สวัสดีค่ะ ^^ ก่อนอื่นขอแนะนำตัวก่อนล่ะกัน เราชื่อกิมมี่นะ อายุยี่สิบปีค่ะ แล้วนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เราตั้งกระทู้ และหวังว่าจะมีครั้งที่สองครั้งที่สามต่อไปเรื่อยๆ....
กระทู้นี้ก็อยากเล่าเรื่องความรักของเราโดยตรงเลยแหละ เอาจริงนะ! ตั้งแต่เกิดมาเนี่ยไม่เคยมีแฟนเลยจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันก็ยังโสดและปีหน้าก็อาจจะโสดต่อไปเรื่อยๆ ฮือ โอเค เข้าเรื่องเลยนะ~~
คือเราฝันมาตลอดว่าอยากให้ชีวิตเหมือนในนิยายอ่ะ คือพระเอกเจอกับนางเอกแล้วจะรักกันเลยแบบนี้ แต่นั้นมันก็แค่ความคิดของเรา เราเคยชอบผู้ชายคนหนึ่งตั้งแต่ม.4อ่ะ คือแบบชอบมาก นางเป็นคนดังของโรงเรียนด้วยแหละ เราเคยขอแอดเพื่อนในเฟสนางเป็นสิบๆครั้ง แต่นางก็ไม่เคยรับสักครั้งแต่ก็นั้นแหละ ตอนนั้นนางมีแฟนอยู่เเล้ว เอาจริงๆนางเป็นผู้ชายเงียบอ่ะ ไม่คุยกับคนรู้จัก เพราะตอนแรกเราคิดว่าจะสารภาพบอกชอบเขาแบบนี้ แต่มีเพื่อนห้ามก่อนว่าอย่าไปส่งแบบนั้นนะ เดี๋ยวนางจะบล็อคเอา เราก็เลย อ่อ..งั้นไม่ส่งก็ไม่ส่ง ผ่านแต่ล่ะวันก็ยังชอบต่อไปเรื่อยๆ แถมนางยังเป็นรักครั้งแรกของเราซะด้วย อ่อ..เราจะบอกว่านางชื่อ (ไกด์) เอาจริงนางไม่ได้ชื่อนี้หรอกนะ 555 แต่นี่เปลี่ยนชื่อนางให้เฉยเลย โอเค เข้าเรื่องต่อดีกว่า... แล้วพอเราขึ้นม.6 เราก็ดันไปชอบรุ่นน้องม.5เข้า คือคนนี้ชื่อ (อาไดท์) คนนี้ก็เปลี่ยนชื่อให้เหมือนกัน555 น้องเขาเป็นเด็กน่ารักมาก ขาว หุ่นดี ใบหน้าอมแดง น่ารักพอๆกับไกด์นี่แหละ แต่ถ้าใครได้รู้จักนางก็ออกจะกวนหน่อยๆ แต่คนนี้ถือว่าคุยได้ ไม่ได้เป็นคนนิ่งเหมือนไกด์หรอก เราตั้งใจแอดเฟสนาง ดีที่นางรับ จนถึงตอนนั้นเราก็ได้คุยอ่ะ คุยเกือบทุกวันทุกนาที แต่ไม่ได้คุยแบบคู่รักนะ นางอาจจะคิดว่าคุยในฐานะรุ่นพี่ไรงี้ แต่นี่ไม่ได้คิดแบบนั้นไง TT เราคุยได้หลายเดือนมาก จำได้ว่าตอนนั้นมองโลกเป็นสีชมพูไปหมด เราเลยตัดสินใจบอกชอบเขาไป แต่นางตอบกลับมาว่านี่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เหมือนแบบแค่คุยแก้เบื่ออ่ะ แต่เอาจริงๆนางเองก็ไม่มีแฟนนะ แต่ที่รู้ๆคือนางก็มีคุยกับผู้หญิงทุกคนแหละ แล้วมาวันหนึ่ง