ก่อนอื่นขอขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านกระทู้ของเราใครที่ตกอยู่ในสถานะเดียวกันก็สามารถมาแชร์ความรู้สึกด้วยได้นะคะ ไม่ก็ทักมาคุยกับเราใน เฟสบุ๊คส่วนตัวของเราก็ได้คะ
เฟสบุ๊ค Gratang Tang
คือเราเป็นคนนึงที่ตกอยู่ในสถานะคนคุยสถานะไม่ชัดเจนยอมรับนะคะว่าเรามีใจให้เค้ามาตลอดเราคุยกันบ่อยมากแทบจะทุกวันแต่คือเราไม่มีสถานะให้กัน เวลามีปัญหาทุกใจเค้าก็ทักมาระบาย ขอคำปรึกษาบ้างไรบ้าง เหงาก็ทักมา
แต่ส่วนใหญ่แล้วเราเองที่เป็นฝ่ายทักเค้าก่อนทุกครั้ง ถามนู่น นี่ นั่น เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับเค้า แต่มันก็มีมุมที่เราท้อ เราเหนื่อยมากคือเราทำทุกอย่างเพื่อเค้าแต่เหมือนว่าเค้าจะไม่เคยสนใจใยดีอะไรเราเลยเราร้องไห้หลายต่อหลายครั้งจนบางครั้งก็ไม่ได้คุยกันยาวเลยหล่ะแต่สุดท้ายเค้าเองก็เป็นคนที่ทักมาด้วยความใจอ่อนของเราสุดท้ายก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าแต่ละคำตอบของเค้าจะสั้นมากๆไม่เหมือนกับที่เราพิมพ์ไปไอเรานี่พิมพ์ยาวป็นทางรถไปแต่เค้าตอบมาแค่นิดเดียว แต่เรามีความสุขนะคะอย่างน้อยเค้าก็ตอบเรากลับมา แม้มันจะเหนื่อยก็ตามแต่ทำไงได้หล่ะคะเรารักเค้ามากเราอยากทำให้เค้ามีความสุข ให้เค้ารู้สึกว่าเราห่วงเค้าแคร์เค้ามากแค่ไหน แต่...ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีความหมายอะไรกับเค้าเลยก็ตามเราก็ยินดีจะทำให้เค้าเสมอคะ
บางครั้งเราก็เชื่อนะคะว่าการที่เราได้มาพบกันได้มาคุยกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิน
เหมือนกาลเวลาพาเราให้มาคุยกัน
เราไม่รู้ว่าเรากับเค้าจะคุยกันได้ถึงเมื่อไหร่นานแค่ไหน เค้าเปรียบเสมือนของขวัญที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของเราคะ
เราเคยเล่าให้เพื่อนฟังเพื่อนส่วนใหญ่ก็มักจะบอกว่าเรารักเค้ามากเกินไป ทุ่มเทเพื่อเค้ามากเกินไป...เราว่ามันก็จริงนะคะ แต่อย่างที่บอกถ้าเราไม่รักเราคงไม่ทำหรอกเนอะจริงไหม
แต่...
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ทำให้เรามาทบทวนอะไรหลายๆอย่างว่าสิ่งที่เราทำไปทั้งไม่ได้มีความหมายอะไรเลย พยายามแค่ไหนยังไงเค้าก็ไม่หันมามามองคนไร้ตัวตนอย่างเราเลยเราก็เลยตัดสินใจยอมถอยห่างออกมาอย่างจิงจังพยายามไม่มอง
พยายามไม่สนใจเค้าให้มากที่สุด
ถึงจะมีบางครั้งที่เผลอคิดถึงแต่เราพยายามฝืนหัวใจเราไว้ค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมากๆเลยนะคะ
คนคุยสถานะไม่ชัดเจน?
เฟสบุ๊ค Gratang Tang
คือเราเป็นคนนึงที่ตกอยู่ในสถานะคนคุยสถานะไม่ชัดเจนยอมรับนะคะว่าเรามีใจให้เค้ามาตลอดเราคุยกันบ่อยมากแทบจะทุกวันแต่คือเราไม่มีสถานะให้กัน เวลามีปัญหาทุกใจเค้าก็ทักมาระบาย ขอคำปรึกษาบ้างไรบ้าง เหงาก็ทักมา
แต่ส่วนใหญ่แล้วเราเองที่เป็นฝ่ายทักเค้าก่อนทุกครั้ง ถามนู่น นี่ นั่น เรามีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับเค้า แต่มันก็มีมุมที่เราท้อ เราเหนื่อยมากคือเราทำทุกอย่างเพื่อเค้าแต่เหมือนว่าเค้าจะไม่เคยสนใจใยดีอะไรเราเลยเราร้องไห้หลายต่อหลายครั้งจนบางครั้งก็ไม่ได้คุยกันยาวเลยหล่ะแต่สุดท้ายเค้าเองก็เป็นคนที่ทักมาด้วยความใจอ่อนของเราสุดท้ายก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ถึงแม้ว่าแต่ละคำตอบของเค้าจะสั้นมากๆไม่เหมือนกับที่เราพิมพ์ไปไอเรานี่พิมพ์ยาวป็นทางรถไปแต่เค้าตอบมาแค่นิดเดียว แต่เรามีความสุขนะคะอย่างน้อยเค้าก็ตอบเรากลับมา แม้มันจะเหนื่อยก็ตามแต่ทำไงได้หล่ะคะเรารักเค้ามากเราอยากทำให้เค้ามีความสุข ให้เค้ารู้สึกว่าเราห่วงเค้าแคร์เค้ามากแค่ไหน แต่...ถึงแม้ว่ามันจะไม่มีความหมายอะไรกับเค้าเลยก็ตามเราก็ยินดีจะทำให้เค้าเสมอคะ
บางครั้งเราก็เชื่อนะคะว่าการที่เราได้มาพบกันได้มาคุยกันมันไม่ใช่เรื่องบังเอิน
เหมือนกาลเวลาพาเราให้มาคุยกัน
เราไม่รู้ว่าเรากับเค้าจะคุยกันได้ถึงเมื่อไหร่นานแค่ไหน เค้าเปรียบเสมือนของขวัญที่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของเราคะ
เราเคยเล่าให้เพื่อนฟังเพื่อนส่วนใหญ่ก็มักจะบอกว่าเรารักเค้ามากเกินไป ทุ่มเทเพื่อเค้ามากเกินไป...เราว่ามันก็จริงนะคะ แต่อย่างที่บอกถ้าเราไม่รักเราคงไม่ทำหรอกเนอะจริงไหม
แต่...
ช่วงนี้เป็นช่วงที่ทำให้เรามาทบทวนอะไรหลายๆอย่างว่าสิ่งที่เราทำไปทั้งไม่ได้มีความหมายอะไรเลย พยายามแค่ไหนยังไงเค้าก็ไม่หันมามามองคนไร้ตัวตนอย่างเราเลยเราก็เลยตัดสินใจยอมถอยห่างออกมาอย่างจิงจังพยายามไม่มอง
พยายามไม่สนใจเค้าให้มากที่สุด
ถึงจะมีบางครั้งที่เผลอคิดถึงแต่เราพยายามฝืนหัวใจเราไว้ค่ะ
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านมากๆเลยนะคะ