สรุปผมยังสติดีอยู่มั้ยครับ

ตอนนี้ผมเรียนมหาลัยอยู่ปี 4 ผมค่อนข้างเรียนดี แต่ผมก็ไม่ไดจริงจัง เรียนๆเล่นๆ ปัญหามันคือ ผมสังเกตตัวเองมาสักพักแล้ว ปกติผมเป็นคนมองโลกในแง่ดี อารมณ์ขันตลอด ระยะนี้ ผมรู้สึกว่าตัวเองหงุดหงิดง่าย โกรธง่าย อารมณ์เสียกับทุกเรื่องที่ไม่ได้ดั่งใจ แม้แต่เรื่องเล็กๆ รู้สึกอยากอยู่คนเดียว ไม่อยากเจอผู้คน เบื่อทุกอย่างบนโลกนี้ อยากให้คนบนโลกนี้หายไป ถามว่าเคยคิดคร่าตัวตายมั้ย มันก็ไม่เชิง คิดแค่ว่าอยากตาย ตายแบบสงบไม่ทรมาน บางครั้งขับรถอยู่ก็อยากหักรถออกไปโดนรถชน แต่ไม่กล้าหรอกกลัวเจ็บ บาปด้วย สงสารพ่อแม่ มันก็มีส่วนนึงในหัวที่ห้ามไม่ให้ทำอะไรโง่ๆ อาการอีกอย่างคือผมชอบกัดแขนตัวเอง เผลอไม่ได้ บางครั้งบอกตัวเองอย่ากัด เผลอแปปเดียวแขนอยู่ในปากแล้ว ชอบกัดนั่นกัดนี่ กล่องนมที่กินเสร็จ ขวดน้ำ แก้วน้ำ หลอด ห่อขนม เวลากินเส็จจะชอบกัดเล่น ชอบหาอะไรที่ทำให้ตัวเองเจ็บ ไม่ใช่เอามีดมากรีดตัวเองนะ อันนั้นรับไม่ได้ อย่างเช่น หาไม้เล็กๆมาตีตัวเองเล่น ให้เพื่อนหยิก ดึงผม ตบ ทำแล้วรู้สึกดี แต่ไม่ใช่แนวซาดิดนะ บางครั้งพอเริ่มหงุดหงิดโวยวายจะเริ่มตบหน้าตัวเอง กัดแขน จิกหัวตัวเอง คิดอะไรไปเลอะ อยากจะตายไปจากโลกนี้ แล้วต้องอาบน้ำถึงหายหงุดหงิด หลังจากนั้นคนละคนเลยอารมณ์ดี ดี้ด้า บางทีอารมดีๆ พอมีเรื่องมาสะกิดนิดหน่อยก็อารมณ์เสีย วนอยู่อย่างนี้ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ไม่รู้สิ หวังว่าคนที่อ่านจะเข้าใจที่ผมสื่อ สิ่งที่ทำให้ผมรู้สึกดีคือน้ำ แม่น้ำ ทะเล บ่อน้ำเล็กๆ แหล่งน้ำธรรมชาติ ฝนตก น้ำรดต้นไม้ อะไรที่ชุ่มช่ำ นั่นแหละทำให้รู้สึกมีความสุข ทุกครั้งที่คิดอยากคร่าตัวตาย ไม่ใช่มันท้อนะ แค่คิดว่าคนบนโลกนี้เหมือนตัวปัญหา เหมือนมันไม่ใช่ที่ของเรา แต่ไม่กล้าทำอะไรโง่ๆหรอก ทุกอย่างที่คิด มันมีสติที่คอยควบคุมอยู่ตลอดเวลา นั่นแหละเรื่องที่อยากเล่า