สวัสดีครับ กระทู้นี้ผมตั้งขึ้นมาเพื่อระบาย สิ่งที่คุยกับใครไม่ได้ เท่านั้นครับ
ผมเครียดมากมันเป็นสิ่งที่คุยกับใครไม่ได้จริงๆ คุยกับเพื่อนก็ว่า ปัญญาอ่อน ไร้สาระ ไม่กล้าคุยกับแม่หรือญาติๆ เพราะท่านเป็นห่วงมากกลัวพวกท่านจะเครียด ผมรู้สึกว่า ผมไม่มีคุณค่าในตัวเองเลย ไม่รู้จะอยู่ทำไม อยากตายมาก ถ้าผมไม่ห่วงกลัวแม่ และญาติผู้ใหญ่ผมเสียใจ ผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้
ผมทำอะไรไม่เคยดีเลย เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ทำผลงานออกมาเเย่ทุกอย่าง โดยเฉพาะงานส่งอาจารย์ พวกออกแบบดีไซด์ ทำได้ แต่มองไม่ออกมาอันไหนสวย อันไหนไม่สวย พอทำส่ง ก็โดนคอมเมนต์ว่า งานเด็กประถมตลอดเลย ทำงานเสริมก็จะโดนเจ้านายว่า ชักช้า อืดอาดยึดนาด โดยผมก็ไม่รู้ตัว รู้สึกปกติ ช้าตรงไหน ยิ่งเจองานเยอะๆ แล้วผมไม่รู้เรื่อง ผมมักจะถามเพื่อนคณะเดียวกันเสมอ จนเขาเริ่มรำคาญ ไม่ค่อยอยากตอบ แม้แต่ ไม่เกี่ยวกับการเรียนการทำงาน รุ่นน้องก็จะไม่ค่อยไหว้ ไม่เคารพ ส่วนเพื่อนในคณะ เจอกันข้างนอกก็จะตอบกันอยู่ แต่พอคุยแชทหรือไลน์กลุ่ม ทุกคนจะเงียบ เหมือนผมไม่มีตัวตน ความรัก รักใครชอบใครแรกๆ คุยกันแรกๆนานๆไปก็จะตีตัวออกห่างทุกคนไม่ก็เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องไปหมด แต่เอาจริงๆไม่มีใครอยากคบอยากคุยกับผมเลย เหมือนผมเป็นบ้าอยู่คนเดียว เพื่อนก็มีบ้างแต่เขาก็มักจะพูดให้ผมดูแย่ เอาเรื่องแย่ๆของผมมาพูดทุกอย่าง จนผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลย แย่ทุกเรื่อง การเรียน การทำงาน การใช้ชีวิต แย่ไปหมด แม้แต่ความจำ ก็สั้น ความรู้รอบตัวไม่มี ใครถามรู้จักอะไร รู้จักใคร ไม่รู้จักซักอย่าง ผมมีชีวิตไปทำไม ชีวิตมันมีอะไร การใช้ชีวิต มันต้องเก่งขนาดไหน ผมเหนื่อย ผมรู้สึกแย่ ผมไม่อยากอยู่แล้ว ผมเครียดมาก ถาม ว่าชีวิตผมแย่กว่าคนอื่นไหม ตอบว่าไม่ ชีวิตผมดีกว่าใครหลายคนมีครอบครัวส่งเรียน ส่งงานให้ใช้บ้าง หาเงินใช้เองด้วย ชีวิตผมสุขสบายนะ แต่ผมไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเมื่อตัวผมเองมันแย่ขนาดนี้ อนาคตผมจะเป็นยังไง เรียนจบมั้ย ทำงานได้ไหม