อยากฟังประสบการณ์ผู้ใหญ่ที่อายุ 30+ เคยพยายามอะไรในชีวิตอย่างสุดความสามารถ สำเร็จ และ ไม่สำเร็จบ้าง?

พยายามเลิกกลัวผี
พยายามเลิกกลัวแมลงสาบ
พยายามไม่ขี้ลืม
พยายามไม่ขี้อาย
พยายามพูดเสียงดังฟังชัด
พยายามพูดต่อหน้าคนมากมาย
พยายามกินผัก
พยายามเลิกกลัวความสูง
พยายามเลิกกลัวตาย
พยายามไม่ง่วงขณะขับรถ
พยายามไม่หลับเลยป้าย
พยายามไม่หลับขณะอ่านหนังสือ
พยายามฟังสิ่งที่ผู้อื่นพูด
พยายามเปลี่ยนลายมือ
พยายามวาดรูปอย่างที่ต้องการ
พยายามขี่จักรยาน ขับรถ ว่ายน้ำ เล่นสเก็ต
พยายามเพิ่มน้ำหนัก 15 กิโลกรัม
พยายามสูงขึ้นมาอีก 20 เซ็นติเมตร
พยายามแข็งแรงจนงัดข้อชนะคนอื่นหมดจากที่แพ้หมด
พยายามสอนคนอื่น
พยายามจำสิ่งที่ควรจำ
พยายามลืมสิ่งที่ควรลืม
พยายามเลิกขี้แย
พยายามทำงานที่ไม่เคยทำ
พยายามอยู่เฉย ๆ ไม่กระวนกระวาย
พยายามไม่ปีนเสา
ฯลฯ

ทั้งหมดที่ว่ามา พยายามสุดชีวิตทุกอย่าง บางอย่างใช้เวลาเป็น 10-20 ปี เพราะเป็นคนมีปัญหาเยอะมาก ตอนเด็กก็แค่เด็กไม่เอาไหนคนหนึ่งที่ไม่เคยคิดว่าจะแก้ปัญหาเหล่านี้ได้ โดนรังแกและดูถูกอยู่บ่อยครั้ง และไม่เคยได้อะไรมาโดยไม่พยายามเลย

เช่น ม.4 น้ำหนัก 35 สูง 150 เรียน รด. ไม่ได้ ยืนอยู่หัวแถว เลยทำไปหลายสิบวิธีที่จะเพิ่มความสูงได้ กินวิตามิน กินนม ว่ายน้ำ ดึงข้อ กระโดดสูง กินข้าวเยอะ ๆ ทุกวิธีเป็นสิ่งที่เราทำไม่ได้และไม่เคยคิดจะทำ แต่ทำเพราะเห็นว่ามันคงดีกว่า พออยู่ ม.6 ก็หนัก 55 สูง 170 ยืนอยู่ท้ายแถว

ขี่จักรยานไม่มีใครฝึกให้ มีจักรยานของพี่ชายที่เราหยั่งขาไม่ถึง ต้องกระโดดขึ้นนั่งแล้วมันก็ล้ม ทำแบบนั้นไปเรื่อย ๆ ตัวมีแผลถลอกปอกเปิกเต็มไปหมด คิดในใจว่าชาตินี้เราคงขี่จักรยานไม่ได้หรอก ให้กำลังใจตัวเองก็ไม่เป็น แต่ไม่เลิกพยายาม จนเริ่มปั่นได้แล้วก็ล้ม ปั่นแล้วก็ล้ม เจ็บตัวอยากเลิกแต่ไม่เลิก จนปั่นได้ทางตรงก็ขับชนบ้านคนอื่นหลายสิบรอบ จนเลี้ยวได้ในที่สุด แต่ก็ต้องมาฝึกเบรคอีก

ม.3 เคยไปว่ายน้ำกับเพื่อนแล้วจมน้ำ เพื่อนต้องเข้ามาช่วยกันหลายคน กลัวน้ำแต่ก็คิดว่าต้องฝึกว่ายน้ำให้ได้ ไม่มีใครสอนอีก ไปสระน้ำทีไรอยากไปวิ่งเล่นกับคนอื่น แต่ก็อยากว่ายน้ำเป็น เลยหาเวลามาฝึกลอยตัวตรงริมสระเกือบลึก จมแล้วจมอีก ก็เอามือคว้าขอบสระ ฝึกนานหลายเดือนจนคิดว่าชาตินี้คงว่ายน้ำไม่เป็นเหมือนเขาหรอก  แต่ก็ไม่ยักจะเลิกพยายาม จนวันนึงมันลอยได้ ดีใจมาก

เป็นคนขี้ลืม เหม่อลอย ถ้าถือกระเป๋าออกจากบ้านและแวะที่อื่นจะลืม 100% ของหายไปหลายอย่าง ซื้อไข่ให้แม่ ไข่แตกทุกฟอง เพราะเดินแกว่งไปมา อาการเหล่านี้มานั่งสำรวจตัวเองพบว่าเราชอบคิดฟุ้งซ่านเรื่อยเปื่อยตลอดเวลา จนลืมสิ่งที่พกมา ลืมว่าตัวเองอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร เลยพยายามคิดแต่ว่าตัวเราอยู่ที่ไหน กำลังทำอะไร ยากมาก แต่สุดท้ายก็ทำได้ ไม่ลืมของ ไม่เดินชนเสา ไม่เหยียบอึ ไม่เดินตกคลอง ไม่ลืมว่าตัวเองเคยทำอะไร (อาการหนักมากเลยนะเนี่ย)

กลัวผีมากถึงมากที่สุด จนคิดว่าเราอยู่บนโลกนี้ไม่ได้ ถ้าปิดไฟจะตัวสั่นทำอะไรไม่ถูก เอาผ้าคลุมไม่กล้าขยับไปไหนจนกว่าจะมีใครมา ไม่ก็ต้องรีบวิ่งไปที่สว่าง พออยู่คนเดียวหรือที่มืด มันจะเกิดจินตนาการที่ทำให้เรากลัวสุด ๆ อยู่ตลอดเวลา แต่สังเกตว่าบางเวลาที่เราลืมนึกถึงความมืด เราก็ไม่ทันกลัว เวลาที่ต้องเดินผ่านที่มืด ๆ จะพยายามไม่คิดอะไรเลย ใจมันก็จะแว่บไปคิดตลอดเวลา เราก็ฝึกเดินผ่านที่มืดและควบคุมใจเราไปด้วย เหมือนเดินบนราวไม้ไผ่ยังไงยังงั้น ฝึกเป็นสิบ ๆ ปี

มีอีกหลายเรื่องทั้งเล็กทั้งใหญ่ ล้วนมีผลกับชีวิตเราทั้งสิ้น แต่ไม่เคยไม่ต้องพยายามเลย ต้องพยายามมากกว่าคนอื่นเสมอ บางเรื่องเล่าไปก็ไม่มีใครเชื่อว่าเราเคยเป็นแบบนั้น เกิดมายังไม่เคยเจอใครแย่กว่าเราเลย พูดหน้าชั้นยืนนิ่งจนหมดชั่วโมง ครูด่า เพื่อนล้อ ก็ยิ่งอาย แต่ก็พูดไม่ออก ก็พยายามแก้เองจนหายหมด จนได้ข้อสรุปว่าสิ่งที่เราทำไม่ได้มีแค่สิ่งที่เรายังไม่ได้ทำ กับสิ่งที่เรายังไม่พยายามจนถึงที่สุด ๆ แล้วเท่านั้นเอง