ไม่รู้ต้องทำอย่างไรกับชีวิตต่อ สิ่งที่ควรทำก็ไม่ใช่สิ่งที่อยากทำ (การนอนหลับไม่ใช่การพักผ่อนอีกแล้ว)

- ผมเป็นเด็กผู้ชายที่โตมาในครอบครัวที่แม่คอยสอนการใช้ชีวิตโดยยึดหลักการพยายามเท่าเทียมกับคนอื่นพ่อคอยสอนว่าโตมาไม่ควรเป็นพ่อแบบไหน
- ผมไม่มี กีฬาที่ชอบ อาหารที่ชอบ สีที่ชอบ อาชีพที่ชอบ
ผมมีแต่สิ่งที่ไม่ชอบ ถ้านับข้ามสิ่งที่ไม่ชอบเพียงไม่กี่อย่าง ที่เหลือก็ได้หมด
- การเรียนของผมไม่ได้อยู่ในระดับที่ดีแต่ก็ไม่ถึงขั้นรั้งท้าย ในเรื่องของการเรียนผมไม่ได้ถูกใส่ใจมากมาย
อาจจะถูกกระตุ้นบ้างในบางครั้งจากคำพูดที่แฝงความคาดหวังของแม่ ()
- ผมเรียนจบประถม มัธยม และมหาวิทยาลัย โดยที่ไม่ได้พยายามจนสุดความสามารถไม่ได้ทุ่มสุดตัว แค่ทำสิ่งที่ต้องทำ ในช่วงเวลาเหล่านั้น ความสุขของผมอยู่ที่บรรดาเพื่อนและเรื่องราวของเหตุการณ์การใช้ชีวิตในแต่ละช่วงวัย
- ผมทำเรื่องผิดพลาดมากมาย สาเหตุส่วนใหญ่มาจากการอยากเป็นส่วนสำคัญ ทุกวันนี้มันกลายเป็นเสียงที่วนเวียนอยู่ในหัวตอกย้ำการะกระทำ และคำพูดที่ไม่ควร
- ผมใช้ชีวิตหาความสุขทำหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำ ทั้งดี และไม่ดีในแต่ละช่วงวัย จนไม่รู้ว่ายังเหลือสิ่งที่อยากทำอยู่มั้ย
- ผมค่าเวลาในชีวิตส่วนใหญ่ไปกับหน้าคอมพิวเตอร์และ ออกกำลังกาย
- ตอนนี้ผมอายุ 25ปี น้ำหนัก 67.5กก. ส่วนสูง 172ซม. มีวัตถุองค์ประกอบที่ต้องมี
*ปัญหาที่ผมต้องการให้ช่วย
1.ผมไม่รู้ต้องทำอย่างไรกับชีวิตต่อ ทุกวันนี้งานที่ผมทำก็ทำเพราะต้องทำไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวผมเองชอบมันหรือเปล่า ไม่บกพร่องต่อหน้าที่ แต่ก็ไม่ได้ทุ่มสุดตัว
2.ผมไม่มีความสุข ไม่มีเป้าหมาย ไม่มีสิ่งที่อยากทำ มีแต่เสียงของเรื่องราวในอดีตที่คอยย้ำเตือนความผิดพลาดที่น่าอายในยามที่ผมเงียบ
3.การนอนของผมไม่ใช่การพักผ่อน แต่เป็นการเพิ่มเรื่องราวปัญหาที่แม้แต่ขณะหลับผมยังคิดหาทางแก้ (เรื่องราวไม่ได้ขึ้นอยู่กับการรับสื่อภายนอก แต่มาจากจินตนาการที่ภาพและเสียงชัดเจนเรื่องราวซับซ้อน)
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่