มันคงจะดีถ้าเรารักใครอีกคนเท่ากับรักตัวเอง...

เมื่อก่อนฉันคิดว่าการเชื่อมั่นในรักเดียวนั้นคือสิ่งที่จะทำให้รักของเรานั้นไปได้ไกลและอยู่ได้นาน แต่มันไม่ใช่เลย แต่การเชื่อมั่นในรักเดียวหรือการเชื่อใจมันไม่ผิดนะ แต่ถ้ามันมีแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งที่เชื่อมั่นอยู่ฝ่ายเดียวมันก็คงไม่ยืนยาวหรอก  การจะรักใครสักคนทุกคนก็คงล้วนพูดว่าเราไม่ได้รักใครง่ายๆนะ ใช่ทุกคนก็คงเป็นเหมือนกันหมดฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น  แต่ฉันคิดว่าคนเราถ้ารักใครสักคนมันก็เลิกรักได้แต่มันคงมีอะไรมาดลใจให้ใจเขานั้นไขว้เขว  คำว่ารักได้ก็เลิกรักได้มันมีอยู่จริงนะ แต่การที่จะลืมใครสักคนได้ฉันคิดว่ามันไม่มีทางเป็นไปได้แน่ๆ สักวันเราก็จะกลับมานึกถึงเค้าใหม่อีกครั้ง  ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหนความทรงจำดีๆบรรยากาศเก่าๆที่เคยสดใสมันจะวนกลับมา  และฉันคิดว่าการจากไปของใครคนหนึ่งมันอาจจะทำให้เสียใจกับการจากไปของเค้า  แต่อย่างน้อยก็ให้คิดซะว่าครั้งหนึ่งเราเคยได้พบเจอกับเค้าและเค้าคือความสุขของเรา  คนเราคงเคยเจอกันมาทุกคนแหละกับการผิดหวังโดนบอกเลิกมันคงแย่มากเลยใช่ไหมคงไม่มีใครไม่เคยไม่ร้องไห้กับมัน แต่จงจำไว้ว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นมันจะคอยสอนเราในทุกๆเรื่อง สอนให้เราเข้มแข็งกับเรื่องบางเรื่องได้โดยที่เราไม่รู้ตัว  เราเสียใจได้แต่อย่านานเพราะเราจะเสียเวลาไปด้วยปล่อยให้เวลาช่วยเยี่ยวยวทุกๆสิ่งเดียวมันจะดีขึ้นเอง  มันดูพูดง่ายใช่ไหมหละฉันเข้าใจเพราะฉันก็เป็นพูดง่ายแต่ทำยาก  แต่ทางออกที่ดีที่สุดมันก็คืออะไรหละนอกจากการปล่อยให้เวลาดำเนินไปตามเรื่องของมันแล้วปล่อยใจให้ไม่คิดอะไร   ถ้าเราคิดถึงเค้าก็ให้คิดซะว่ากาลเวลาจะนำพาเค้าวนกลับมาเจอเราอีกครั้งในเวลาที่เหมาะสมไม่ว่าจะในฐานะอะไรก็ตาม  
       .....ความรักมันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดหรอกแต่ความคาดหวังของเราต่างหากที่มันน่ากลัว.....