สวัสดีค่ะนี่เป็นกระทู้แรกของเราที่ตั้งขึ้นมาเพราะมีปัญหาชีวิตจริงๆค่ะ
เริ่มเรื่องเลยคือบ้านเราเคยเปิดร้านเล็กๆขึ้นมาแล้วช่วงที่เปิดร้านแรกๆนั้น ร้านที่บ้านเราขายของดีมากค่ะตกวันละ1-2 พันได้ มีทั้งลูกค้าแถวบ้านและลูกค้าขาจร เพราะว่าขายของดีอีกทั้งยังไม่ค่อยมีร้านเปิดใหม่ขึ้นแถวบ้านเรียกได้ว่าเป็นช่วงที่ดีมากค่ะตอนนั้น
จนหลังๆมาคนเริ่มเปิดร้านกันขึ้น ทำให้มีตัวเลือกเยอะคนซื้อทั้งขาจรและลูกค้าประจำเริ่มน้อยลงรายได้หล่นฮวบเหลือหลักร้อยบางวันดีหน่อยก็แตะหลักพันแต่ค่อนข้างน้อยมากจริงๆค่ะ แม่เราเองก็คิดลองหาดูเมนูอื่นมาขายเรียกลูกค้า หรือเป็นตัวแทนเอาของมาขายบ้างนะคะลงเฟซส่วนตัวของแม่เราเองแต่ก็ไม่ไหวจริงๆค่ะ เศรษฐกิจแย่มากๆจนตอนนี้ทั้งพ่อและแม่จขกท.เครียดจนเห็นได้ชัด ที่ชัดสุดคงเป็นแม่เพราะเขากินข้าวน้อยลง เหม่อๆ ซึมเหมือนไม่มีแรงตลอดเวลาเลยคนรอบข้างรวมถึงเราเองก็รู้สึกได้ วันที่เขาบอกเขานอนไม่ค่อยหลับเพราะร้องไห้คิดมากกับเรื่องค่าใช้จ่ายเราอึ้งไปเลยค่ะ เราเคยลองถามจี้ๆเขาไปครั้งนึงเขาก็เกือบร้องไห้แต่ก็เล่าออกมาให้ฟังบ้างถึงแม้จะไม่ลึกมากก็ตามเพราะเรายังเป็นแค่เด็กม.ปลาย เรื่องรายจ่ายที่บ้านเราเป็นยังไงเราก็พอรู้ผ่านๆอยู่บ้างแต่ครั้งนี้มันคงหนักไปจริงๆค่ะมันคงอยู่ในจุดที่ไม่ไหวแล้วจริงๆ แย่มากจนเราเองก็เครียดไปด้วย เขาบอกกับเราว่าอย่าไปเครียดให้ตั้งใจเรียนไปพวกเขายังสู้กันไหวไม่ต้องห่วง เราก็รับปากเขานะคะแต่เราเห็นอยู่กับตาตลอดว่าพ่อแม่เราตอนนี้เป็นแบบไหนมันทำให้เราเครียดมากจริงๆค่ะ เราเองก็รู้เรื่องพวกนี้ไม่หมดเพราะเขาแทบไม่บอกอะไรกับเรามากเลยค่ะ เราจะทำยังไงดีคะเรากลัวว่ากว่าเราจะเรียนจบจนมีงานทำเรากลัวเขาจะหมดแรง เรากลัวเขาจะสู้ไม่ไหวจริงๆค่ะ เราตอนนี้นอกจากให้กำลังใจเขาหรือพยายามตั้งใจเรียนเราทำอะไรไม่ได้เลยหรอคะ เคยคิดอยากจะโพสต์ลงเน็ตอยากขอให้คนมาช่วยแวะซื้อของแต่ก็เลิกไปเพราะถ้าทำแบบนั้นมันคงดูไม่ได้เท่าไหร่
ส่วนร้านที่บ้านเราเป็นร้านกาแฟธรรมดาๆร้านนึงตอนนี้ทำเป็นห้องใหม่ตามที่เคยคิดไว้ ไม่ได้วางไว้ว่าจะให้ร้านออกมาเป็นธีมไหน พ่อเราเป็นคนทำเองทุกอย่างตกแต่งเองทุกอย่างตามที่เขาทำได้ค่ะ
อยากรู้ว่ามันพอมีวิธีอื่นอีกไหมคะที่ทำให้ร้านเรามีลูกค้ามากขึ้นมีรายได้เพิ่มขึ้น เป็นไปได้อยากให้กลับไปเป็นเหมือนช่วงแรกๆมากเลยค่ะ ในฐานะลูกเราเห็นแบบนี้แล้วเครียดมากจริงๆค่ะㅠㅠ
