนลูกคนนั้นคนนี้) ไม่เคยให้กำลังใจหรือเห็นด้วยกับความคิดผมเลยสักนิด ทั้งที่พยามหาทางออกโดยการ คุยกันเเล้วแต่ มันเหมือนไร้ค่า ทุกคนอยากให้ผมทำในสิ่งที่ตัวเองอยากให้ทำ แต่ไม่เคยมีคนไหนถามว่าผมอยากทำอะไร. ทั้งๆที่ผมเรียนดี ไม่เที่ยว ไม่เกเร แต่ผมก็ยังไม่เคยดีในสายตาครอบครัว เชื่อไหมครับพ่อแท้ๆของผมไม่เคยรู้ว่าผมมีฟันเขี้ยว.ทั้งที่อยู่ด้วยกันมา5ปี( ก่อนหน้านี้ทิ้งผมไป5ปีไม่มีการติดต่อใดๆทั้งสิ้น )เพราะอะไรรู้ไหมครับ เค้าไม่เคยเห็นผมยิ้มเลยครับ เจอหน้ากันมีแต่บ่นแต่ว่า. ผมบอกเลยอิจฉาคนที่พ่อแม่เข้าใจ สนับสนุนในความสุขที่ลูกอยากจะทำ. ในสายตาเขาต้องการให้ผมเป็นคนขยัน1000%ห้ามเถียงห้ามมีความรู้สึก อยากให้ทำอะไรต้องทำ. ถ้าเราขัดใจ. คำพูดที่เราจะได้ยินเสมอคือ ทำไมไม่เข้าใจกันบ้าง. อยากถามว่าแล้วเคยเข้าใจผมบ้างไหม ทุกวันนี้ใช้ชีวิตเหมือนให้พ้นวันไปเรื่อยๆ. บ่อยครั้งคิดอยากตาย. แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ผมก็ทำใจยอมรับมาเรื่อยๆจนเกิดการทะเลาะกันอีกถึงขั้นไล่ออกจากบ้าน. สิ่งที่ผมเชื่อมั่นสิ่งที่คิดไว้ขาดลงทันที เคว้งคว้างมาก แต่ก็ดึงสติกลับมาได้ว่าพ่ออาจหลุดปากพูด จนในที่สุดก็มีครั้งที่2. ซึ่งตอนนี้ผมคิดเเล้วว่าถ้ามีครั้งที่3. การที่ผมอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นตัวถ่วงชีวิตพ่อกับเมียใหม่ ถ้าผมหนีไปเค้าคงไม่รู้สึกอะไร เพราะก่อนหน้าที่เค้าจะกลับไปรับผมมาอยู่ด้วยเค้าน่าจะมีความสุขกันดี ตั้งแต่มีผมมา แม่เลี้ยงมีแต่ปัญหา. มีเรื่องบ่นผมทุกวันที่เจ็บใจกว่านั้นคือคนที่ชื่อว่าพ่อไม่ฟังลูกเลยสักนิด กลับเชื่อเมียมาบ่นมาว่าผม มันคงใกล้ถึงเวลาแล้วแหละครับ คงต้องไปร่อนเร่เหมือนเมื่อ10ปีที่เเล้ว
ผมเครียดมากไม่รู้จะทำยังไงเเล้วครับ รบกวนพี่ๆที่มีประสบการช่วยหาทางออกด้วยน้ะครับ.ขอบคุณครับที่รับฟัง (ผมไม่เคยมีช่วงชีวิตที่เรียกว่าวัยรุ่น)
สัญยาเลยครับถ้าวันนึงผมมีลูก ผมจะไม่ทำให้เค้าต้องเจ็บปวดแบบผม. ผมจะกอดทุกวันจะหอมแก้มทุกวัน. จะฟังลูกให้มาก. จะเติมเต็มทุกอย่างที่ผมขาดไป
เป็นลูกนกที่ถูกขังกรง อยากโบนบินแต่บินไม่ได้
พี่ผ่านมันมันไปยังไงครับ
