ไม่เข้าใจตัวเองจนจะบ้าอยู่เเล้วTT

คือตอนเด็กเท่าที่ผมนึกออกตอนประถมผมเป็นคนร่าเริง เข้าหาง่าย ไม่คิดฝุ่งซ่านเเละพูดมาก
ตอนสอบเข้าผมพลาดสอบเข้าที่ที่พ่อเเม่หวังไม่ได้เลยโดนบ่นยาวมากมาก(บ่นเป็นพระไตรปิฎกเลยทีเดียว)
ตอนม.1ผมเลยเป็นคนพูดน้อยเละเสียความมั่นใจจนทำอะไรมึนมึน เเต่หลังหลังบังเอิญไปได้ยินเพื่อนเขานินทาเราเข้าเราเลยค่อยค่อยปลีกตัวออกมา
บ้างก็ พูดว่าให้เราเปลี่ยนนิสัยใหม่ พูดกับคนอื่นบ้าง เราเลยจะเปลี่ยนนิสัยใหม่เเต่ก็คิดว่าเราทำได้จริงเหรอ
คือ ตัวตนที่อยากจะเป็นกับตัวตนที่เป็นอยู่อ่ะมันทับกัน เราอยากจะกลับไปมีนิสัยตอนประถมเเต่ทำไม่ได้เพราะอะไรไม่รู้เหมือนจิตสำนึกมันบอกว่า
ทำไม่ได้หรอก
ตอนที่ลองพูดกับเพื่อนดู(เพราะโดนบอกว่าหยิ่ง)
ตอนเเรกเเรกก็ดีน่ะเรากลายเป็นคนที่พูดมากขึ้น
เเต่ช่วงหลัง เธอนี่สติไม่ดีรึไงพูดอยู่ได้ ครูคนหนึ่งพูดไว้ ทั้งทั้งที่คนอืนก็คุยกันเเต่เลือกพูดกับเราคนเดียวมันทำให้เราเฟลอ่ะเหมือนทำอะไรไม่ถูก
จนเรางงว่าจะเป็นคนเเบบไหนดี
เเล้วพอมีทางเเก้ไหมครับ?