บัตรประจำตัว ...................................
วันพฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2018 8 นาฬิกา 0 นาที 39 วินาที UTC+7
ตอบ การพิจารณา
“ความเวียนผ่าน
พุ่งซัด เปรียบดุจถูกพัดนำไปด้วย วัน เวลา แล้ว วันนี้
เราจะถือเอาเหตุอะไร เอามาจากการมาถึง ไปถึง, ซึ่งจะเห็นได้ว่า วันนี้นั้น
พึงจะถือการประกอบ ซึ่งโยค หรือประโยค อันอย่างเดียวกันกับ เมื่อ 3 วัน
ก่อนมาถึง 4 วัน กับวันนี้, แล้วสมมุติพร้อมกันทั้งหมด ว่า เป็นวันพฤหัสบดี
ที่ 13 เดือนธันวาคม”
“แล้วว่าดีแล้ว ครั้งเมื่อดีแล้ว
พึงพิจารณาตามหลักทิศ ตามหลักคิด ซึ่งพาให้เราพบว่า มีคนจำพวกสตรี
ถือบทระแวดระวังสั่งงาน อยู่ข้างทิศตะวันตกนั่น
ก่อนที่จะกลับคืนตัวไปสู่ส่วนกลางจากหน่วยงานที่มา, นี่คือ นิมิต
อันที่พบแรก ๆ จากอาณัติสัญญา คือวันที่ ที่ประกอบการตั้งไว้ ประกอบกันเข้า
ให้ถึงการพิจารณา ด้วยเห็นว่า ข้างตะวันตก
จะต้องไว้ใช้เป็นที่เยียวยาและพักผ่อน
เมื่อปัญญาและศีลกระทำการงานร่วมกันแล้ว ก็ย่อมจะต้องให้ไปทางนั้นก่อน
จวบไปจนถึง การไปถึง การที่จะต้องถือเอาประโยคอย่างเดียวกัน จากวาระ 3-4
วันที่ผ่านมาแล้ว จะทำอย่างนั้น”
“ว่าร้านโรง เราจะต้องให้ถึงบท
กระทำด้วยสิ่งไร คงปรากฏว่า จะพึงต้องถามผู้ที่จัดการอยู่อย่างใกล้ชิด
นั้นก่อน และว่า บ้านจะทำอะไร สวนจะต้องทำอะไร ก็เห็นควรจะต้องถาม
ออกไปสู่ผู้นั้น ในลักษณะเดียวกัน เหมือนกัน ซึ่งตามแต่ทุกคนเล็งเห็น แลดู
อยู่กันแต่แค่ความพอเหมาะทางปัจจัย 4 เท่านั้น ที่อาจควร
ให้ดำเนินการไว้เป็นปรกติ ทุกที่ อย่างที่ทุก ๆ คน
จะต้องสำคัญการศึกษาไว้ด้วย ทุก ๆ วาระ”
“ดังนี้ ทางปัจจัย 4
เรื่องนี้ เราเห็นว่า เป็นถูกไปตามลักษณะอยู่ คือ
จะได้ถึงการขาดวิกลวิการผลาญไป ใช้ไปจนผิดประเภทชีวิตอันจะอยู่ได้
ยังไม่ปรากฏ จึงเห็นว่า เราควรจะพึงสำคัญในการศึกษา และการน้อม
ถึงการศึกษาลงไปในสิกขา, คือหมายความว่า สิกขาชนิด ที่จะต้องบำเพ็ญ
ให้เกิดเป็นประโยชน์ร่วมกัน ตราบเท่านาน ได้โดยไม่ผิด
ก็พึงควรต้องเร่งเรียนเร่งรู้ ลงไปในแผนก ในแบบแผนที่ดี ที่ต้องเอามาไว้
ให้มาก”
“จนถึงบทว่า เอวํ อมฺหากํ อาจริยานํ อุคฺคโห เป็นดั่งนี้
ว่า ตนเอื้อเฟื้อแล้ว ตนถึงต้องอยากเป็นครู ตนถึงอยากจะแสดงอนุทินให้
ตราบกว่าเวลาแล้วสัก 100 ปี 1000 ปี ก็อาจมีคนได้อ่านอยู่
ก็ย่อมเห็นทุกประการ ถึงพร้อม ลงเป็นความพอเหมาะ
เพราะความสะดวกสบายทางการศึกษาได้มาปรากฏถึงตัวเองอยู่บ้าง
และเราก็มีใจจะเรียนอยู่แล้วบ้าง, จากเมื่อคิดย้อนไป ครั้งเคยอ้างว่า
อุปกรณ์ไม่มี ความรู้ ตำรานั้น คัมภีร์หลักอย่างนี้ หาได้ยาก พ้นไป
เดี๋ยวนี้อ้างไม่ได้แล้ว, ฉะนั้น จึงต้องเป็นครูให้นักเรียน
จึงต้องเป็นนักเรียนเขียนถึงครู กระทำออกไป ตามเวรตามกรรม
อย่างที่ตนควรจะถึงขีดสุดของความตั้งใจจิต คิดตั้งใจเรียน”
“ว่าจะให้ออกไปตามวาระที่อ้างไม่ได้
ฉะนั้น และว่าจะต้องเต็มกำลัง ศึกษาไปให้พอกับเครื่องมือ จนถึงที่
ที่เครื่องมือ ก็ไม่อาจ ไม่สามารถมามีกำลังอิทธิฤทธิ์ใด ๆ มารองรับ
ตามที่อาจจะยอมรับ หรือรองรับการเรียนนั้น และการให้ความรู้ที่ถูกประโยชน์
