ผมจำได้ว่าวันหนึ่งในร้านกาแฟเล็กๆในตลาดรถไฟ เธอบอกผมเมื่อผมยื่นของฝากเป็นรองเท้าผ้าใบให้เธอรับไว้แล้วบอกว่า
“ขอบคุณนะ แต่มันแพงเกินไป สวยเกินไป มันจะเบื่อง่าย”
ผมพยายามทำความเข้าใจกับสิ่งที่เธอบอก แล้วพยายามบอกว่าเอาไว้ใส่เดินป่าที่เธอชอบไง มันช่วยให้เหนื่อยน้อยลง ดีต่อสุขภาพ เธอก็ไม่เออเออด้วย ยังพูดถึงวิตามินบำรุงสุขภาพอีกหลายขวดที่ผมเอามาฝากแต่เธอก็ไม่ค่อยได้ทานมัน

“ยิ่งของแพงๆ บอบบาง ที่จะแตกหักเสียหาย ก็ไม่อยากได้ ตัวเองยังดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย”

ผมว่าเธอหลบเลี่ยงคำว่าเกรงใจได้น่ารัก เพราะรู้ดีว่าอะไรที่มันแพงเกินไป หอบหิ้วยากลำบากมันเป็นภาระอันลำบากใจและลำบากกระเป๋าเงินของทั้งผู้ซื้อฝากและผู้ถูกฝากซื้ออยู่พอสมควร แม้ผมจะทำงานที่โดยภาระหน้าที่ต้องเดินทางไปต่างประเทศอยู่บ่อยครั้งก็ตาม

“อ้น”

เธอจะเรียกชื่อผมก่อนเสมอ ๆ หากจะต้องเริ่มต้นขอร้อง เน้นย้ำหรือรบกวนอะไรผมเป็นพิเศษ

“หากมีเวลามากพอ เขียนโปสการ์ดสวยๆ ส่งให้ก็พอนะ”


แล้วผมก็ทำตามนั้น มันทำให้เวลากลางคืนในโรงแรมต่างบ้านต่างเมืองถูกใช้ใปเพื่อเขียนข้อความถึงเธอแทนที่ผมจะออกไปที่อื่น หรือ ตามพรรคพวกออกไปสังสรรค์

“อ้นเป็นเหมือนบุรุษไปรษณีย์ใจดีของแอมรู้ไหม ?”

เธอจะบอกกับผมทุกครั้งที่ได้รับการ์ด

แรกเรารู้จักกันจากกลุ่มคนรักการเดินทางท่องเที่ยว เราเคยไปต่างประเทศใกล้ๆ สองครั้ง ไปต่างจังหวัดด้วยกัน และเราต่างก็เขียนโปสการ์ดส่งถึงกัน หลังๆ ผมจะซื้อเม็กเนตติดตู้เย็นมาด้วย ผมบอกแอมว่าเอาไว้ติดความทรงจำของผม และ ผมอยากจะเป็นเม็กเนตชิ้นที่น่ารักที่สุดไปติดแน่นกับคนที่ผมรักเสมอ


ปีที่แล้วช่วงที่ผมบินเป็นวันที่โปสการ์ดใบสุดท้ายจากเซี่ยงไฮ้มาถึง เธอก็จากผมไปอย่างไม่มีวันกลับ หนึ่งปีผ่านไป วันนี้ประตูตู้เย็นยังเต็มไปด้วยเม็กเนตและโปสการ์ด ความว่างเปล่าเข้ามาแทนบ้านที่เคยมีแต่ความทรงจำอันแสนสุข ดอกราตรีไม้หอมที่ที่เราสองคนช่วยกันปลูกส่งกลิ่นไปทั่วบ้านที่ไม่ได้กลายเป็นเรือนหอตามที่ตั้งใจไว้แต่แรก

มีเม็กเนตรูปหัวใจแตกสองซีกติดอยู่ที่โปสการ์ดของผู้หญิงจีนจากเซี่ยงไฮ้ที่จ่าหน้าถึงผมด้วยข้อความที่เหมือนกับผมเขียนถึงแอม


ปล. พูดคุย ติชม กันได้เช่นเคยครับ