เราทุกข์เพราะความคิด ไปยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งนั้น โดยไม่ได้ดั่งใจตามปรารถนาจึงเกิดทุกข์

มีผู้รู้กล่าวว่า

เราทุกข์เพราะความคิด
ไม่ได้ทุกข์เพราะสิ่งที่เกิดขึ้นกับเรา
ไม่ใช่เพราะมีสิ่งภายนอกมากระทบเรา..
แต่เป็นเพราะใจที่หลงต่างหากทำให้เป็นทุกข์
เราจะพ้นจากความหลง เห็นความจริงได้
ก็ด้วยการหมั่นรู้ตัวอยู่บ่อยๆ
เห็นความจริงบ่อยๆ ปัญญาก็จะเกิด
ตอนแรกจะเห็นด้วยสติ ตอนหลังเราจะเห็นด้วยปัญญา
การเห็นด้วยสติ คือ การรู้ตัว
ส่วนการเห็นด้วยปัญญา คือรู้ความจริง
ทำให้หลุดจากความหลงซึ่งเป็นรากเหง้าของความทุกข์




แต่ความจริงคือ

    "เราทุกข์เพราะความคิด ไม่ได้ทุกข์เพราะส่ิงที่เกิดขึ้นกับเรา..."

    ข้อความนี้ถ้าอย่างนั้น ก็กลายเป็นว่าทำอะไรก็ไม่ต้องคิด เพราะคิดแล้วมันจะทุกข์ อย่างนี้ไม่ใช่

    ฉะนั้นสิ่งที่ถูกต้องคือ เราทุกข์เพราะความคิด ไปยึดมั่นถือมั่นกับสิ่งนั้น โดยไม่ได้ดั่งใจตามปรารถนาจึงเกิดทุกข์

    ๑. การเห็นด้วยสติ คือ การรู้ตัว

    ๒. แต่การรู้ด้วยสัมปชัญญะ นี่จะต้องมาแยกแล้ว ก็จะชัดขึ้นมาอีกหนึ่งขั้น

    ๓. การเห็นด้วยปัญญา ก็คือ นำสิ่งนั้นมาวิเคราะห์ว่าสิ่งนั้นเป็นยังไง อะไร อย่างไร

ขอความเคารพ หากผู้รู้มีสิ่งชี้แนะ น้อมรับฟังเสมอ และขอความกรุณาแย้ง ชี้แจง ชี้แนะ แม้แต่ต้องการให้เพิ่มเติมสิ่งใด ก็ขอได้บอกมา
อ.พรหมสิทธิ์ ทิพย์ธาดาวงศ์