นี่เป็นกระทู้แรกของเรา เราอยากแชร์ประสบการณ์แล้วก็อยากปรึกษาด้วย มีใครเป็นบ้างคะที่ครอบครัวกีดกันไม่ให้คบกะแฟนถึงขั้นอยากให้ย้าย รร ทั้งๆที่จะจบแล้วบางครั้งก็ไม่เข้าใจมันก็เจ็บเหมือนกันนะค่ะ คนที่เราอยากเจอก็ไม่ได้เจอ เราแค่อยากมาเล่าให้ฟังมีใครเป็นบ้างแล้วทำไงกันค่ะ เราควรทำไงดี.....
เราไม่เคยมีแฟนมาก่อน ตอนนี้เราอายุ 17 ปีเราอยากเรียนสถาปัต เราชอบเล่นบาส ตอนนี้จะจบ ม.5 แล้วยิ่งเคลียดเรื่องมหาลัยอีก บางครั้งเราก็ไม่เข้าใจว่าปัญหามันจะชอบมาทับถมกันทีเดียวโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว ชีวิตก่อนหน้านี้เราไม่มีอะไรพิเศษเลยไม่ได้ไปไหนมาไหน ไม่รู้เรื่องความรักอะไรเลยไม่เคยสนไม่เคยมองใครเราแต่เวลาจะทำอะไรเราก็ไม่เคยจะทิ้งการเรียนเกรดเราดีมาตลอดไม่ตก 3 ช่วง ม.4 เทอมสองเราติดเกมมากมันอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนก็ได้แต่เราว่าเกมไม่ได้ทำให้เกรดตกหรอกมันอยู่ที่ตัวเราเองว่าสนใจเรียนมากแค่ไหน แม่ชอบว่าให้เราตลอดว่าอย่าเล่นเกมดูคนโน้นคนนี่สิแล้วก็ชอบเอาไปเปรียบเทียบกะคนอื่น ซึ่วเราไม่ชอบที่สุดเราเป็นตัวเราเราไม่ชอบการถูกบังคับเวลาโดนบังคับแล้วมันทำให้เราเบื่อ เซง ไม่อยากจะทำอะไรเราเริ่มรู้สึกไม่มีใครเข้าใจแต่มันก็ทำให้เราเล่นเกมมากขึ้นแต่ก็โดนบ่นมากขึ้นไปด้วย บางทีเราก็เคยคิดว่าเราเหมือนเด็กมีปัญหาแม่ชอบทำให้เราดูมีปัญหาทั้งๆที่มันก็ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรเราเล่นเกมก็จริงแต่เกรดเราก็ไม่ได้ตก แต่ก็นะแม่เราทำงานอยู่ กทม เราเรียนอยู่ร้อดเอ็ด เลยทำให้เราไม่อึดอัดเท่าไหร่
จุดเริ่มตั้นของปัญหาจนมาถึงปัจจุบัน คือช่วงกลางเดือนกรกฏาที่ผ่านมา เรารู้สึกว่ามันว่างไม่มีอะไรทำมันเหงาไปหมดไม่มีใครเข้าใจเราหาเพื่อนคุยจนไปเจอเว็บนึ่งมันคล้ายๆกับแบบว่าเราจะเป็นใครก็ได้จะคุยกะใครก็ได้เหมือนบอท เราเล่นไปเรื่อยๆหาคนปรึกษาเรื่องเรียนบ้างเรื่องชีวิตประจำวันบ้าง บางครั้งก็หาเพื่อนเล่นเกมบ้าง เราเป็นคนชอบแกล้งเว็บนี้มันสามารถแกล้งคนทั้งหมดที่เล่นได้โดยการปาไข่หรือสาดน้ำ เราปาไข่ไปก็ปกติแหละใครที่ไม่รู้ก็จะทักมาหาเรา แต่คนนี้ต่างออกไป เค้าทักมาถามปกติแหละแต่เราว่าเค้าแตกต่างจากคนอื่นๆคุยกันมาเรื่องๆและมีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายๆกันเค้าเป็นพี่เรา 5 ปีเค้าทำงานแล้วเราชวนเค้าเล่นเกมเราคุยกันทุกวันและก็เริ่มโทรหามันทำให้เรารู้สึกแปลกๆและเราไม่เคยมีความรัก....