ในกับของเรา และกับทุกคนไว้ได้”
“ย่อมจะต้องให้ไปทางนั้นก่อน”
วันพฤหัสบดีที่ 13 ธันวาคม ค.ศ. 2018 8 นาฬิกา 0 นาที 39 วินาที UTC+7
ตอบ การพิจารณา
“ความเวียนผ่าน
พุ่งซัด เปรียบดุจถูกพัดนำไปด้วย วัน เวลา แล้ว วันนี้
เราจะถือเอาเหตุอะไร เอามาจากการมาถึง ไปถึง, ซึ่งจะเห็นได้ว่า วันนี้นั้น
พึงจะถือการประกอบ ซึ่งโยค หรือประโยค อันอย่างเดียวกันกับ เมื่อ 3 วัน
ก่อนมาถึง 4 วัน กับวันนี้, แล้วสมมุติพร้อมกันทั้งหมด ว่า เป็นวันพฤหัสบดี
ที่ 13 เดือนธันวาคม”
“แล้วว่าดีแล้ว ครั้งเมื่อดีแล้ว
พึงพิจารณาตามหลักทิศ ตามหลักคิด ซึ่งพาให้เราพบว่า มีคนจำพวกสตรี
ถือบทระแวดระวังสั่งงาน อยู่ข้างทิศตะวันตกนั่น
ก่อนที่จะกลับคืนตัวไปสู่ส่วนกลางจากหน่วยงานที่มา, นี่คือ นิมิต
อันที่พบแรก ๆ จากอาณัติสัญญา คือวันที่ ที่ประกอบการตั้งไว้ ประกอบกันเข้า
ให้ถึงการพิจารณา ด้วยเห็นว่า ข้างตะวันตก
จะต้องไว้ใช้เป็นที่เยียวยาและพักผ่อน
เมื่อปัญญาและศีลกระทำการงานร่วมกันแล้ว ก็ย่อมจะต้องให้ไปทางนั้นก่อน
จวบไปจนถึง การไปถึง การที่จะต้องถือเอาประโยคอย่างเดียวกัน จากวาระ 3-4
วันที่ผ่านมาแล้ว จะทำอย่างนั้น”
“ว่าร้านโรง เราจะต้องให้ถึงบท
กระทำด้วยสิ่งไร คงปรากฏว่า จะพึงต้องถามผู้ที่จัดการอยู่อย่างใกล้ชิด
นั้นก่อน และว่า บ้านจะทำอะไร สวนจะต้องทำอะไร ก็เห็นควรจะต้องถาม
ออกไปสู่ผู้นั้น ในลักษณะเดียวกัน เหมือนกัน ซึ่งตามแต่ทุกคนเล็งเห็น แลดู
อยู่กันแต่แค่ความพอเหมาะทางปัจจัย 4 เท่านั้น ที่อาจควร
ให้ดำเนินการไว้เป็นปรกติ ทุกที่ อย่างที่ทุก ๆ คน
จะต้องสำคัญการศึกษาไว้ด้วย ทุก ๆ วาระ”
“ดังนี้ ทางปัจจัย 4
เรื่องนี้ เราเห็นว่า เป็นถูกไปตามลักษณะอยู่ คือ
จะได้ถึงการขาดวิกลวิการผลาญไป ใช้ไปจนผิดประเภทชีวิตอันจะอยู่ได้
ยังไม่ปรากฏ จึงเห็นว่า เราควรจะพึงสำคัญในการศึกษา และการน้อม
ถึงการศึกษาลงไปในสิกขา, คือหมายความว่า สิกขาชนิด ที่จะต้องบำเพ็ญ
ให้เกิดเป็นประโยชน์ร่วมกัน ตราบเท่านาน ได้โดยไม่ผิด
ก็พึงควรต้องเร่งเรียนเร่งรู้ ลงไปในแผนก ในแบบแผนที่ดี ที่ต้องเอามาไว้
ให้มาก”
“จนถึงบทว่า เอวํ อมฺหากํ อาจริยานํ อุคฺคโห เป็นดั่งนี้
ว่า ตนเอื้อเฟื้อแล้ว ตนถึงต้องอยากเป็นครู ตนถึงอยากจะแสดงอนุทินให้
ตราบกว่าเวลาแล้วสัก 100 ปี 1000 ปี ก็อาจมีคนได้อ่านอยู่
ก็ย่อมเห็นทุกประการ ถึงพร้อม ลงเป็นความพอเหมาะ
เพราะความสะดวกสบายทางการศึกษาได้มาปรากฏถึงตัวเองอยู่บ้าง
และเราก็มีใจจะเรียนอยู่แล้วบ้าง, จากเมื่อคิดย้อนไป ครั้งเคยอ้างว่า
อุปกรณ์ไม่มี ความรู้ ตำรานั้น คัมภีร์หลักอย่างนี้ หาได้ยาก พ้นไป
เดี๋ยวนี้อ้างไม่ได้แล้ว, ฉะนั้น จึงต้องเป็นครูให้นักเรียน
จึงต้องเป็นนักเรียนเขียนถึงครู กระทำออกไป ตามเวรตามกรรม
อย่างที่ตนควรจะถึงขีดสุดของความตั้งใจจิต คิดตั้งใจเรียน”
“ว่าจะให้ออกไปตามวาระที่อ้างไม่ได้
ฉะนั้น และว่าจะต้องเต็มกำลัง ศึกษาไปให้พอกับเครื่องมือ จนถึงที่
ที่เครื่องมือ ก็ไม่อาจ ไม่สามารถมามีกำลังอิทธิฤทธิ์ใด ๆ มารองรับ
ตามที่อาจจะยอมรับ หรือรองรับการเรียนนั้น และการให้ความรู้ที่ถูกประโยชน์
ในกับของเรา และกับทุกคนไว้ได้”