มันเรียกว่าอะไร?

ไม่รู้ว่ามีใครเคยเป็นมั้ยที่เวลาอยู่ที่บ้านจะไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่ใช่สิคงต้องบอกว่ารู้สึกละแต่ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคืออะไร เราก็เลยพยายามหาว่ามันคืออะไร เวลาเราอยู่ข้างนอกเราก็ปกติเลยไม่ได้คิดว่ามีปัญหาทางจิตแน่ๆ จนเรามาเจอคนที่เป็นคล้ายกับเราคำเรียกว่า"รู้สึกว่างเปล่า" เหมือนออยู่คนเดียวบนโลก ที่แรกเราคิดว่าคงจะใช่จนเราแก้ปัญหาด้วยการคุยกับเพื่อนหรือเล่นเกมกับเพื่อนเวลาเราอยู่บ้าน แต่เรากลับยังรู้สึกแบบนั้นอยู่ ทั้งๆที่ก็อยู่กับเพื่อนในแชท เราไม่เข้าใจตัวเองเลย พอมองย้อนกลับมา เราไม่เคยรู้เลยว่าตัวเองต้องการอะไรจริงๆ ต้องการแก้ไขปัญหา? ต้องการหาคำตอบ? เพราะสิ่งที่ได้มามันไม่รู้สึกว่ามันใช่ พอแล้วเราบอกตัวเอง
               เราคิดว่าเราพยายามออกมาจากชีวิตของคนรอบข้างมากขึ้นแล้วก็มากขึ้น จนตอนนี้เราอาจจะไม่มีเพื่อนเหลือเลยสักคน ด้วยความรู้สึกที่เราเผชิญมันทำให้เรารู้สึกขออยู่เงียบๆคนเดียว เราไม่อยากให้ใครมาจมหรือดิ่งตามเรามา แต่ในใจลึกๆของเราอยากขอแค่ใครสักคนเข้าใจและสามารถพูดคุยกับเราได้ ทุกวันนี้เวลาไปโรงเรียน เราสามารถทำตัวปกติได้สบายมากๆ แต่การที่เราเป็นแบบนี้มันทำให้เรามองเห็นเพื่อนของเราในมุมที่ต่างออกไป บอกตามตรงไม่คิดว่า เราต้องมาเห็นอะไรแบบนี้มันเป็นสิ่งที่เราเกลียดที่สุด แต่ในเวลาเดียวกันเราก็ชอบแบบนั้นเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทำไม ไม่มี ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่เข้าใจในตัวเรา คนที่บอกเราเป็นแบบนั้น หรือคนที่คิดว่าเราเป็นคนแบบนั้นแต่ไม่ได้พูดออกมา ทุกคนล้วนแต่พูดในสื่งที่ตัวเองเห็นแล้วใช้สังคมและอารมณ์ส่วนตัวในการตัดสินคนอื่น แต่โทษพวกเขาไม่ได้หรอก มันเป็นธรรมชาติของคนเรา
               นั้นละหัวข้อของเรา เราไม่รู้จะเรียกมันว่าอะไร ความรู้สึกที่เรียกว่าว่างเปล่าคงไม่ใช่คำตอบ โรคป่วยทางจิตผมก็ไม่รู้ บางทีก็รู้สึกว่าทุกอย่างที่เป็นเรามันคัดแย้งกันหมดทุกอย่าง คล้ายๆกับ ชอบใช้ดินสอแต่ก็รุ้สึกว่าปากกาเขียนสวยในเวลาเดียวกัน         //มันเรียกว่าอะไร?