นางดันหาย หายแบบทักไปก็ไม่ตอบ ซึ่งเอาจริงๆเราไม่รู้ว่านางเลิกเล่นเฟสนั้นไปแล้ว นางสมัครเล่นเฟสใหม่ไง แต่เราก็ไม่คุยกันเป็นเดือนๆอ่ะ ในที่สุดเราก็ได้เฟสใหม่นาง ที่นี่รีบแอดจร้า นางก็ยังคุยปกติอ่ะ เราก็คุยได้เรื่อยๆอ่ะ แต่ทุกครั้งที่เราคุยกัน เขาไม่เคยทักเราก่อนเลย นี่เป็นคนทักเข้าหาเขาตลอด จนบางครั้งก็เริ่มท้อ แอบคิดว่าห้าหกเดือนที่ผ่านมานี่คือเขาไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม? นี่คืออยากรู้ความรู้สึกของเขามาก จนมาวันหนึ่ง เราดันไปเจอกับรุ่นน้องเราที่เป็นผู้หญิง แล้วสายตาเราเนี่ย ดันไปเห็นข้อความของอาไดท์ที่คุยกับรุ่นน้องเราชื่อ (ฟี่ฟี่) ก็เลยถามนางว่ารู้จักอาไดท์ด้วยหรอ? นางเองก็ตอบกลับว่ารู้จัก คุยกันบ่อยมาก แล้วนางก็ถามเราว่ารู้จักเหมือนกันหรอ? ซึ่งตอนนั้นเราไม่คิดด้วยซ้ำว่าพวกเขาสองคนจะรู้จักกัน เราก็เลยตอบกลับไปว่ารู้จัก เเล้วก็ชอบน้องเขามากด้วย ชอบแบบสุดๆอ่ะ (ตอนนั้นก็ยังชอบไกด์อยู่) คือเราชอบคนสองคนในเวลาเดียวกัน แต่ถ้าถามว่าอยากคบกับใคร ก็ตอบได้คำเดียวอ่ะว่าอยากคบกับอาไดท์ ส่วนไกด์นั้นก็ชอบ แต่ทำอะไรไม่ได้ไง (คือเข้าใจความรู้สึกเราใช่ไหม?) แต่พอมาอยู่วันหนึ่ง เพื่อนเราเข้าเอาเฟสเรานี่แหละไปเล่นกัน แล้วไปกวนน้องเขา ทีนี้นางรำคาญก็เลยบล็อคเราไป คือณ.ตอนนั้นเราแบบชาไปหมด แล้วเพื่อนเราก็แบบขอโทษเราประมาณนี้ เราเองก็ไม่ได้โกรธนาง แต่ก็ได้แต่พูดอ่ะ 'ถ้าไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย' วันแรกๆอ่ะก็พอทนได้อยู่ แต่พอมาหลังๆเริ่มคิดถึงนาง อยากคุยกับนาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ...
มาวันหนึ่งเราไปหารุ่นน้องเราที่รู้จักกับอาไดท์อ่ะ พอไปหานางปุ๊บ นางก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ แต่นี่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยนั่งคุยกับรุ่นน้องอีกคน พอคุยไปสักพัก รุ่นน้องเราก็บอกว่า 'อาไดท์คบกับฟี่ฟี่อยู่นะ' คืออารมณ์ตอนนั้นมันจุกมาก คือมันจุกจริงๆอ่ะ มีคำถามมากมายอยากถาม แต่ก็ถามไม่ได้ ส่วนนางเองก็มาขอโทษเรา บอกว่านี่ได้ตั้งใจจะคบ ตอนแรกนางคุยแบบเพื่อน แต่อาไดท์อ่ะ อยากได้เขาเป็นแฟน เขาก็เลยคบกัน
