เหมือนเวลาโดนเพื่อนแกล้ง ก็น้อยใจว่าเห็นเราเป็นเพื่อนไหม แล้วก็ร้อนรอบๆตา น้ำตามันไหลออกมาเอง ร้องไม่หยุด แล้ววันนี้โดนแม่ด่าเรื่องกินข้าวกับน้ำปลา สำหรับเราคิดว่ามันผิดหรอ พอแม่ออกไป เราก็ร้องไห้ไม่อยู่ แบบร้องโห่ออกมาเลย แล้วก็คิดว่าเพราะเรา เราเป็นต้นเหตุที่ทำให้แม่ไม่สบายใจ เราโง่มากทำอะไรก็ได้แค่ครึ่งๆ กลางๆ ไม่เคยดีเลย เรารู้สึกว่าช่วงประมาณ ป.5 ถึง ตอนนี้ รู้สึกว่าเราห่างกับแม่ขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งเวลาโดนแม่ว่า เราก็จะไม่อยากกลับบ้าน แม่เราเป็นคนอารมณ์ร้อนง่าย เราเป็นคนร้องไห้ง่าย คิดเล็กคิดน้อย แม้แค่คำพูดแบบ “รู้อย่างนี้ไม่กลับมาดีกว่า” ไม่ก็ “จะเรียนอะไรตั้งแต่เช้า(ประมาณ 10:00)ไม่ปล่อยให้แม่พักบ้าง” เรารู้สึกแบบ เพราะว่าเราหรือป่าวแม่เลยเป็นแบบนี้ เราไม่สบายใจเลย เราไม่รู้จะทำยังไง ร้องไห้ตลอด แต่แม่เราไม่อยากให้เราร้องไห้ เวลาร้องก็จะโดนแม่ว่า เราเลยต้องแอบร้องไห้คนเดียวไม่ให้แม่รู้กลัวแม่ไม่สบายใจที่เราเป็นเด็กไม่เข้มแข็ง บางครั้งเราก็ชอบด่าตัวเองว่าทำไมโง่อย่างนี้ เรื่องแค่นี้ก็ทำไม่ได้ อะไรประมาณนี้ เราไม่รู้จะทำไงดี เราอยากทำให้แม่มีความสุขไม่เครียด แล้วเราก็ไม่อยากจะเป็นคนงี่เง่าอ่อนแอแบบนี้อีก แต่เราหยุดร้องไม่ได้ ทำไงดี..