ความเป็นคนที่เด็กกว่าเลยต้องยอมงันหรอ?

เรามีลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่ง
ซึ่งเคยสนิทกันมาก
เรารักและเคารพเขาเหมือนเป็นพี่ชายแท้ๆ
แต่ความรู้สึกเรากับเขามันสวนทางกัน
เรื่องมีอยู่ว่า
เราได้อะไรบางอย่างมา
โดยที่เราไม่ควรจะได้
ใช่เราก็คิดว่าเราไม่ควรจะได้มันจริงๆนั้นและ
และแน่นอนคนที่ควรจะได้คือเขา
เขาเสียผลประโยชน์  
เราคิดว่าเพราะสิ่งนี้
เขาเลยคิดทำร้ายเรา
ใช่เขาทำสำเร็จ
เราไม่รู้เลย ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าเป็นเขา  
เราเหนื่อยใจมากๆที่ต้องสู้กับอะไรไม่รู้อยู่ตั้งนาน
พอวันหนึ่งตาสว่างขึ้นมา
เข้าใจคำว่าคนที่ไว้ใจร้ายที่สุดก็คราวนี้
อารมณ์ถูกหักหลัง  ไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเจอ
เรายอมถอยออกมา
ยอมทิ้งทุกอย่างให้เขา
เราสู้ไม่ไหว
อารมณ์ตอนนั้นทั้งโกรธ  เกลียด  และแค้นมาก
ผ่านมาสามปี
เรากับเขาต่างคนต่างอยู่
ผ่านมาจนตอนนี้
ถามว่ายังโกรธ เกลียด แค้น เขาเหมือนเดิมไหม
ตอบว่าไม่
แต่เราเลือกที่จะต่างคนต่างอยู่ดีกว่า
เพราะอารมณ์เจ็บมันยังมี
มีอะไรมาสะกิดหน่อยก็เจ็บ
มันคงไม่มีทางหายได้
ด้วยความที่บรรดาญาติๆ
เป็นห่วงอยากให้ดีกัน ไม่อยากให้ผิดใจกัน
เพราะอย่างไงก็เป็นญาติพี่น้องกัน
เลยลงมติกันว่าให้เราไปขอโทษ
เดี๋ยวนะ!คือทุกคนรู้นะว่ามันเกิดอะไรขึ้น
แต่เลือกที่จะให้เราขอโทษ
ด้วยเหตุผลที่ว่า
เราเด็กกว่า
มันใช่หรอ?
มันคือทฤษฎีอะไรอ่ะ
มันคือสิ่งที่ถูกต้องจริงๆใช่ไหม