ผมรู้สึกท้อครับ รู้สึกเกิดในโลกที่ไม่ใช่ตัวของผม

น่าๆ.. ผมเข้าใจนะ ผมก็รู้สึกแบบเดียวกับ จขกท. ครับ (ผมเองก็ไม่ใช่คนที่โชคดี ได้เจอแต่เรื่องดีๆ ครอบครัวอบอุ่น มีเพื่อนๆ รายล้อม ผมก็เจอเรื่องลบๆ หนักๆ มา ส่วนใหญ่ก็ต้องผ่านไปให้ได้ด้วยตัวคนเดียว ก็เลยมีบ้างที่จะมีอารมณ์ที่รู้สึกว่าผมเป็นตัวตนส่วนเกิน ที่ไม่มีความจำเป็นอะไรบนโลกใบนี้เลย 5555)  แต่ถึงแบบนั้นผมก็คงบอกอะไรไม่ได้นอกจากว่า คงต้องยอมรับความจริงแล้วเดินต่อ เท่านั้นแล้วล่ะครับ เพราะเราทำอะไรไม่ได้ครับ คนเราต่างคน ต่างกรรม ต่างวาระ การที่เราเกิดมารู้สึกแบบนี้มันก็มีเหตุ และผลของมัน แต่มันจะไม่อยู่กับเราไปตลอดหรอกครับ มันก็มีขึ้นมาลงตามอารมณ์ของเรานี่แหละ แล้วผมก็อยากบอกว่า จขกท. ไม่ผิดอะไรหรอกนะครับ ไม่ได้ผิดทั้งที่เกิด ทั้งยุคสมัย และประเภทของโลกด้วย มันเป็นแค่อารมณ์ช่วงหนึ่งในยามที่ทุกอย่างมันดูผิดหวังไปเสียหมด อดทนไว้นะครับ ^^ เพราะผมเองก็จะพยายามต่อไปเหมือนกัน ต่อให้ต้องลากเลือด แต่ถ้าพรุ่งนี้เรายังหายใจได้อยู่ ก็ต้องเดินต่อครับ เผื่อว่าวันนึงเราได้เจอใครคนนั้นแล้ว จะได้เล่าให้เค้าฟังได้อย่างภาคภูมิใจว่า เราผ่านอะไรมาบ้าง กว่าที่จะมาได้เจอเค้า แล้วจะได้บอกเค้าว่า เค้ามีค่ากับเรามากขนาดไหนครับ สู้ๆครับ ^^