ตอนนี้เราอยู่ม.3และเป็นช่วงที่ต้องหาที่เรียนต่อด้วย
แต่เรารู้สึกว่าพักนี้เราจะคิดอะไรไปเรื่อยบ่อยกว่าและมักจะเหตุการณ์เรื่องแย่ๆที่เกิดกับเรามาตลอดที่เราอยู่ที่รร.
ซึ่งเรามั่นใจว่าฝ่ายที่ก่อเรื่องคือเราเองและพยายามจะไม่ไปใส่ใจ แต่ทำไม่ได้
เราเป็นคนที่มีปัญหากับเพื่อนบ่อยมากแต่ก็ยังคืนดีกันได้ แต่พอคืนดีกันเราก็ไม้ได้รู้สึกดีกับเพื่อนกลุ่มนั้นสักเท่าไร
และเราก็มีปัญหากับที่บ้านอยู่เรื่อยๆ เราก็มักจะร้องไห้หรือพอโดนว่าอะไรจากปากของพ่อแม่
ตอนที่คุยปกติกับคนแปลกหน้าที่แก่กว่าก็ร้องไห้แบบไร้เหตุผลมากๆเหมือนกัน
เราเคยระบายให้เพื่อนเก่าฟัง(ตอนนี้มีเพื่อนที่รร.เก่าเป็นที่พึ่ง)จนเพื่อนเก่าบอกให้ลองไปพบจิตแพทย์
เพราะกลัวว่าเราจะเป็นโรคซึมเศร้า แต่เราคิดว่าไม่น่าใช่ซึ่ในหัวเราคิดว่าที่เราเสี่ยงจะเป็นคงเป็นโรคเครียดอะไรแบบนี้
เราเป็นคนนึงที่ทำอะไรจะรู้ตัวแต่ก็ยังทำ ทั้งเรื่องดีและไม่ดี
เราเคยร้องไห้หนักในห้องเรียนจนต้องจิกแขนเพื่อให้หยุดซึ่งมันได้ผล แต่ได้แผลมาลึกไม่มากแต่มีเลือดไหลออกมาพอสมควร(หลายจุด)
แน่นอนว่าเพื่อนกลุ่มใหม่ไม่รู้ มารู้เอาตอนที่แผลหายแล้ว
ซึ่งมีคนหนึ่งที่เราไม่ค่อยชอบเขาเท่าไรมาเล่าว่าเขาก็เคยทำและบอกว่าที่ทำนี่เรียกร้องความสนใจเหรอ?
พอได้ยินเราค่อนข้างโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะอาจจะจริง แต่ก้ไม่ได้ตอบอะไร
พอเพื่อนเก่ารู้ก็ห้ามเราทำแบบนั้นอีก ซึ่งเราก็ไม่ทำตามที่ขอไว้
ต่อมาเราก็ไประบายใส่เพื่อนในกลุ่มนั้นแต่ไม่ใช่เจ้าตัวว่าเราหลงรักเพื่อนคนหนึ่ง(เรากับเพื่อนเป็นผญ.ทั้งคู่)แต่ตอนนั้นมันเหมือนเราไปงอแงใส่เขา
แล้วเจอโพสจากฝั่งนั้น(คนที่เราหลง)ที่โพสไปตายเถอะคุณ
ในตอนนั้นเราไม่รู้ว่าหมายถึงเราไหมแต่มันทำให้เราช็อกและร้องไห้ไปครึ่งวัน
หลายเดือนผ่านมาเราก็เล่าให้เพื่อนเก่าคนเดิมฟัง ก็ห้ามเรากินยาอีกซึ่งตอนนี้ก็ยังแอบทำอยู่
ที่รร.เรามักจะโดนกลุ่มเพื่อนผู้ชายแหย่ๆว่าถ้าทำเราโกรธเราจะเอาคัตเตอร์ไล่แทง ซึ่งเราไม่ได้พกคัตเตอร์ไปแล้ว
และคนกลุ่มนั้นตอนนี้ก็ย้ายมานั้งหน้าเรา ครูเคยเรียกไปคุยเพราะเห็นเราดูไม่มีความสุขแต่เราโกหกครูไปเพราะมีเพื่อนกลุ่มผญ.ที่เราอยู่ด้วยและตอนนั้นเรามีท่าทีว่าจะร้องไห้เลยรีบตอบปัดๆแล้วออกจากห้องไป ปัจจุบันครูก็ไม่ได้ถามอะไรแล้ว
