เรากะเป็นผู้หญิงบ้านนอกคนนึง ที่อยากจะเรียนและได้ทำงานในที่ดีๆ และมีแฟนดีๆ เราเจอคนๆนึง แสนดี อบอุ่น เป็นคนที่เราคิดว่าคนนี้ละฝากชีวิตได้ เราซื้อบ้านด้วยกัน 1 หลัง
ในปีที 3 ที่อยู่ด้วยกัน เค้าตกงาน เราเคยสัญญากันว่าจะไม่ทิ้งกันไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เราก็ทำงานคนเดียว ดูแลภาระทั้งหมดคนเดียว เรารอเค้าตั้งตัวให้ได้ เป็นกำลังใจ และไม่กล้าจะถามว่าจะทำงานที่ไหน หรือหางานหรือยัง กลัวแฟนเครียด เรายอมเหนื่อยนะแค่กลับบ้านไปเห็นแฟนอยู่บ้านรอกินข้าว เรารอเค้าแบบนี้มาปีนี้ ปีที่ 7 แล้ว รวมการใช้ชีวิตร่วมกัน 10 ปี ตลอดเวลาเราเหนื่อยมากกับภาระเดือนละ 40,000 บาท ไม่รวมกับการกินอยู่ เหนื่อยมากกับคนเงินเดือน 16,000 บาท เราพยายามหาเงินทุกทาง ขายของ รับจ๊อป ทำทุกอย่างนะที่จะได้ตังค์ เพื่อให้พอปากท้อง "คำว่าครอบครัว" และคำสัญญา "ไม่ทิ้งกัน" คำนี้ทำให้เราไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับแฟนว่า เลิกกันเถอะ เราเหนื้อยมากรู้มั้ย ใจมันอยากตะโกนออกไป แต่มันสงสาร และรักมาก เราไม่รู้จะเดินทางไหนดี เดินออกจากจุดนี้ไปเริ่มต้นใหม่ มันจะเป็นคนใจร้ายมั้ย มันจะผิดมากมั้ย .....
อยากใจร้ายเพราะสงสารตัวเอง ตลอดเวลาแฟนไม่คิดทำงานเลย 7 ปีแล้ว .....
หากไม่เค้าทิ้งไปคงต้องอดทนต่อไปจนตายจากกัน....
มีแฟนมา 10 ปี ไม่ทิ้งไม่หนีแค่ไม่ดูแล
ในปีที 3 ที่อยู่ด้วยกัน เค้าตกงาน เราเคยสัญญากันว่าจะไม่ทิ้งกันไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา เราก็ทำงานคนเดียว ดูแลภาระทั้งหมดคนเดียว เรารอเค้าตั้งตัวให้ได้ เป็นกำลังใจ และไม่กล้าจะถามว่าจะทำงานที่ไหน หรือหางานหรือยัง กลัวแฟนเครียด เรายอมเหนื่อยนะแค่กลับบ้านไปเห็นแฟนอยู่บ้านรอกินข้าว เรารอเค้าแบบนี้มาปีนี้ ปีที่ 7 แล้ว รวมการใช้ชีวิตร่วมกัน 10 ปี ตลอดเวลาเราเหนื่อยมากกับภาระเดือนละ 40,000 บาท ไม่รวมกับการกินอยู่ เหนื่อยมากกับคนเงินเดือน 16,000 บาท เราพยายามหาเงินทุกทาง ขายของ รับจ๊อป ทำทุกอย่างนะที่จะได้ตังค์ เพื่อให้พอปากท้อง "คำว่าครอบครัว" และคำสัญญา "ไม่ทิ้งกัน" คำนี้ทำให้เราไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับแฟนว่า เลิกกันเถอะ เราเหนื้อยมากรู้มั้ย ใจมันอยากตะโกนออกไป แต่มันสงสาร และรักมาก เราไม่รู้จะเดินทางไหนดี เดินออกจากจุดนี้ไปเริ่มต้นใหม่ มันจะเป็นคนใจร้ายมั้ย มันจะผิดมากมั้ย .....
อยากใจร้ายเพราะสงสารตัวเอง ตลอดเวลาแฟนไม่คิดทำงานเลย 7 ปีแล้ว .....
หากไม่เค้าทิ้งไปคงต้องอดทนต่อไปจนตายจากกัน....