แต่นี่ก็ไม่ไดู้สึกผิดใจกับรุ่นน้องเลยนะเราเองก็บอกว่าเข้าใจดี ถ้าจะคบกันก็คบให้นานๆนะ คบกันจนถึงวันแต่งงานเลย เดี๋ยวจะซื้อของขวัญเป็นแหวนทองให้ (ความรู้สึกตอนนั้นเราพูดตามความจริงนะ ไม่ได้
หรืออะไรเลย แค่อยากให้น้องทั้งคู่สมหวังอ่ะ) อ่อ.. แล้วที่พีคกว่านั้นคือ อาไดท์มาบอกความจริงกับเราว่า..วันนั้นเขาไม่ได้บล็อคเฟสนะ แต่คนที่บล็อคคือเพื่อนเขาเอง😑 เราก็แบบ ..อื้ออ งั้นถ้าจะบล็อคก็บล็อคต่อไป ไม่ต้องเปิดแล้ว เพราะไม่อยากรู้สึกเจ็บแบบที่ผ่านมา อยากลืมๆมันให้หมด จบ.-,
ปัจจุบัน
ตามที่บอกนั้นแหละ ตอนนี้เราอยู่ปีสามแล้ว ความรู้สึกเก่าๆที่เคยเล่ามันก็หายไปหมดแล้ว คิดมาตลอดว่าถ้าสมมุติเรากับอาไดท์สวนทางเจอกันแบบนี้ เราคงจะไม่รู้สึกแล้วมั้ง แต่เปล่าเลย เราเคยเจอนางสี่ห้าครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันเป็นปีอ่ะ ตอนที่เจอมันรู้สึกเจ็บจึ้ดมาก น้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ทั้งๆที่เราเองก็เคยเจอไกด์ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ อ่อ..ลืมบอกไปว่า ตั้งแต่ที่เราจบม.6นั้น เราก็ยังไม่เคยลืมไกด์เลย คิดถึงเสมอ จนมาวันหนึ่ง เราไปแอดนางในไอจี ตอนแรกนางไม่รับ แต่นี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ เลยส่งข้อความไปหา และแล้วนางก็รับไอจีเราเว้ยย! คือแบบดีใจมาก อยู่มาวันหนึ่ง นางเล่นสตอรี่คำถามอ่ะ เราเลยไปถามนางทันทีจ้า
'ถ้าสมมุติว่ามีคนแอบชอบเรามาห้าปี เราจะรู้สึกยังไง' นี่ตั้งคำถามแบบนี้ไปหานางเลย ตอนแรกคิดว่านางจะไม่ตอบซะแล้ว แต่คิดผิดแหะ เพราะนางตอบกลับมาว่า.. 'ก็รู้สึกดีกว่ามีคนเกลียดอ่ะ' ซ้ำยังมาแอดฉันในไอจีอีก โว้ยย อาการตอนนั้นเหมือนปลิงโดนน้ำลวกอ่ะ ดิ้นแบบสุดๆ จากนั้นความรู้สึกก็นึกขึ้นมาว่า.. อยากสารภาพกับเขาแล้ว เราเลยตัดสินใจบอกชอบเขาในที่สุด
[ห้องแชท]
เรา: ชอบอ่ะ
เขา: ชอบ?
เรา:ชอบเธอไง ชอบมาห้าปีเเล้วด้วย อึดอัดนะเว้ย!!
เขา: แต่เรามีแฟนเเล้วนะ
เรา: เรารู้ รู้มาตลอด รู้มาห้าปีแล้ว^^
เขา: งั้นขอบคุณที่บอกกันเนอะ
เรา: ไหนๆก็บอกกันแล้ว งั้นบอกให้หมดล่ะกันนะ..ไกด์
เขา: ไกด์นี่คือ?
