ขอแนะนำตัวก่อนนะคะ ดิฉันเป็นลูกสาวคนเดียว อาศัยอยู่กับแม่ ยาย และตา ส่วนพ่อทิ้งฉันไปตั้งแต่ฉันยังไม่เกิด แม่เป็นคนพิการทางการได้ยิน ยายเป็นคนป่วยทางระบบประสาท ส่วนตาเป็นเสาหลักนะตอนนั้น
ตอนเด็กฉันเจอปัญหามากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไม่มีพ่อ เรื่องฐานะทางบ้าน แต่แม่ ยาย และตา สอนให้ฉันเข็มแข็งเข้าไว้ส่งฉันเรียนหาทุกอย่างมาให้ฉัน ดูแลดีทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ได้ แค่ฉันตั้งใจเรียน
จนกระทั่งตอนฉันเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ตาเริ่มป่วย และต้องนอนโรงพยาบาล ฉันจากเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง ต้องเอาเวลาเล่นที่มีไปเฝ้าตาที่โรงบาล เช้าไปเรียน เย็นนอนโรงบาล ใช้ชีวิตแบบนี้วนไป
เมื่อเริ่มเข้าสู่มัธยม ฉันต้องเริ่มช่วยแม่ทำงาน ทำทุกอย่างที่ได้เงิน ตาลงทุนซื้อหมากแห้ง ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนฉันต้องตากหมากแห้งทั้งหมดที่มี เป็นตัน ให้เสร็จก่อนที่รถโรงเรียนจะมารับ ตกเย็นกลับบ้านฉันก็ต้องช่วยเก็บหมากเข้าบ้าน ฉันไม่มีเวลาเที่ยวเหมือนเด็กคนอื่นๆ อยากเที่ยว ก็ไม่ได้ไม่มีใครพาไป ไปได้สุดก็แค่ตลาดนัดใกล้ๆบ้าน จะไปทีก็ต้องนั่งรถเมล์ไป เนื่องจากที่บ้านมีแค่ตาที่ขับรถได้ หลังจากนั้น ตาซื้อมอไซ ชาลี คันเล็กให้ฉันฝึกขับ เนื่องจากฉันเป็นคนตัวเล็กมาก (ปัจจุบัน สูง 145 นน.37) ฉันใช้ชีวิตไปกับการเรียนและการทำงานจนจบม.6
เมื่อจบม.6ฉันเริ่มเข้ามหาลัยแห่งนึงใกล้ๆบ้าน ตอนนี้ฉันเริ่มมีเพื่อน ทั้งหญิงและชาย ฉันเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย และเฝ้าตาที่โรงบาลไปด้วย ชีวิตวนเวียนไปแบบนี้ จนกระทั่งฉันเริ่มมีความรักกับผช.คนนึงที่ฉันเริ่มรู้จักกับเขาตอนอยู่ม.ต้น เมื่อมีทีความรักปัญหาต่างๆนานาก็เริ่มเข้ามา
ทั้ง2บ้านต่างก็รู้ว่าเราคบกัน แต่ทางบ้านเขาไม่สนับสนุนเนื่องจากเขามองว่าฉันไม่มีอะไรดี ครอบครัวก็มีปัญหา เป็นเด็กไม่มีพ่อ ยายก็ป่วย แม่ก็พิการ แต่ไม่รู้อะไรดลใจ ให้ฉันเลือกแต่งงานกับเขา ในวันแต่งงานของฉัน ฝั่งเจ้าบ่าวมีเพียงแค่เขา ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรคิดแค่ว่า แค่เรา 2 คนมีความสุขไปด้วยกัน และะช่วยกันทำมาหากินตั้งหลักด้วยกันก็พอ ไม่ต้องการสินสอดอะไรทั้งนั้น เนื่องจากทางบ้านก็พอมีสมบัติเล็กๆน้อยๆไว้ทำมาหากินกัน ขอแค่เราพร้อมสู้ไปด้วยกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราก็จะเดินไปด้วยกัน หลังจากเราแต่งงานกัน ตาเริ่มป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเป็นผู้ป่วยติดเตียง ตอนนั้นดิฉันกำลังท้องคนโตได้ประมาณ 7 เดือน ด้วยความที่ฉันต้องเฝ้าไข้ตาด้วย ท้องแก่ด้วย ทำให้ความดันขึ้น แต่ฉันก็ยังต้องทำทุกอย่างด้วยตนเอง โดยมีสามีคอยช่วยเหลือ หลังจากแต่งงานอยู่ด้วยเราเริ่มสานต่องานของตา คือ รับซื้อหมากแห้ง เราเริ่มเข้าหาแหล่งทุนเพื่อกู้ยืมมาทำธุรกิจ
แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก้เริ่มขึ้นหลังจากที่เรามี เงินก้อนนึงที่ได้จากการกู้มา มีพี่ชายเขามาขอทวงเงิน บอกว่าสามีเราติดหนี้เขาอยู่ 10,000 นึง เราก็บอกว่าเราไม่ให้นะ เงินที่เรามีอยู่ตอนนี้มันเป็นเงินกู้ เราต้องจ่ายคืนเราแค่เอามาทำทุน ในการสร้างตัว สุดท้ายเข้าก็เอาไป 2,000 เราก็ใช้ชีวิต ของเราตอนไป หลังจากคลอดลูกคนโต เราพักฟื้นประมาณ 40 วัน เราก็เริ่ม ทำงานต่อจนกระทั้งได้ซื้อรถกระบะคันเล็กๆคันนึงเอาไว้ทำงาน และสามีได้พาเราและลูกกลับบ้านเขาเป็นครั้งแรก ในตอนนั้นที่เราไปบ้านเขาเราเหมือนไม่มีตัวตนเลยณ.ตอนนั้น เราก็กลับมาบ้านเราใช้ชีวิต ค้าขายทำงานของเราต่อไปและตาเราก็เสียชีวิตลง เราก็ต้องดูแล แม่ และยายต่อไป จนกระทั่งเรียนจบมหาลัยตามหลักสูตร 4 ปี (บางคนคิดว่าเราเรียนไม่จบ) จนเราต้องเข้ารับบัณฑิตให้ชาวบ้านเห็นว่าเราเรียนจบ พอมีวุฒิเราก็เริ่มหางานตามสาขาที่จบ สักพักก็ได้งานทำตามที่เรียนมาสามีก็ค้าขายที่บ้านและเลี้ยงลูกไปด้วย ทำงานได้สักพักเราก็ท้องคนที่ 2 และลาออกจากงาน มาค้าขายเองที่บ้าน จนกระทั่งคลอด พักฟื้นได้สักพักเราก้ทำงานต่อ และพยายามหางานที่เป็นงานประจำทำเพิ่อให้แม่ได้เห็นว่าเราเรียนจบจริงนะ เราไม่ได้เป็นอย่างที่ชาวบ้านพูด ถึงเราจะทำงาน เรียน และมีครอบครัว เราก็ตั้งใจเรียนจนจบจริง เราได้งานทำ แต่ต้องย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ที่ทำงานเราก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่บ้านเช่า พาแม่ ยาย และลูก อีก 2 คนมาด้วย เราทำงานกินเงินเดือนส่วนแฟนก็ค้าขาย ทำงานได้สักพักก็ช่วนแฟนเข้าทำงานที่เดียวกัน เราก็เริ่มมีเงินเก็บ เริ่มทยอยจ่ายหนี้ ซื้อของที่อยากได้ เมื่อเราซื้อนู้นซื้อนี่ ก็เริ่มมีคนมาขอยืมเงิน มาทวงหนี้ บางคนมาอ้างหนี้ทั้งที่เราไม่ได้ก่อไว้ บางคนอ้างว่ามีลูก ซื้อนมไม่ทัน ของยืมหน่อย
ถามหน่อยเถอะคุณสู้หรือยัง คุณทำงานมากน้อยแค่ไหนเราไม่รู้ แต่เราอยากบอกว่าเราทำงานเหนื่อยนะกว่าจะได้เงินมาทุกบาท ทุกสตางค์
ถึงตอนนี้เรามีรถคันใหม่ เราก็ไม่ได้ซื้อสดนะ เรายังต้องผ่อน เรายังอยู่บ้านเช่า เราลำบากมาก่อน เรามีหนี้กยศ.อยู่นะ
เราก็เพิ่งคลอดลูกคนเล็กอีกคน เราก็ยังทำงาน
คุณละทำอะไรสู้แค่ไหนแล้ว ทำไมคุณถึงชอบมาขอยืมเงินเรา มาทวงหนี้จากเรา เราไม่ได้ก่อนะ เราเหนื่อยนะ