แต่เพื่อนเก่าที่เรามักไประบายด้วย เขาก็พยายามอยากให้เราไปหาหมอแต่เราไปไม่ได้จริงๆ
เพราะเราก็ไม่ได้มีเงินมากและแทบไม่เคยออกไปข้างนอกบ้านเลย แล้วเรากลัวว่าถ้าไปแล้วเขาน่าจะต้องให้ผปค.ไปด้วย
ซึ่งเราเคยบอกพ่อแม่ไปแล้วแต่ท่านไม่ให้เราไป เคยระบายไปด้วยแต่ได้คำตอบแค่ว่าไม่ต้องไปสนใจ ให้ตั้งใจเรียน
ซึ่งเราพยายามแต่ก็ทำไม่ได้จริงๆจนตอนนี้เราแทบไม่มีความสุขกับอะไรเลย ทั้งเรื่องที่เรารักที่สุดอย่างการวาดรูป
เราเคยวาดจนเครียดกว่าเดิมจนทำอะไรไม่ได้ เพื่อนเก่าเคยบอกว่าที่เป็นแบบนี้น่าจะเกิดจากครอบครัวที่ดูแลซึ่งเราคิดว่าใช่
แต่มันทำอะไรไม่ได้เลย เรายังมีอาการแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆกับเรา เราเคยคิดที่อยากตายแต่ไม่ได้ทำ
เราอยากจะโทรไปปรึกษาแต่กลัวที่บ้านรู้เลยไม่ได้โทร
เราควรทำยังไดีคะ? เรากลัวว่าที่เราเป็นอาจจะเป็นโรคเครียดอะไรแบบนี้
เพราะเราก็ไม่อยากให้ที่บ้านต้องมาเสียตังค์เพิ่มเพราะเรา
ควรทำยังไงดีคะ?
แต่เรารู้สึกว่าพักนี้เราจะคิดอะไรไปเรื่อยบ่อยกว่าและมักจะเหตุการณ์เรื่องแย่ๆที่เกิดกับเรามาตลอดที่เราอยู่ที่รร.
ซึ่งเรามั่นใจว่าฝ่ายที่ก่อเรื่องคือเราเองและพยายามจะไม่ไปใส่ใจ แต่ทำไม่ได้
เราเป็นคนที่มีปัญหากับเพื่อนบ่อยมากแต่ก็ยังคืนดีกันได้ แต่พอคืนดีกันเราก็ไม้ได้รู้สึกดีกับเพื่อนกลุ่มนั้นสักเท่าไร
และเราก็มีปัญหากับที่บ้านอยู่เรื่อยๆ เราก็มักจะร้องไห้หรือพอโดนว่าอะไรจากปากของพ่อแม่
ตอนที่คุยปกติกับคนแปลกหน้าที่แก่กว่าก็ร้องไห้แบบไร้เหตุผลมากๆเหมือนกัน
เราเคยระบายให้เพื่อนเก่าฟัง(ตอนนี้มีเพื่อนที่รร.เก่าเป็นที่พึ่ง)จนเพื่อนเก่าบอกให้ลองไปพบจิตแพทย์
เพราะกลัวว่าเราจะเป็นโรคซึมเศร้า แต่เราคิดว่าไม่น่าใช่ซึ่ในหัวเราคิดว่าที่เราเสี่ยงจะเป็นคงเป็นโรคเครียดอะไรแบบนี้
เราเป็นคนนึงที่ทำอะไรจะรู้ตัวแต่ก็ยังทำ ทั้งเรื่องดีและไม่ดี
เราเคยร้องไห้หนักในห้องเรียนจนต้องจิกแขนเพื่อให้หยุดซึ่งมันได้ผล แต่ได้แผลมาลึกไม่มากแต่มีเลือดไหลออกมาพอสมควร(หลายจุด)
แน่นอนว่าเพื่อนกลุ่มใหม่ไม่รู้ มารู้เอาตอนที่แผลหายแล้ว
ซึ่งมีคนหนึ่งที่เราไม่ค่อยชอบเขาเท่าไรมาเล่าว่าเขาก็เคยทำและบอกว่าที่ทำนี่เรียกร้องความสนใจเหรอ?