เครียดมากเลยค่ะกับปัญหานี้ เราควรทำยังไงดีคะ
เริ่มเรื่องเลยคือบ้านเราเคยเปิดร้านเล็กๆขึ้นมาแล้วช่วงที่เปิดร้านแรกๆนั้น ร้านที่บ้านเราขายของดีมากค่ะตกวันละ1-2 พันได้ มีทั้งลูกค้าแถวบ้านและลูกค้าขาจร เพราะว่าขายของดีอีกทั้งยังไม่ค่อยมีร้านเปิดใหม่ขึ้นแถวบ้านเรียกได้ว่าเป็นช่วงที่ดีมากค่ะตอนนั้น
จนหลังๆมาคนเริ่มเปิดร้านกันขึ้น ทำให้มีตัวเลือกเยอะคนซื้อทั้งขาจรและลูกค้าประจำเริ่มน้อยลงรายได้หล่นฮวบเหลือหลักร้อยบางวันดีหน่อยก็แตะหลักพันแต่ค่อนข้างน้อยมากจริงๆค่ะ แม่เราเองก็คิดลองหาดูเมนูอื่นมาขายเรียกลูกค้า หรือเป็นตัวแทนเอาของมาขายบ้างนะคะลงเฟซส่วนตัวของแม่เราเองแต่ก็ไม่ไหวจริงๆค่ะ เศรษฐกิจแย่มากๆจนตอนนี้ทั้งพ่อและแม่จขกท.เครียดจนเห็นได้ชัด ที่ชัดสุดคงเป็นแม่เพราะเขากินข้าวน้อยลง เหม่อๆ ซึมเหมือนไม่มีแรงตลอดเวลาเลยคนรอบข้างรวมถึงเราเองก็รู้สึกได้ วันที่เขาบอกเขานอนไม่ค่อยหลับเพราะร้องไห้คิดมากกับเรื่องค่าใช้จ่ายเราอึ้งไปเลยค่ะ เราเคยลองถามจี้ๆเขาไปครั้งนึงเขาก็เกือบร้องไห้แต่ก็เล่าออกมาให้ฟังบ้างถึงแม้จะไม่ลึกมากก็ตามเพราะเรายังเป็นแค่เด็กม.ปลาย เรื่องรายจ่ายที่บ้านเราเป็นยังไงเราก็พอรู้ผ่านๆอยู่บ้างแต่ครั้งนี้มันคงหนักไปจริงๆค่ะมันคงอยู่ในจุดที่ไม่ไหวแล้วจริงๆ แย่มากจนเราเองก็เครียดไปด้วย เขาบอกกับเราว่าอย่าไปเครียดให้ตั้งใจเรียนไปพวกเขายังสู้กันไหวไม่ต้องห่วง เราก็รับปากเขานะคะแต่เราเห็นอยู่กับตาตลอดว่าพ่อแม่เราตอนนี้เป็นแบบไหนมันทำให้เราเครียดมากจริงๆค่ะ เราเองก็รู้เรื่องพวกนี้ไม่หมดเพราะเขาแทบไม่บอกอะไรกับเรามากเลยค่ะ เราจะทำยังไงดีคะเรากลัวว่ากว่าเราจะเรียนจบจนมีงานทำเรากลัวเขาจะหมดแรง เรากลัวเขาจะสู้ไม่ไหวจริงๆค่ะ เราตอนนี้นอกจากให้กำลังใจเขาหรือพยายามตั้งใจเรียนเราทำอะไรไม่ได้เลยหรอคะ เคยคิดอยากจะโพสต์ลงเน็ตอยากขอให้คนมาช่วยแวะซื้อของแต่ก็เลิกไปเพราะถ้าทำแบบนั้นมันคงดูไม่ได้เท่าไหร่
ส่วนร้านที่บ้านเราเป็นร้านกาแฟธรรมดาๆร้านนึงตอนนี้ทำเป็นห้องใหม่ตามที่เคยคิดไว้ ไม่ได้วางไว้ว่าจะให้ร้านออกมาเป็นธีมไหน พ่อเราเป็นคนทำเองทุกอย่างตกแต่งเองทุกอย่างตามที่เขาทำได้ค่ะ
อยากรู้ว่ามันพอมีวิธีอื่นอีกไหมคะที่ทำให้ร้านเรามีลูกค้ามากขึ้นมีรายได้เพิ่มขึ้น เป็นไปได้อยากให้กลับไปเป็นเหมือนช่วงแรกๆมากเลยค่ะ ในฐานะลูกเราเห็นแบบนี้แล้วเครียดมากจริงๆค่ะㅠㅠ