ผมอายุ21ปี ผมเป็นคนนึงที่มีฝันอยากใช้ชีวิตในแบบตัวเอง อยากเลือกทางเดินเองกลับถูกบังคับตลอด
(ทำไมไม่เป็นเหมือนลูกคนนั้นคนนี้) ไม่เคยให้กำลังใจหรือเห็นด้วยกับความคิดผมเลยสักนิด ทั้งที่พยามหาทางออกโดยการ คุยกันเเล้วแต่ มันเหมือนไร้ค่า ทุกคนอยากให้ผมทำในสิ่งที่ตัวเองอยากให้ทำ แต่ไม่เคยมีคนไหนถามว่าผมอยากทำอะไร. ทั้งๆที่ผมเรียนดี ไม่เที่ยว ไม่เกเร แต่ผมก็ยังไม่เคยดีในสายตาครอบครัว เชื่อไหมครับพ่อแท้ๆของผมไม่เคยรู้ว่าผมมีฟันเขี้ยว.ทั้งที่อยู่ด้วยกันมา5ปี( ก่อนหน้านี้ทิ้งผมไป5ปีไม่มีการติดต่อใดๆทั้งสิ้น )เพราะอะไรรู้ไหมครับ เค้าไม่เคยเห็นผมยิ้มเลยครับ เจอหน้ากันมีแต่บ่นแต่ว่า. ผมบอกเลยอิจฉาคนที่พ่อแม่เข้าใจ สนับสนุนในความสุขที่ลูกอยากจะทำ. ในสายตาเขาต้องการให้ผมเป็นคนขยัน1000%ห้ามเถียงห้ามมีความรู้สึก อยากให้ทำอะไรต้องทำ. ถ้าเราขัดใจ. คำพูดที่เราจะได้ยินเสมอคือ ทำไมไม่เข้าใจกันบ้าง. อยากถามว่าแล้วเคยเข้าใจผมบ้างไหม ทุกวันนี้ใช้ชีวิตเหมือนให้พ้นวันไปเรื่อยๆ. บ่อยครั้งคิดอยากตาย. แต่ถึงจะเป็นแบบนี้ผมก็ทำใจยอมรับมาเรื่อยๆจนเกิดการทะเลาะกันอีกถึงขั้นไล่ออกจากบ้าน. สิ่งที่ผมเชื่อมั่นสิ่งที่คิดไว้ขาดลงทันที เคว้งคว้างมาก แต่ก็ดึงสติกลับมาได้ว่าพ่ออาจหลุดปากพูด จนในที่สุดก็มีครั้งที่2. ซึ่งตอนนี้ผมคิดเเล้วว่าถ้ามีครั้งที่3. การที่ผมอยู่ตรงนี้เหมือนเป็นตัวถ่วงชีวิตพ่อกับเมียใหม่ ถ้าผมหนีไปเค้าคงไม่รู้สึกอะไร เพราะก่อนหน้าที่เค้าจะกลับไปรับผมมาอยู่ด้วยเค้าน่าจะมีความสุขกันดี ตั้งแต่มีผมมา แม่เลี้ยงมีแต่ปัญหา. มีเรื่องบ่นผมทุกวันที่เจ็บใจกว่านั้นคือคนที่ชื่อว่าพ่อไม่ฟังลูกเลยสักนิด กลับเชื่อเมียมาบ่นมาว่าผม มันคงใกล้ถึงเวลาแล้วแหละครับ คงต้องไปร่อนเร่เหมือนเมื่อ10ปีที่เเล้ว
ผมเครียดมากไม่รู้จะทำยังไงเเล้วครับ รบกวนพี่ๆที่มีประสบการช่วยหาทางออกด้วยน้ะครับ.ขอบคุณครับที่รับฟัง (ผมไม่เคยมีช่วงชีวิตที่เรียกว่าวัยรุ่น)
สัญยาเลยครับถ้าวันนึงผมมีลูก ผมจะไม่ทำให้เค้าต้องเจ็บปวดแบบผม. ผมจะกอดทุกวันจะหอมแก้มทุกวัน. จะฟังลูกให้มาก. จะเติมเต็มทุกอย่างที่ผมขาดไป
เป็นลูกนกที่ถูกขังกรง อยากโบนบินแต่บินไม่ได้