เรา: ไม่กล้าแทนชื่อจริง เลยแทนชื่อนี่
เขา: งั้นก็คงไม่มีอะไรแล้วเนอะ ได้บอกกันแล้ว
*จบบทสนทนาการบอกรักของฉัน (ชอบมาห้าปี สารภาพใช้เวลาไม่ถึง2นาที TT ) คือตอนสารภาพบอกชอบเขาอ่ะ รู้สึกโล่งเว้ย มันแบบโล่งจริงๆ ตอนนั้นอารมณ์มันพาไปเอง แต่หลังจากนั้นก็มานั่งคิดทบทวน 'กูไปบอกเขาแบบนั้นได้ไงว่ะ?' ขนาดนั้นไม่พอ ความรู้สึกก็เริ่มจางหาย เหมือนไม่ได้รู้สึกชอบแล้วอ่ะ มันเฉยๆประมาณนี้ แต่ก็ยังกริ๊ดภาพเขาอยู่555 *จบความรู้สึกต่อไกด์
และแล้ววันที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น วันนั้นเราจะไปส่งน้องเรียนต่างประเทศ ซึ่งเอาจริงๆเราก็ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าอาไดท์ก็ไปเรียนต่างประเทศด้วยแถมยังเป็นวันเดียวกันกับน้องเราอีก ตามที่เราบอกนั้นแหละ เราไม่เจอกับอาไดท์เกือบสองปีอ่ะ แต่มาเจอวันนี้พอดี ตอนเราเจอเขาครั้งแรกคือแบบ อยากร้องไห้มาก นางทำหน้าเย็นชาใส่ ทั้งๆที่แต่ก่อนก็เคยคุยกัน ส่วนเราเองก็เย็นชาใส่ ไม่ทักไม่คุยกันเลย ทำเหมือนคนแปลกหน้า เราอยากทักเขามาก แต่ไม่กล้า กลัวว่านางจะเมินหน้าใส่ประมาณนี้ เพราะตอนที่เราเดินส่วนทางกันอ่ะ เราตัดสินใจยิ้มให้นางเว้ย แต่นางทำหน้าบึงใส่ แถมยังเมินหน้าหนีไปทางอื่นอีก คือคิดดูสิ..ว่าความรู้สึกตอนนั้นมันจะเจ็บขนาดไหน? ทำไมล่ะ ? ไหนๆก็จะเจอกันวันสุดท้ายแล้ว จะทักจะคุยกันไม่ได้หรอ? ไหนเมื่อที่ผ่านมาเราสองคนก็ไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย ทำหน้าเหมือนโกรธ ทั้งๆที่เราก็ไม่เคยทำอะไรผิด ทักกันในฐานะรุ่นพี่ที่รู้จักไม่ได้หรือไงห่า!! (นี่คือคำถามที่เราอยากถามเขา) และแล้วเวลาก็มาถึง น้องเราพร้อมที่จะบินขึ้นเครื่องล่ะ เราเองก็อำลากับน้องเรา ตอนนั้นร้องไห้หนักมาก คือแบบคงจะคิดถึงสุดๆอ่ะ เเล้วน้องเราก็ขึ้นเกทไป ส่วนอาไดท์นางยังไม่ขึ้น เราก็เลยได้แต่มองเขาอ่ะ ในที่สุดเขาก็ขึ้นเกทไป แล้วความรู้สึกตอนนั้นมันแบบสุดๆอ่ะ ร้องไห้หนักกว่าเดิมจ้า แถมนางยังมามองเราอีกด้วย คือสีหน้านางตอนนั้นดูเหมือนรู้สึกผิด(อันนี้เพื่อนเราสังเกตุนางเอง) แล้วเราก็รีบวิ่งออกมาจากจุดนั้นเพราะไม่อยากเห็น แล้วตรงนี้แหละที่เพื่อนเราบอกว่า 'เขามองมาหานะ แต่ดันหนีไปก่อน' คืออะไร? เขากำลังคิดอะไรอยู่? ทำไมไม่ทักตั้งแต่ที่เจอกัน ทำไมต้องมาทำหน้ารู้สึกผิดตอนที่มันสายแล้วด้วย ? ความรู้สึกตอนนั้นคือแบบ โห้! สุดยอดของความเจ็บปวดเลยอ่ะ นี่ขนาดเจอกันครั้งสุดท้ายเรายังไม่มีโอกาสจะคุบกับเขาเลย แต่ก็อยากให้เขารู้แหละว่า.. ยังรักเสมอนะ ถึงแม้ว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือความความว่างเปล่า... แต่ก็ยังโง่ที่จะรัก ❤
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เอาจริงๆเรื่องมันยาวกว่านี้อีก แต่นี่ตัดเอา เพราะระยะเวลา5ปีมันก็ยาวใช่ย่อย โอเคนะ
ทำไมต้องรู้สึกกับคนที่ไม่เคยสนใจเราด้วย?