ผมยังไม่รู้เลย ถ้าแลกชีวิตได้ ให้กับคนที่มีอนาคต หรือจำเป็นต้องอยู่ดูแลใครจริงๆ ผมยอมแลกนะ ผมว่าชีวิตผมมันจะดูมีค่ากว่านี้ ผมเหนื่อยมากไม่รู้ทำยังไง ต้องทนเรียนให้จบเพื่อปริญญาใบเดียว เพื่อเอาไปทำงานที่ฐานเงินเดือนสูงขึ้นจะได้เอาไปหาเงินดูแลแม่ให้อยู่สุขสบาย แล้วจะเรียนจบไหมก็ไม่รู้ จบแล้วจะทำงานได้ไหมก็ไม่รู้ เมื่อตัวผมมันเป็นอยู่นี้ เคยนะ เคยไปหาหมอ รักษาตัวเรื่องโรคซึมเศร้า รักษาไปก็เท่านั้น ไม่รู้สึกอะไร คิดว่าตัวเองคิดไปเองมากกว่าก็เลยหยุดไป ต่อมาก็รู้สึกตัวว่าเป็นโรค สมาธิสั้นในผู้ใหญ่ (ADHD) รักษาตัวก็ยังเหมือนเดิม สมาธิสั้นเหมือนเดิม นัดบ่อยอีก ตรงกับเวลาเรียน เวลาทำงาน ก็เลยหยุดไป สุดท้ายก็เหมือนเดิม ผมรู้สึกว่าตัวเองปกตินะ แต่พอทำอะไร กับใครที่ไหน อย่างไร คนรอบข้างจะมองออกและรู้สึกรำคาญ แต่ผมไม่รู้สึกอย่างนั้น แค่เจ็บกับคำด่า สุดท้ายมา เครียด เครียดกับทุกทุกอย่างที่เกิดขึ้น เครียดกับชีวิตที่เป็นอยู่ ผมอยู่ไม่ไหวแล้ว ผมไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตต่อไป เมื่อไรผมจะพ้นทุกข์นี้ซักที
#ปล.ผมเรียงประโยคไม่ถูกแล้ว มันวกไปวนมาใช่ไหม หากไม่เข้าใจขออภัยนะครับ ผมสับสนจริงๆ
อยากระบาย
ผมเครียดมากมันเป็นสิ่งที่คุยกับใครไม่ได้จริงๆ คุยกับเพื่อนก็ว่า ปัญญาอ่อน ไร้สาระ ไม่กล้าคุยกับแม่หรือญาติๆ เพราะท่านเป็นห่วงมากกลัวพวกท่านจะเครียด ผมรู้สึกว่า ผมไม่มีคุณค่าในตัวเองเลย ไม่รู้จะอยู่ทำไม อยากตายมาก ถ้าผมไม่ห่วงกลัวแม่ และญาติผู้ใหญ่ผมเสียใจ ผมอาจจะตายไปแล้วก็ได้
ผมทำอะไรไม่เคยดีเลย เรียนก็ไม่รู้เรื่อง ทำผลงานออกมาเเย่ทุกอย่าง โดยเฉพาะงานส่งอาจารย์ พวกออกแบบดีไซด์ ทำได้ แต่มองไม่ออกมาอันไหนสวย อันไหนไม่สวย พอทำส่ง ก็โดนคอมเมนต์ว่า งานเด็กประถมตลอดเลย ทำงานเสริมก็จะโดนเจ้านายว่า ชักช้า อืดอาดยึดนาด โดยผมก็ไม่รู้ตัว รู้สึกปกติ ช้าตรงไหน ยิ่งเจองานเยอะๆ แล้วผมไม่รู้เรื่อง ผมมักจะถามเพื่อนคณะเดียวกันเสมอ จนเขาเริ่มรำคาญ ไม่ค่อยอยากตอบ แม้แต่ ไม่เกี่ยวกับการเรียนการทำงาน รุ่นน้องก็จะไม่ค่อยไหว้ ไม่เคารพ ส่วนเพื่อนในคณะ เจอกันข้างนอกก็จะตอบกันอยู่ แต่พอคุยแชทหรือไลน์กลุ่ม