พอได้ยินเราค่อนข้างโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้เพราะอาจจะจริง แต่ก้ไม่ได้ตอบอะไร
พอเพื่อนเก่ารู้ก็ห้ามเราทำแบบนั้นอีก ซึ่งเราก็ไม่ทำตามที่ขอไว้
ต่อมาเราก็ไประบายใส่เพื่อนในกลุ่มนั้นแต่ไม่ใช่เจ้าตัวว่าเราหลงรักเพื่อนคนหนึ่ง(เรากับเพื่อนเป็นผญ.ทั้งคู่)แต่ตอนนั้นมันเหมือนเราไปงอแงใส่เขา
แล้วเจอโพสจากฝั่งนั้น(คนที่เราหลง)ที่โพสไปตายเถอะคุณ
ในตอนนั้นเราไม่รู้ว่าหมายถึงเราไหมแต่มันทำให้เราช็อกและร้องไห้ไปครึ่งวัน
หลายเดือนผ่านมาเราก็เล่าให้เพื่อนเก่าคนเดิมฟัง ก็ห้ามเรากินยาอีกซึ่งตอนนี้ก็ยังแอบทำอยู่
ที่รร.เรามักจะโดนกลุ่มเพื่อนผู้ชายแหย่ๆว่าถ้าทำเราโกรธเราจะเอาคัตเตอร์ไล่แทง ซึ่งเราไม่ได้พกคัตเตอร์ไปแล้ว
และคนกลุ่มนั้นตอนนี้ก็ย้ายมานั้งหน้าเรา ครูเคยเรียกไปคุยเพราะเห็นเราดูไม่มีความสุขแต่เราโกหกครูไปเพราะมีเพื่อนกลุ่มผญ.ที่เราอยู่ด้วยและตอนนั้นเรามีท่าทีว่าจะร้องไห้เลยรีบตอบปัดๆแล้วออกจากห้องไป ปัจจุบันครูก็ไม่ได้ถามอะไรแล้ว
แต่เพื่อนเก่าที่เรามักไประบายด้วย เขาก็พยายามอยากให้เราไปหาหมอแต่เราไปไม่ได้จริงๆ
เพราะเราก็ไม่ได้มีเงินมากและแทบไม่เคยออกไปข้างนอกบ้านเลย แล้วเรากลัวว่าถ้าไปแล้วเขาน่าจะต้องให้ผปค.ไปด้วย
ซึ่งเราเคยบอกพ่อแม่ไปแล้วแต่ท่านไม่ให้เราไป เคยระบายไปด้วยแต่ได้คำตอบแค่ว่าไม่ต้องไปสนใจ ให้ตั้งใจเรียน
ซึ่งเราพยายามแต่ก็ทำไม่ได้จริงๆจนตอนนี้เราแทบไม่มีความสุขกับอะไรเลย ทั้งเรื่องที่เรารักที่สุดอย่างการวาดรูป
เราเคยวาดจนเครียดกว่าเดิมจนทำอะไรไม่ได้ เพื่อนเก่าเคยบอกว่าที่เป็นแบบนี้น่าจะเกิดจากครอบครัวที่ดูแลซึ่งเราคิดว่าใช่
แต่มันทำอะไรไม่ได้เลย เรายังมีอาการแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยๆกับเรา เราเคยคิดที่อยากตายแต่ไม่ได้ทำ
เราอยากจะโทรไปปรึกษาแต่กลัวที่บ้านรู้เลยไม่ได้โทร
เราควรทำยังไดีคะ? เรากลัวว่าที่เราเป็นอาจจะเป็นโรคเครียดอะไรแบบนี้
เพราะเราก็ไม่อยากให้ที่บ้านต้องมาเสียตังค์เพิ่มเพราะเรา