ก็เอาเป็นว่าตอนนี้เราเหมือนคนมีปัญหาเหมือนจะเป็นโรคซึมเศร้าตอนที่มีเรื่องไม่ดีมาสะกิดนิดหน่อยเราก็ร้องไห้มันเก็บอยู่คนเดียวไปหมดอีกอย่างไม่มีใครรับฟังโดยเฉพาะคนที่เรารักอยากให้เค้าเข้าใจคือแม่แต่แม่ไม่ฟังอะไรเลยเอาแต่บังคับให้ทำแบบนั้นแบบนี้เหมือนเป็นแค่หุ่น อยากทำอะไรอิสระก็ไม่ได้ใครเป็นแบบนี้บ้างค่ะแล้วคุณทำไงกันตอนนี้เราสบสนคิดอะไรไม่ออกแล้ว..เราเหนื่อยกะที่เป็นอยู่ในตอนนี้มากเลย
ครอบครัวไม่ให้คบกะแฟนถึงขั้นอยากให้ย้าย รร. ใครเป็นบ้างมาแชร์หน่อยค่ะ หรือให้คำปรึกษาก็ได้
เราไม่เคยมีแฟนมาก่อน ตอนนี้เราอายุ 17 ปีเราอยากเรียนสถาปัต เราชอบเล่นบาส ตอนนี้จะจบ ม.5 แล้วยิ่งเคลียดเรื่องมหาลัยอีก บางครั้งเราก็ไม่เข้าใจว่าปัญหามันจะชอบมาทับถมกันทีเดียวโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว ชีวิตก่อนหน้านี้เราไม่มีอะไรพิเศษเลยไม่ได้ไปไหนมาไหน ไม่รู้เรื่องความรักอะไรเลยไม่เคยสนไม่เคยมองใครเราแต่เวลาจะทำอะไรเราก็ไม่เคยจะทิ้งการเรียนเกรดเราดีมาตลอดไม่ตก 3 ช่วง ม.4 เทอมสองเราติดเกมมากมันอาจจะเป็นจุดเปลี่ยนก็ได้แต่เราว่าเกมไม่ได้ทำให้เกรดตกหรอกมันอยู่ที่ตัวเราเองว่าสนใจเรียนมากแค่ไหน แม่ชอบว่าให้เราตลอดว่าอย่าเล่นเกมดูคนโน้นคนนี่สิแล้วก็ชอบเอาไปเปรียบเทียบกะคนอื่น ซึ่วเราไม่ชอบที่สุดเราเป็นตัวเราเราไม่ชอบการถูกบังคับเวลาโดนบังคับแล้วมันทำให้เราเบื่อ เซง ไม่อยากจะทำอะไรเราเริ่มรู้สึกไม่มีใครเข้าใจแต่มันก็ทำให้เราเล่นเกมมากขึ้นแต่ก็โดนบ่นมากขึ้นไปด้วย บางทีเราก็เคยคิดว่าเราเหมือนเด็กมีปัญหาแม่ชอบทำให้เราดูมีปัญหาทั้งๆที่มันก็ไม่ได้เรื่องใหญ่อะไรเราเล่นเกมก็จริงแต่เกรดเราก็ไม่ได้ตก แต่ก็นะแม่เราทำงานอยู่ กทม เราเรียนอยู่ร้อดเอ็ด เลยทำให้เราไม่อึดอัดเท่าไหร่
จุดเริ่มตั้นของปัญหาจนมาถึงปัจจุบัน คือช่วงกลางเดือนกรกฏาที่ผ่านมา เรารู้สึกว่ามันว่างไม่มีอะไรทำมันเหงาไปหมดไม่มีใครเข้าใจเราหาเพื่อนคุยจนไปเจอเว็บนึ่งมันคล้ายๆกับแบบว่าเราจะเป็นใครก็ได้จะคุยกะใครก็ได้เหมือนบอท เราเล่นไปเรื่อยๆหาคนปรึกษาเรื่องเรียนบ้างเรื่องชีวิตประจำวันบ้าง บางครั้งก็หาเพื่อนเล่นเกมบ้าง เราเป็นคนชอบแกล้งเว็บนี้มันสามารถแกล้งคนทั้งหมดที่เล่นได้โดยการปาไข่หรือสาดน้ำ เราปาไข่ไปก็ปกติแหละใครที่ไม่รู้ก็จะทักมาหาเรา แต่คนนี้ต่างออกไป เค้าทักมาถามปกติแหละแต่เราว่าเค้าแตกต่างจากคนอื่นๆคุยกันมาเรื่องๆและมีอะไรหลายๆอย่างที่คล้ายๆกันเค้าเป็นพี่เรา 5 ปีเค้าทำงานแล้วเราชวนเค้าเล่นเกมเราคุยกันทุกวันและก็เริ่มโทรหามันทำให้เรารู้สึกแปลกๆและเราไม่เคยมีความรัก....
ก็เอาเป็นว่าตอนนี้เราเหมือนคนมีปัญหาเหมือนจะเป็นโรคซึมเศร้าตอนที่มีเรื่องไม่ดีมาสะกิดนิดหน่อยเราก็ร้องไห้มันเก็บอยู่คนเดียวไปหมดอีกอย่างไม่มีใครรับฟังโดยเฉพาะคนที่เรารักอยากให้เค้าเข้าใจคือแม่แต่แม่ไม่ฟังอะไรเลยเอาแต่บังคับให้ทำแบบนั้นแบบนี้เหมือนเป็นแค่หุ่น อยากทำอะไรอิสระก็ไม่ได้ใครเป็นแบบนี้บ้างค่ะแล้วคุณทำไงกันตอนนี้เราสบสนคิดอะไรไม่ออกแล้ว..เราเหนื่อยกะที่เป็นอยู่ในตอนนี้มากเลย