กระทู้นี้ก็อยากเล่าเรื่องความรักของเราโดยตรงเลยแหละ เอาจริงนะ! ตั้งแต่เกิดมาเนี่ยไม่เคยมีแฟนเลยจนถึงทุกวันนี้ ปัจจุบันก็ยังโสดและปีหน้าก็อาจจะโสดต่อไปเรื่อยๆ ฮือ โอเค เข้าเรื่องเลยนะ~~
คือเราฝันมาตลอดว่าอยากให้ชีวิตเหมือนในนิยายอ่ะ คือพระเอกเจอกับนางเอกแล้วจะรักกันเลยแบบนี้ แต่นั้นมันก็แค่ความคิดของเรา เราเคยชอบผู้ชายคนหนึ่งตั้งแต่ม.4อ่ะ คือแบบชอบมาก นางเป็นคนดังของโรงเรียนด้วยแหละ เราเคยขอแอดเพื่อนในเฟสนางเป็นสิบๆครั้ง แต่นางก็ไม่เคยรับสักครั้งแต่ก็นั้นแหละ ตอนนั้นนางมีแฟนอยู่เเล้ว เอาจริงๆนางเป็นผู้ชายเงียบอ่ะ ไม่คุยกับคนรู้จัก เพราะตอนแรกเราคิดว่าจะสารภาพบอกชอบเขาแบบนี้ แต่มีเพื่อนห้ามก่อนว่าอย่าไปส่งแบบนั้นนะ เดี๋ยวนางจะบล็อคเอา เราก็เลย อ่อ..งั้นไม่ส่งก็ไม่ส่ง ผ่านแต่ล่ะวันก็ยังชอบต่อไปเรื่อยๆ แถมนางยังเป็นรักครั้งแรกของเราซะด้วย อ่อ..เราจะบอกว่านางชื่อ (ไกด์) เอาจริงนางไม่ได้ชื่อนี้หรอกนะ 555 แต่นี่เปลี่ยนชื่อนางให้เฉยเลย โอเค เข้าเรื่องต่อดีกว่า... แล้วพอเราขึ้นม.6 เราก็ดันไปชอบรุ่นน้องม.5เข้า คือคนนี้ชื่อ (อาไดท์) คนนี้ก็เปลี่ยนชื่อให้เหมือนกัน555 น้องเขาเป็นเด็กน่ารักมาก ขาว หุ่นดี ใบหน้าอมแดง น่ารักพอๆกับไกด์นี่แหละ แต่ถ้าใครได้รู้จักนางก็ออกจะกวนหน่อยๆ แต่คนนี้ถือว่าคุยได้ ไม่ได้เป็นคนนิ่งเหมือนไกด์หรอก เราตั้งใจแอดเฟสนาง ดีที่นางรับ จนถึงตอนนั้นเราก็ได้คุยอ่ะ คุยเกือบทุกวันทุกนาที แต่ไม่ได้คุยแบบคู่รักนะ นางอาจจะคิดว่าคุยในฐานะรุ่นพี่ไรงี้ แต่นี่ไม่ได้คิดแบบนั้นไง TT เราคุยได้หลายเดือนมาก จำได้ว่าตอนนั้นมองโลกเป็นสีชมพูไปหมด เราเลยตัดสินใจบอกชอบเขาไป แต่นางตอบกลับมาว่านี่ไม่ได้คิดอะไรเกินเลย เหมือนแบบแค่คุยแก้เบื่ออ่ะ แต่เอาจริงๆนางเองก็ไม่มีแฟนนะ แต่ที่รู้ๆคือนางก็มีคุยกับผู้หญิงทุกคนแหละ แล้วมาวันหนึ่ง นางดันหาย หายแบบทักไปก็ไม่ตอบ ซึ่งเอาจริงๆเราไม่รู้ว่านางเลิกเล่นเฟสนั้นไปแล้ว นางสมัครเล่นเฟสใหม่ไง แต่เราก็ไม่คุยกันเป็นเดือนๆอ่ะ ในที่สุดเราก็ได้เฟสใหม่นาง ที่นี่รีบแอดจร้า นางก็ยังคุยปกติอ่ะ เราก็คุยได้เรื่อยๆอ่ะ แต่ทุกครั้งที่เราคุยกัน เขาไม่เคยทักเราก่อนเลย นี่เป็นคนทักเข้าหาเขาตลอด จนบางครั้งก็เริ่มท้อ แอบคิดว่าห้าหกเดือนที่ผ่านมานี่คือเขาไม่รู้สึกอะไรเลยใช่ไหม? นี่คืออยากรู้ความรู้สึกของเขามาก จนมาวันหนึ่ง เราดันไปเจอกับรุ่นน้องเราที่เป็นผู้หญิง แล้วสายตาเราเนี่ย ดันไปเห็นข้อความของอาไดท์ที่คุยกับรุ่นน้องเราชื่อ (ฟี่ฟี่) ก็เลยถามนางว่ารู้จักอาไดท์ด้วยหรอ? นางเองก็ตอบกลับว่ารู้จัก คุยกันบ่อยมาก แล้วนางก็ถามเราว่ารู้จักเหมือนกันหรอ? ซึ่งตอนนั้นเราไม่คิดด้วยซ้ำว่าพวกเขาสองคนจะรู้จักกัน เราก็เลยตอบกลับไปว่ารู้จัก เเล้วก็ชอบน้องเขามากด้วย ชอบแบบสุดๆอ่ะ (ตอนนั้นก็ยังชอบไกด์อยู่) คือเราชอบคนสองคนในเวลาเดียวกัน แต่ถ้าถามว่าอยากคบกับใคร ก็ตอบได้คำเดียวอ่ะว่าอยากคบกับอาไดท์ ส่วนไกด์นั้นก็ชอบ แต่ทำอะไรไม่ได้ไง (คือเข้าใจความรู้สึกเราใช่ไหม?) แต่พอมาอยู่วันหนึ่ง เพื่อนเราเข้าเอาเฟสเรานี่แหละไปเล่นกัน แล้วไปกวนน้องเขา ทีนี้นางรำคาญก็เลยบล็อคเราไป คือณ.ตอนนั้นเราแบบชาไปหมด แล้วเพื่อนเราก็แบบขอโทษเราประมาณนี้ เราเองก็ไม่ได้โกรธนาง แต่ก็ได้แต่พูดอ่ะ 'ถ้าไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย' วันแรกๆอ่ะก็พอทนได้อยู่ แต่พอมาหลังๆเริ่มคิดถึงนาง อยากคุยกับนาง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ ...