คุณอ้างว่าคุณมีลูก คุณเพิ่งคลอด แล้วคุณไม่เห็นหรอว่าก็เพิ่งคลอด ลูกก็เล็กๆ เหมื่อนกัน และลูกเรา 3 คนนะ (เผื่อคุณยังไม่รู้) คุณเองก็เรียนสูงมาเหมือนกัน ถ้าคุณไม่อยากลำบาก จะทำงานนู้นนี่นั้นก็ไม่ได้ เอะอะอะไรก็ลูกเล็กๆ งันคุณก็ปล่อยให้ลูกๆของคุณกัดก้อนเกลือไปเถอะ ฉันเหนื่อยนะถ้าต้องมาทำงานให้คุณ
รู้สึกเหนื่อย รู้สึกเบื่อ สับสน ฯลฯ
ตอนเด็กฉันเจอปัญหามากมาย ไม่ว่าจะเป็นเรื่องไม่มีพ่อ เรื่องฐานะทางบ้าน แต่แม่ ยาย และตา สอนให้ฉันเข็มแข็งเข้าไว้ส่งฉันเรียนหาทุกอย่างมาให้ฉัน ดูแลดีทุกอย่าง อยากได้อะไรก็ได้ แค่ฉันตั้งใจเรียน
จนกระทั่งตอนฉันเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 ตาเริ่มป่วย และต้องนอนโรงพยาบาล ฉันจากเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆคนนึง ต้องเอาเวลาเล่นที่มีไปเฝ้าตาที่โรงบาล เช้าไปเรียน เย็นนอนโรงบาล ใช้ชีวิตแบบนี้วนไป
เมื่อเริ่มเข้าสู่มัธยม ฉันต้องเริ่มช่วยแม่ทำงาน ทำทุกอย่างที่ได้เงิน ตาลงทุนซื้อหมากแห้ง ตอนเช้าก่อนไปโรงเรียนฉันต้องตากหมากแห้งทั้งหมดที่มี เป็นตัน ให้เสร็จก่อนที่รถโรงเรียนจะมารับ ตกเย็นกลับบ้านฉันก็ต้องช่วยเก็บหมากเข้าบ้าน ฉันไม่มีเวลาเที่ยวเหมือนเด็กคนอื่นๆ อยากเที่ยว ก็ไม่ได้ไม่มีใครพาไป ไปได้สุดก็แค่ตลาดนัดใกล้ๆบ้าน จะไปทีก็ต้องนั่งรถเมล์ไป เนื่องจากที่บ้านมีแค่ตาที่ขับรถได้ หลังจากนั้น ตาซื้อมอไซ ชาลี คันเล็กให้ฉันฝึกขับ เนื่องจากฉันเป็นคนตัวเล็กมาก (ปัจจุบัน สูง 145 นน.37) ฉันใช้ชีวิตไปกับการเรียนและการทำงานจนจบม.6
เมื่อจบม.6ฉันเริ่มเข้ามหาลัยแห่งนึงใกล้ๆบ้าน ตอนนี้ฉันเริ่มมีเพื่อน ทั้งหญิงและชาย ฉันเรียนไปด้วย ทำงานไปด้วย และเฝ้าตาที่โรงบาลไปด้วย ชีวิตวนเวียนไปแบบนี้ จนกระทั่งฉันเริ่มมีความรักกับผช.คนนึงที่ฉันเริ่มรู้จักกับเขาตอนอยู่ม.ต้น เมื่อมีทีความรักปัญหาต่างๆนานาก็เริ่มเข้ามา
ทั้ง2บ้านต่างก็รู้ว่าเราคบกัน แต่ทางบ้านเขาไม่สนับสนุนเนื่องจากเขามองว่าฉันไม่มีอะไรดี ครอบครัวก็มีปัญหา เป็นเด็กไม่มีพ่อ ยายก็ป่วย แม่ก็พิการ แต่ไม่รู้อะไรดลใจ ให้ฉันเลือกแต่งงานกับเขา ในวันแต่งงานของฉัน ฝั่งเจ้าบ่าวมีเพียงแค่เขา ฉันก็ไม่ได้คิดอะไรคิดแค่ว่า แค่เรา 2 คนมีความสุขไปด้วยกัน และะช่วยกันทำมาหากินตั้งหลักด้วยกันก็พอ ไม่ต้องการสินสอดอะไรทั้งนั้น เนื่องจากทางบ้านก็พอมีสมบัติเล็กๆน้อยๆไว้ทำมาหากินกัน ขอแค่เราพร้อมสู้ไปด้วยกัน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเราก็จะเดินไปด้วยกัน หลังจากเราแต่งงานกัน ตาเริ่มป่วยหนักขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งเป็นผู้ป่วยติดเตียง ตอนนั้นดิฉันกำลังท้องคนโตได้ประมาณ 7 เดือน ด้วยความที่ฉันต้องเฝ้าไข้ตาด้วย ท้องแก่ด้วย ทำให้ความดันขึ้น แต่ฉันก็ยังต้องทำทุกอย่างด้วยตนเอง โดยมีสามีคอยช่วยเหลือ หลังจากแต่งงานอยู่ด้วยเราเริ่มสานต่องานของตา คือ รับซื้อหมากแห้ง เราเริ่มเข้าหาแหล่งทุนเพื่อกู้ยืมมาทำธุรกิจ
