สวัสดีค่ะ เพื่อนๆชาว pantip ทุกท่าน นี่เป็นกระทู้แรก ของคุณแม่ลูก 2 คนนี้นะคะ
          เราเป็นผู้หญิงคนนึง ที่ใช้ชีวิต มาอย่างปกติดีทุกอย่าง เป็นเด็กดีของที่บ้าน ตั้งใจเรียน ตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองอย่างดีที่สุด จนเราได้มาเจอผู้ชายคนนึง เราเริ่มคุยกัน ช่วงเราเรียน ม.ปลาย แล้วเค้าก็หายไปพักนึง จนเราเข้าปี1 อยู่ๆเค้าก็กลับมา แล้วเราก็เริ่มคุยกันไปเรื่อยๆ จนตอนนี้ 11 ปี   เรามีลูกน้อยด้วยกัน 2 คน   
          ระหว่างทางที่เราจับมือกันเดินมาด้วยกัน 11 ปี  มันก็มีปัญหากันบ้าง ตามประสา สามีภรรยา  แต่เรื่องนึงที่เรารับไม่ได้เลยจริงๆ คือเรื่องผู้หญิง เราบอกเค้าเสมอ ว่า หากเค้ามีคนอื่น ให้บอกเราเลย เพราะเรื่องนี้เรารับไม่ได้จริงๆ ไม่สามารถใช้ของร่วมกับคนอื่นได้ เค้าก็ไม่เคยมีเรื่องนี้มาให้เราปวดใจเลย
          ขึ้นชื่อว่า "เซนส์ ผู้หญิง "  มันแรง ใครๆก็รู้  เราเริ่มสังเกตุในโทรศัพท์ของเค้า ว่า เริ่มมีการเมม ชื่อ ผู้หญิงคนนึง ซึ่งมันไม่มีเหตุผลใดในการที่จะต้องมีชื่อ ของหญิงคนนั้น เริ่มมีการคุยไลน์ กับ เด็กคนนั้น  จนเราแน่ใจ ว่ามันต้องมีอะไรแน่ๆ เราเลยถามเค้า ตอนแรกไม่ยอมรับเลย ว่าคุยกันในฐานะอื่น นอกจากพี่น้อง  เด็กคนนั้นเป็นน้องแถวบ้านเค้า  ใช่เด็กคนนั้นเป็นเด็กแถวบ้านเค้าจริงๆ  แต่เราแปลกใจว่าทำไมต้องมีเบอร์ มีไลน์คุยกันส่วนตัวด้วย  เราเลยทำนิสัยไม่ดี แอดไลน์ไปคุยกับน้องเค้า  ถามน้องว่ารู้จักเราไหม  คุยกับแฟนพี่หรอ คุยกันในฐานะอะไร คุยกันถึงไหนแล้ว มีอะไรกันหรือยัง เค้ากับน้องอายุ ห่างกัน 12 ปี หากมันเกิดอะไรขึ้น แน่นอน เค้าโดนข้อหา พรากผู้เยาวน์แน่ๆ  แต่น้องก็ไม่ยอมรับ ตอบมาว่าคุยกันในฐานะพี่น้องเฉยๆ พี่น้องแถวบ้าน รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กๆแล้ว พ่อแม่เค้ากับน้องก็รู้จักกัน  
          เราเริ่มมีปัญหา กับ สามี เค้าไม่ยอมรับ ว่าคุยกันอะไรยังไง กับน้อง เราเลยแอบดูโทรศัพท์เค้า แจ็คพอต !! คุยกัน ทุกวัน  นัดเจอกัน ทุกวัน  โทรหากันมากกว่าโทรหาเราอีก  ไลน์บอกรักกัน บอกคิดถึงกัน ตลอดเวลา  
          ช็อค!! เราทำอะไรไม่ถูก เจ็บมาก รู้แค่ว่าเราเจ็บ ปวดหัวใจเหลือเกิน มันจี๊ดที่ใจมาก  ไม่คิดว่าเราจะเจอเรื่องแบบนี้ ร้องไห้ตลอดเวลาที่อยู่คนเดียว
มองหน้าลูกเวลาลูกหลับก็ร้องไห้  เรานอนไม่หลับ เพราะอย่างที่บอก เค้าไม่เคยมีเรื่องผู้หญิงมาให้เราปวดใจเลย  เราเลยตัดสินใจลางานหลายวัน พาลูก กลับไปหา พ่อ แม่ของเรา  โดยที่เรายังไม่ได้บอกว่าครอบครัวเรามีปัญหา  เราให้เวลาเค้าได้คิด  ทบทวน  ตัดสินใจ  ปัญหาที่มันเกิดขึ้น ว่า จะแก้ปัญหาเรื่องนี้ไปยังไง
          แต่ เปล่าเลย เค้าเลือกเด็กคนนั้น เค้าไม่เลือกเรากับลูก สิ่งนึงที่เค้ายังลังเล คือ ลูก ความผูกพันที่เค้ามีให้กับเรา มันทำให้เค้าลังเล  เค้าไม่อยากเลิกกับน้องเค้า เค้าบอกว่ารักน้องมาก อยากคุย อยากเจอ มันเลิกไม่ได้
         วันนี้เราพาลูกเรากลับมาบ้านของเรา เพราะลูกเรายังต้องเดินต่อไป  ลูกเราไปเรียนปกติ โดยที่เรายังไม่ได้บอกปัญหานี้กับลูก มีแต่ลูกคนโต ที่พูดขึ้นมาก่อนที่เราจะกลับบ้านว่า "กลับบ้านแล้ว แม่อย่าร้องไห้อีกนะ" เย็นนี้ เค้าจะมาเก็บของของเค้าไปจากบ้านของเราแล้ว  เค้าบอกว่าเราเลือกเอง ที่จะให้ปัญหามันจบแบบนี้
          ถามว่าทำใจได้ไหม ตอบตรงๆเลย ตอนนี้ทำใจไม่ได้ ตอนนี้ก็ยังร้องไห้อยู่  มันยากนะ  มันช็อคมากนะ แต่ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้ว  น้องคนนั้นมันทำให้เค้ามีความสุขมากกว่าเวลาที่อยู่กับเรา  เราก็ต้องปล่อยเค้าไป  
          
         ขอบคุณ pantip ที่เป็นที่ระบายของเราอีกที่หนึ่ง