ทุกคนจะเงียบ เหมือนผมไม่มีตัวตน ความรัก รักใครชอบใครแรกๆ คุยกันแรกๆนานๆไปก็จะตีตัวออกห่างทุกคนไม่ก็เป็นเพื่อนเป็นพี่น้องไปหมด แต่เอาจริงๆไม่มีใครอยากคบอยากคุยกับผมเลย เหมือนผมเป็นบ้าอยู่คนเดียว เพื่อนก็มีบ้างแต่เขาก็มักจะพูดให้ผมดูแย่ เอาเรื่องแย่ๆของผมมาพูดทุกอย่าง จนผมรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรดีเลย แย่ทุกเรื่อง การเรียน การทำงาน การใช้ชีวิต แย่ไปหมด แม้แต่ความจำ ก็สั้น ความรู้รอบตัวไม่มี ใครถามรู้จักอะไร รู้จักใคร ไม่รู้จักซักอย่าง ผมมีชีวิตไปทำไม ชีวิตมันมีอะไร การใช้ชีวิต มันต้องเก่งขนาดไหน ผมเหนื่อย ผมรู้สึกแย่ ผมไม่อยากอยู่แล้ว ผมเครียดมาก ถาม ว่าชีวิตผมแย่กว่าคนอื่นไหม ตอบว่าไม่ ชีวิตผมดีกว่าใครหลายคนมีครอบครัวส่งเรียน ส่งงานให้ใช้บ้าง หาเงินใช้เองด้วย ชีวิตผมสุขสบายนะ แต่ผมไม่รู้จะอยู่ไปทำไมเมื่อตัวผมเองมันแย่ขนาดนี้ อนาคตผมจะเป็นยังไง เรียนจบมั้ย ทำงานได้ไหม ผมยังไม่รู้เลย ถ้าแลกชีวิตได้ ให้กับคนที่มีอนาคต หรือจำเป็นต้องอยู่ดูแลใครจริงๆ ผมยอมแลกนะ ผมว่าชีวิตผมมันจะดูมีค่ากว่านี้ ผมเหนื่อยมากไม่รู้ทำยังไง ต้องทนเรียนให้จบเพื่อปริญญาใบเดียว เพื่อเอาไปทำงานที่ฐานเงินเดือนสูงขึ้นจะได้เอาไปหาเงินดูแลแม่ให้อยู่สุขสบาย แล้วจะเรียนจบไหมก็ไม่รู้ จบแล้วจะทำงานได้ไหมก็ไม่รู้ เมื่อตัวผมมันเป็นอยู่นี้ เคยนะ เคยไปหาหมอ รักษาตัวเรื่องโรคซึมเศร้า รักษาไปก็เท่านั้น ไม่รู้สึกอะไร คิดว่าตัวเองคิดไปเองมากกว่าก็เลยหยุดไป ต่อมาก็รู้สึกตัวว่าเป็นโรค สมาธิสั้นในผู้ใหญ่ (ADHD) รักษาตัวก็ยังเหมือนเดิม สมาธิสั้นเหมือนเดิม นัดบ่อยอีก ตรงกับเวลาเรียน เวลาทำงาน ก็เลยหยุดไป สุดท้ายก็เหมือนเดิม ผมรู้สึกว่าตัวเองปกตินะ แต่พอทำอะไร กับใครที่ไหน อย่างไร คนรอบข้างจะมองออกและรู้สึกรำคาญ แต่ผมไม่รู้สึกอย่างนั้น แค่เจ็บกับคำด่า สุดท้ายมา เครียด เครียดกับทุกทุกอย่างที่เกิดขึ้น เครียดกับชีวิตที่เป็นอยู่ ผมอยู่ไม่ไหวแล้ว ผมไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตต่อไป เมื่อไรผมจะพ้นทุกข์นี้ซักที
#ปล.ผมเรียงประโยคไม่ถูกแล้ว มันวกไปวนมาใช่ไหม หากไม่เข้าใจขออภัยนะครับ ผมสับสนจริงๆ