แต่เรื่องที่ไม่คาดคิดก้เริ่มขึ้นหลังจากที่เรามี เงินก้อนนึงที่ได้จากการกู้มา มีพี่ชายเขามาขอทวงเงิน บอกว่าสามีเราติดหนี้เขาอยู่ 10,000 นึง เราก็บอกว่าเราไม่ให้นะ เงินที่เรามีอยู่ตอนนี้มันเป็นเงินกู้ เราต้องจ่ายคืนเราแค่เอามาทำทุน ในการสร้างตัว สุดท้ายเข้าก็เอาไป 2,000 เราก็ใช้ชีวิต ของเราตอนไป หลังจากคลอดลูกคนโต เราพักฟื้นประมาณ 40 วัน เราก็เริ่ม ทำงานต่อจนกระทั้งได้ซื้อรถกระบะคันเล็กๆคันนึงเอาไว้ทำงาน และสามีได้พาเราและลูกกลับบ้านเขาเป็นครั้งแรก ในตอนนั้นที่เราไปบ้านเขาเราเหมือนไม่มีตัวตนเลยณ.ตอนนั้น เราก็กลับมาบ้านเราใช้ชีวิต ค้าขายทำงานของเราต่อไปและตาเราก็เสียชีวิตลง เราก็ต้องดูแล แม่ และยายต่อไป จนกระทั่งเรียนจบมหาลัยตามหลักสูตร 4 ปี (บางคนคิดว่าเราเรียนไม่จบ) จนเราต้องเข้ารับบัณฑิตให้ชาวบ้านเห็นว่าเราเรียนจบ พอมีวุฒิเราก็เริ่มหางานตามสาขาที่จบ สักพักก็ได้งานทำตามที่เรียนมาสามีก็ค้าขายที่บ้านและเลี้ยงลูกไปด้วย ทำงานได้สักพักเราก็ท้องคนที่ 2 และลาออกจากงาน มาค้าขายเองที่บ้าน จนกระทั่งคลอด พักฟื้นได้สักพักเราก้ทำงานต่อ และพยายามหางานที่เป็นงานประจำทำเพิ่อให้แม่ได้เห็นว่าเราเรียนจบจริงนะ เราไม่ได้เป็นอย่างที่ชาวบ้านพูด ถึงเราจะทำงาน เรียน และมีครอบครัว เราก็ตั้งใจเรียนจนจบจริง เราได้งานทำ แต่ต้องย้ายบ้านไปอยู่ใกล้ที่ทำงานเราก็ตัดสินใจย้ายมาอยู่บ้านเช่า พาแม่ ยาย และลูก อีก 2 คนมาด้วย เราทำงานกินเงินเดือนส่วนแฟนก็ค้าขาย ทำงานได้สักพักก็ช่วนแฟนเข้าทำงานที่เดียวกัน เราก็เริ่มมีเงินเก็บ เริ่มทยอยจ่ายหนี้ ซื้อของที่อยากได้ เมื่อเราซื้อนู้นซื้อนี่ ก็เริ่มมีคนมาขอยืมเงิน มาทวงหนี้ บางคนมาอ้างหนี้ทั้งที่เราไม่ได้ก่อไว้ บางคนอ้างว่ามีลูก ซื้อนมไม่ทัน ของยืมหน่อย
ถามหน่อยเถอะคุณสู้หรือยัง คุณทำงานมากน้อยแค่ไหนเราไม่รู้ แต่เราอยากบอกว่าเราทำงานเหนื่อยนะกว่าจะได้เงินมาทุกบาท ทุกสตางค์
ถึงตอนนี้เรามีรถคันใหม่ เราก็ไม่ได้ซื้อสดนะ เรายังต้องผ่อน เรายังอยู่บ้านเช่า เราลำบากมาก่อน เรามีหนี้กยศ.อยู่นะ
เราก็เพิ่งคลอดลูกคนเล็กอีกคน เราก็ยังทำงาน
คุณละทำอะไรสู้แค่ไหนแล้ว ทำไมคุณถึงชอบมาขอยืมเงินเรา มาทวงหนี้จากเรา เราไม่ได้ก่อนะ เราเหนื่อยนะ
คุณอ้างว่าคุณมีลูก คุณเพิ่งคลอด แล้วคุณไม่เห็นหรอว่าก็เพิ่งคลอด ลูกก็เล็กๆ เหมื่อนกัน และลูกเรา 3 คนนะ (เผื่อคุณยังไม่รู้) คุณเองก็เรียนสูงมาเหมือนกัน ถ้าคุณไม่อยากลำบาก จะทำงานนู้นนี่นั้นก็ไม่ได้ เอะอะอะไรก็ลูกเล็กๆ งันคุณก็ปล่อยให้ลูกๆของคุณกัดก้อนเกลือไปเถอะ ฉันเหนื่อยนะถ้าต้องมาทำงานให้คุณ