โพสนี้ระบายล้วนๆ
ขึ้นชื่อว่าชีวิตคู่มันก็มีสารพัดรูปแบบนะ
เข้าใจตรงนี้ดี หกปีพยายามปรับตัวปรับทุกอย่าง
เพื่อจะได้ร่วมกันสร้างครอบครัว
ก่อนแต่งก็คุยก็ทำข้อตกลงกัน
ปีแรกพอมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริงๆ
กลายเป็นว่าเราต้องออกจากงานมาอยู่บ้านเป็นแม่บ้านเต็มตัว เราก็เออไม่เป็นไร
พอมีลูกเราก็ได้เลี้ยงลูกอยู่บ้านตลอดเวลา
สามีทำงานคนเดียว เงินเดือนก็พอเลี้ยงดูครอบครัวได้สบาย แต่ แต่ สามีจะเก็บเงินเอง จะให้ก็ต่อเมื่อจะซื้อของหรือบางทีก็ไม่ให้แต่จะซื้อให้ และไปด้วยเพื่อจ่ายเงินให้ สรุปไม่ให้ถือเงินนั่นเอง
ตอนมีลูกเราป่วยเป็นมาม่าบลู ภาวะหลังคลอด ซึ่งสามีไม่รู้และไม่สนใจเลย เราเลี้ยงลูกเองยี่สิบสี่ชั่วโมง
สามีไม่เคยช่วยเลย ถามว่าช่วยนะ แต่ต้องร้องขอให้ทำ
เราเป็นมาม่าบลูอารมณ์จะดาวน์มาก แถมป่วยเป็นภูมิแพ้อีก ขั้นรุนแรงเพราะร่างกายอ่อนแอ
พอร่างกายไม่ดี จิตใจก็แย่ เราขี้น้อยใจ ซึ่งเราเพิ่งมาเป็น และจะทะเลาะกันตลอด ซึ่งสามีไม่รู้
อะไรเลยจริงๆ
สองปีที่เป็นแบบนี้คิดดูเหอะว่าเราทรมานแค่ใหน
ปีที่สามเราเริ่มเบื่อกับชีวิตที่เป็นแบบนี้
เราหอบลูกกลับไปอยู่ไทย ถามว่าสามีสนใจมั้ย เปล่าเลย นางคิดว่าเราไปพักร้อน จนเราไม่กลับสองปี
นางไปเยี่ยมปกติ เหมือนไปพักร้อน จ่ะ
ตลอดเวลาที่อยู่ไทยเราสบายใจขึ้นเยอะ ดีขึ้นเลยแหล่ะ
จนนางเริ่มสำนึกและกลัวเราจะไม่กลับไปอีก
นางก็เจรจาให้กลับมาและจะยอมปรับตัว
โดยบอกว่าคิดถึงลูกอยากให้ลูกเรียนภาษา
เราก็คิดทบทวนเยอะมาก
จนคิดว่านางคงคิดได้ละมั้ง
เลยกลับไป
แต่สิ่งที่เราเจอเมื่อกลับมาถามว่าดีขึ้นใหม
บางอย่างนะ แต่ไม่ทั้งหมด
ยังมีทะเลาะกันบ้าง
ด้วยลูกที่โตด้วยแหล่ะ นางจะพยายามไม่ทะเลาะกับเรา นางกลัวลูกจะมองนางไม่ดี
แต่นางก็จะก่อเรื่องให้เราได้ปวดหัวอยู่เรื่อยๆ
แรกๆที่กลับมา นางกลับบ้านตีสองตีสามเกือบทุกวัน
อ้างว่างานยุ่ง ไปกินข้าวกับลูกค้า
จนผิดสังเกต เราจับได้ว่านางมีกิ๊กช่วงที่เราไม่อยู่
บ้านแตกเลยทีนี้ ทะเลาะกันอี๊ก
ไมเกรนกินไปสามสี่วัน
เราถามว่าจะเอายังงัย เราไม่แคร์ถ้าจะเลิกกัน
แต่อย่าทำแบบนี้ นางบอกแค่คุยไม่ได้จริงจัง.... ค่ะ
จนเราไม่ไว้ใจนาง มันก็เริ่มทะเลาะกันเรื่อยมา
กว่าจะเลิกคุยกะกิ๊กจริงๆก็กินเวลาเกือบสองเดือน
เราบอกให้ซื้อรถให้เราเพราะไม่มีคนไปรับส่งลูกฝากกับชาวบ้านเขาตลอด
นางก็โอเค แต่มีอิดออด
เพราะเรายังไม่ได้ใบขับขี่ที่นี่