มาวันหนึ่งเราไปหารุ่นน้องเราที่รู้จักกับอาไดท์อ่ะ พอไปหานางปุ๊บ นางก็กำลังคุยโทรศัพท์อยู่ แต่นี่ก็ไม่ได้เอะใจอะไรเลยนั่งคุยกับรุ่นน้องอีกคน พอคุยไปสักพัก รุ่นน้องเราก็บอกว่า 'อาไดท์คบกับฟี่ฟี่อยู่นะ' คืออารมณ์ตอนนั้นมันจุกมาก คือมันจุกจริงๆอ่ะ มีคำถามมากมายอยากถาม แต่ก็ถามไม่ได้ ส่วนนางเองก็มาขอโทษเรา บอกว่านี่ได้ตั้งใจจะคบ ตอนแรกนางคุยแบบเพื่อน แต่อาไดท์อ่ะ อยากได้เขาเป็นแฟน เขาก็เลยคบกัน
แต่นี่ก็ไม่ไดู้สึกผิดใจกับรุ่นน้องเลยนะเราเองก็บอกว่าเข้าใจดี ถ้าจะคบกันก็คบให้นานๆนะ คบกันจนถึงวันแต่งงานเลย เดี๋ยวจะซื้อของขวัญเป็นแหวนทองให้ (ความรู้สึกตอนนั้นเราพูดตามความจริงนะ ไม่ได้
ปัจจุบัน
ตามที่บอกนั้นแหละ ตอนนี้เราอยู่ปีสามแล้ว ความรู้สึกเก่าๆที่เคยเล่ามันก็หายไปหมดแล้ว คิดมาตลอดว่าถ้าสมมุติเรากับอาไดท์สวนทางเจอกันแบบนี้ เราคงจะไม่รู้สึกแล้วมั้ง แต่เปล่าเลย เราเคยเจอนางสี่ห้าครั้งหลังจากที่ไม่ได้เจอกันเป็นปีอ่ะ ตอนที่เจอมันรู้สึกเจ็บจึ้ดมาก น้ำตาคลอ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน ทั้งๆที่เราเองก็เคยเจอไกด์ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแบบนี้ อ่อ..ลืมบอกไปว่า ตั้งแต่ที่เราจบม.6นั้น เราก็ยังไม่เคยลืมไกด์เลย คิดถึงเสมอ จนมาวันหนึ่ง เราไปแอดนางในไอจี ตอนแรกนางไม่รับ แต่นี่ไม่ไหวแล้วจริงๆ เลยส่งข้อความไปหา และแล้วนางก็รับไอจีเราเว้ยย! คือแบบดีใจมาก อยู่มาวันหนึ่ง นางเล่นสตอรี่คำถามอ่ะ เราเลยไปถามนางทันทีจ้า
'ถ้าสมมุติว่ามีคนแอบชอบเรามาห้าปี เราจะรู้สึกยังไง' นี่ตั้งคำถามแบบนี้ไปหานางเลย ตอนแรกคิดว่านางจะไม่ตอบซะแล้ว แต่คิดผิดแหะ เพราะนางตอบกลับมาว่า.. 'ก็รู้สึกดีกว่ามีคนเกลียดอ่ะ' ซ้ำยังมาแอดฉันในไอจีอีก โว้ยย อาการตอนนั้นเหมือนปลิงโดนน้ำลวกอ่ะ ดิ้นแบบสุดๆ จากนั้นความรู้สึกก็นึกขึ้นมาว่า.. อยากสารภาพกับเขาแล้ว เราเลยตัดสินใจบอกชอบเขาในที่สุด
[ห้องแชท]
เรา: ชอบอ่ะ
เขา: ชอบ?
เรา:ชอบเธอไง ชอบมาห้าปีเเล้วด้วย อึดอัดนะเว้ย!!
เขา: แต่เรามีแฟนเเล้วนะ
เรา: เรารู้ รู้มาตลอด รู้มาห้าปีแล้ว^^
เขา: งั้นขอบคุณที่บอกกันเนอะ
เรา: ไหนๆก็บอกกันแล้ว งั้นบอกให้หมดล่ะกันนะ..ไกด์
เขา: ไกด์นี่คือ?
