คุณเคยคิดว่าครอบครัวเลวร้ายไหม??

คุณเคยคิดว่าครอบครัวคือสิ่งเลวร้ายสำหรับเราไหม ฉันเป็นคนที่ร่าเริง ยิ้มเยอะ แต่พอวันหนึ่งทุกอย่างก็เปลี่ยนไป จากคนที่ยิ้มบ่อยๆ กลายเป็นคนเย็นชา นิ่งเงียบ เก็บตัว โลกส่วนตัวสูง เลือกคบคน มนุษย์สัมพันธ์โครตแย่ แต่รู้ไหมว่าบางทีมันไม่อยากเป็นแบบนี้เลย เพราะใครล่ะครอบครัวไง เราเป็นเด็กกำพร้าอยู่กับยายตา ( ตาเลี้ยง ) จากเมื่อก่อนที่เราอยู่กับยายสองคน เรามักจะสนุกด้วยกันห่วงใย ดูแลกัน แต่พอมี ตา เข้ามา ยายเรามักสนใจตา มากกว่าเรา เราก็ไม่อะไรเท่าไรหรอก เพราะตาก็ดูเป็นคนดี แต่เพราะเราคิดว่าดีนั้นแหละ ทำให้เราเชื่อใจ แต่นับวันเขาเริ่มที่จะวุ่นวายกับชีวิตเรามากเกินไป คบเพื่อนผู้ชายก็ไม่ได้ คุยโทรศัพท์ กับ เพื่อนก็มักถามว่าคุยกับ ชายหรือหญิง เวลาเราทำอะไรขัดใจเขา เขามักจะว่าเรา บอกไม่ให้เรียนบ้าง อะไรบ้าง บ้างที ก็ ไปฟ้องยายเราพูดโกหกว่าร้ายใส่เรา ยายเราเชื่อทุกคำพูด เราเป็นคนไม่ยอมคน เรามักจะเถียงๆ ตลอด เพื่อให้ตัวเองถูก แต่ก็ไม่เคยถูก มันเป็นแบบนี้เรื่อยจนเราเริ่มที่ระเบิด แต่ระเบิดไม่หมด จากนั้นมาเรื่อย เราก็รู้สึกตัวเองเปลี่ยนไป เขาด่าว่าเรา เราเฉย แต่ไม่เฉยทุกอย่างน่ะ มีครั้งหนึ่งลุงข้างบ้านชวนเราไปกินทะ คือไปหลายคน เราก็ปฏิเสธ ว่าเราไม่อยากไป แต่ที่นี่ตาเราคงได้ยินว่าเราอยากไป เขาก็โกรธเราเฉยเลยบอกเราอยากไปกินกับผู้ชาย คงไปด้วยกันบ่อยล่ะ ไปน่ะ ไปทำไรกันมั้งล่ะ ระวังมันพาเข้าป่าน่ะ หรือว่าชอบล่ะ คงชอบไปล่ะสิ คือตอนนั้นเราโกรธมาก เราเถียงแบบนี้ ประมาณว่าอย่ามาดูถูกเรา นี่ไม่รู้ว่าหลานตัวเองเป็นแบบไหนหรอ แล้วตาก็ยังพูดอีกน่ะประมาณว่า ตอน ตายายไม่อยู่คงแอบไปกินกันล่ะสิ เเล้วก็ประชดประชันกลับเลย ว่า ใช่ ชอบมาก ไปกับเขาตลอดแหละ มีความสุขมากเลยล่ะ พอเราพุดแบบนี้ยายเราก็ห้ามเรา ว่าอย่าพูดแบบนี้ เราก็สวนกลับเลย แล้วยายไม่ห้ามตาบ้างล่ะ แล้วเราก็เลือกเดินออกไปบ้านเพื่อน พอเพื่อนเห็นก็รู้เลย เหตุการณ์แบบนี้มักเกิดขึ้นบ่อยมาก มากจนเราเริ่มชินชา จากเป็นคนที่ร้องไห้เวลาโดนว่าเรามักจะนิ่งเย็นชา ไม่แคร์ คำพูด พอเราไม่พูดเขากลับคิดว่าเงียบเพื่อกวนตีนเขา เพื่ออะไร บ้างที่เราก็งงน่ะ พอเขาด่ามักจะเสียบหูฟัง แต่พวกเค้าจะรู้ไหมว่าเราน่ะรู้สึกอย่างไร คำพูดบ่างคำพูด เขาพูดแรงมากน่ะ เช่น ถ้าไม่มีพวกเขา เราคงเป็นได้แค่ ขายตัว หรือบ้างที่ก็บอกว่าเราเป็นตัวถ่วง เป็นตัวขัดลาภ ตัวซวย เราไม่น่าเกิดมา ควรตายไปซะ ถึงจะรู้ว่าเป็นคำพูดจสกความโกรธของเขาแต่เราก็ยังเจ็บ น้อยใจ เขาจะรู้ไหมว่าเรารู้สึกยังไง พอเราเถียง เขามักจะขู่เราเรื่องเรียนต่อ ซึ่งในชีวิตมีสิ่งหนึ่งที่เรายอมคือการเรียน พอเขาขู่ เราจะเงียบไม่ต่อกร ทุกวันนี้ก็ทำงานหาเงินเอง ไม่อยากรบกวนเขามาก หลายครั้งที่อยู่กันสามคน แต่เราคิดว่าเราเหมือนอากาศ สำหรับพวกเขา เขาไม่สนใจเรา ทำเหมือนไม่มีเราอยู่ด้วย บ้างครั้งเราก็คิดน่ะว่า ถ้าตาไม่อยู่มันจะดีกว่านี้ไหม มีครั้งหนึ่งที่ทะเลาะกัน จำไม่ได้ว่าเรื่องอะไร แต่ตอนนั้นคือเราร้องหนักมาก โทรหาเพื่อน แล้วร้องออกมาแบบเพื่อนเรากลุ่มนี้ไม่ค่อยเห็นเราร้อง คือตอนนั้นเราอยากฆ่าตัวตายมาก อยากหายไป จากชีวิตจากพวกเขา ให้เขารู้สึกบ้างเพื่อนก็ค่อยปลอบให้ใจเย็น จากนั้นว่าความสัมพันธ์ที่ว่าแย่แล้วกลับแย่กว่าเดิม เราแถบไม่คุยกับพวกเขา ถามคำตอบคำ จนทุกวันนี้เราก็ไม่ค่อยได้คุยกับพวกเขาเท่าไร ชีวิตเราโครตจะรันทดเวลารู้สึกแย่มักจะทำร้ายตัวเองหรือเวลาทะเลาะกันเรามักจะทำให้ตัวเองเจ็บตัวเพราะอย่างน้อยก็ช่วยให้มันเจ็บแทนสิ่งอื่น ( ใจ ) มีอีกเยอะเลยที่จะเล่าให้ฟัง แต่ ขก. พิมพ์ล่ะ เมื่อยมือ