เรา: ไม่กล้าแทนชื่อจริง เลยแทนชื่อนี่
เขา: งั้นก็คงไม่มีอะไรแล้วเนอะ ได้บอกกันแล้ว
*จบบทสนทนาการบอกรักของฉัน (ชอบมาห้าปี สารภาพใช้เวลาไม่ถึง2นาที TT ) คือตอนสารภาพบอกชอบเขาอ่ะ รู้สึกโล่งเว้ย มันแบบโล่งจริงๆ ตอนนั้นอารมณ์มันพาไปเอง แต่หลังจากนั้นก็มานั่งคิดทบทวน 'กูไปบอกเขาแบบนั้นได้ไงว่ะ?' ขนาดนั้นไม่พอ ความรู้สึกก็เริ่มจางหาย เหมือนไม่ได้รู้สึกชอบแล้วอ่ะ มันเฉยๆประมาณนี้ แต่ก็ยังกริ๊ดภาพเขาอยู่555 *จบความรู้สึกต่อไกด์
และแล้ววันที่เราไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น วันนั้นเราจะไปส่งน้องเรียนต่างประเทศ ซึ่งเอาจริงๆเราก็ไม่เคยคิดด้วยซ้ำว่าอาไดท์ก็ไปเรียนต่างประเทศด้วยแถมยังเป็นวันเดียวกันกับน้องเราอีก ตามที่เราบอกนั้นแหละ เราไม่เจอกับอาไดท์เกือบสองปีอ่ะ แต่มาเจอวันนี้พอดี ตอนเราเจอเขาครั้งแรกคือแบบ อยากร้องไห้มาก นางทำหน้าเย็นชาใส่ ทั้งๆที่แต่ก่อนก็เคยคุยกัน ส่วนเราเองก็เย็นชาใส่ ไม่ทักไม่คุยกันเลย ทำเหมือนคนแปลกหน้า เราอยากทักเขามาก แต่ไม่กล้า กลัวว่านางจะเมินหน้าใส่ประมาณนี้ เพราะตอนที่เราเดินส่วนทางกันอ่ะ เราตัดสินใจยิ้มให้นางเว้ย แต่นางทำหน้าบึงใส่ แถมยังเมินหน้าหนีไปทางอื่นอีก คือคิดดูสิ..ว่าความรู้สึกตอนนั้นมันจะเจ็บขนาดไหน? ทำไมล่ะ ? ไหนๆก็จะเจอกันวันสุดท้ายแล้ว จะทักจะคุยกันไม่ได้หรอ? ไหนเมื่อที่ผ่านมาเราสองคนก็ไม่ได้เป็นแฟนกัน แล้วทำไมเขาต้องทำหน้าแบบนั้นด้วย ทำหน้าเหมือนโกรธ ทั้งๆที่เราก็ไม่เคยทำอะไรผิด ทักกันในฐานะรุ่นพี่ที่รู้จักไม่ได้หรือไงห่า!! (นี่คือคำถามที่เราอยากถามเขา) และแล้วเวลาก็มาถึง น้องเราพร้อมที่จะบินขึ้นเครื่องล่ะ เราเองก็อำลากับน้องเรา ตอนนั้นร้องไห้หนักมาก คือแบบคงจะคิดถึงสุดๆอ่ะ เเล้วน้องเราก็ขึ้นเกทไป ส่วนอาไดท์นางยังไม่ขึ้น เราก็เลยได้แต่มองเขาอ่ะ ในที่สุดเขาก็ขึ้นเกทไป แล้วความรู้สึกตอนนั้นมันแบบสุดๆอ่ะ ร้องไห้หนักกว่าเดิมจ้า แถมนางยังมามองเราอีกด้วย คือสีหน้านางตอนนั้นดูเหมือนรู้สึกผิด(อันนี้เพื่อนเราสังเกตุนางเอง) แล้วเราก็รีบวิ่งออกมาจากจุดนั้นเพราะไม่อยากเห็น แล้วตรงนี้แหละที่เพื่อนเราบอกว่า 'เขามองมาหานะ แต่ดันหนีไปก่อน' คืออะไร? เขากำลังคิดอะไรอยู่? ทำไมไม่ทักตั้งแต่ที่เจอกัน ทำไมต้องมาทำหน้ารู้สึกผิดตอนที่มันสายแล้วด้วย ? ความรู้สึกตอนนั้นคือแบบ โห้! สุดยอดของความเจ็บปวดเลยอ่ะ นี่ขนาดเจอกันครั้งสุดท้ายเรายังไม่มีโอกาสจะคุบกับเขาเลย แต่ก็อยากให้เขารู้แหละว่า.. ยังรักเสมอนะ ถึงแม้ว่าสิ่งที่ได้กลับมาคือความความว่างเปล่า... แต่ก็ยังโง่ที่จะรัก ❤
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ เอาจริงๆเรื่องมันยาวกว่านี้อีก แต่นี่ตัดเอา เพราะระยะเวลา5ปีมันก็ยาวใช่ย่อย โอเคนะ