ไม่อยากให้เราใช้ใบขับขี่สากล เราก็บอกเอามาขับแค่ช่วงสั้นๆหน้าร้อนจะไปเรียนใบขับขี่ นางเลยยอม
หลังๆนางก็จะมีไปหาลูกค้ามั้งล่ะ
ไปสองสามวันหายจ้อย ไปเลย
ไม่โทร ไม่ส่งข้อความมาบอกว่าอะไรยังงัย
ถ้าเราไม่ส่งไปนางจะไม่ส่งมาเลย
ซึ่งเราคือเมียปะ ทำมัยไม่บอกไม่กล่าวกันเลย
เรื่องเก็บเงินนางก็ยังคงกั๊กไม่อยากให้เราถือเงินอยู่ดี จะเรายื่นคำขาดถ้าไม่ให้70/30 เราจะไม่อยู่เพราะ นางเก็บเงินไม่อยู่ มารู้ตอนกลับมารอบนี้ เงินเก็บในครอบครัวไม่มีเลย พอเงินออกเราไม่เคยเห็นเงินเลย
เอามายื่นให้ทีเมื่อขอ มันกลายเป็นเบี้ยหัวแตก
ใช้หมดไปวันๆ เราลองจดๆดูมันเยอะกว่าใช้เงินเป็นก้อนอีก เรื่องนี้ก็ทะเลาะกันอีกรอบ อารมณ์เหมือนเราจะยึดกรุงศรีคืนแหล่ะ 5555++ เราปล่อยมานานละ
ถามว่ายอมมั้ย ก็ยังไม่ยอมนะแต่รับปากว่าเงินออกเดือนหน้าจะมากางและมาคุยกัน เราอัดคำพูดนางไว้เลยแหล่ะ หลักฐาน กันนางเบี้ยว
วีรกรรมนางเยอะกว่านี้ แต่จะเป็นเรื่องหยุมหยิมแบบพอให้รำคาญอ่ะ
ถ้าถามว่าทำมัยไม่เลิก สำหรับเรา
เราเป็นคนให้โอกาศคน เรายังอยากมีครอบครัวที่พร้อมหน้า อันใหนคุยได้ปรับกันได้ก็จะเรียกมาคุยมาปรับ
ถ้าจะให้เลิกคงเป็นกรณีแบบมีเมียน้อยเหมือนในละครอ่ะ แต่สามียังไม่ถึงขั้นนั้น
นางยังหน้าบางที่จะทำแบบนั้น แต่อนาคตไม่มีใครรู้เน๊อะ
นินทานพ่อบ้าน
ขึ้นชื่อว่าชีวิตคู่มันก็มีสารพัดรูปแบบนะ
เข้าใจตรงนี้ดี หกปีพยายามปรับตัวปรับทุกอย่าง
เพื่อจะได้ร่วมกันสร้างครอบครัว
ก่อนแต่งก็คุยก็ทำข้อตกลงกัน
ปีแรกพอมาใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันจริงๆ
กลายเป็นว่าเราต้องออกจากงานมาอยู่บ้านเป็นแม่บ้านเต็มตัว เราก็เออไม่เป็นไร
พอมีลูกเราก็ได้เลี้ยงลูกอยู่บ้านตลอดเวลา
สามีทำงานคนเดียว เงินเดือนก็พอเลี้ยงดูครอบครัวได้สบาย แต่ แต่ สามีจะเก็บเงินเอง จะให้ก็ต่อเมื่อจะซื้อของหรือบางทีก็ไม่ให้แต่จะซื้อให้ และไปด้วยเพื่อจ่ายเงินให้ สรุปไม่ให้ถือเงินนั่นเอง
ตอนมีลูกเราป่วยเป็นมาม่าบลู ภาวะหลังคลอด ซึ่งสามีไม่รู้และไม่สนใจเลย เราเลี้ยงลูกเองยี่สิบสี่ชั่วโมง
สามีไม่เคยช่วยเลย ถามว่าช่วยนะ แต่ต้องร้องขอให้ทำ
เราเป็นมาม่าบลูอารมณ์จะดาวน์มาก แถมป่วยเป็นภูมิแพ้อีก ขั้นรุนแรงเพราะร่างกายอ่อนแอ
พอร่างกายไม่ดี จิตใจก็แย่ เราขี้น้อยใจ ซึ่งเราเพิ่งมาเป็น และจะทะเลาะกันตลอด ซึ่งสามีไม่รู้
สองปีที่เป็นแบบนี้คิดดูเหอะว่าเราทรมานแค่ใหน
ปีที่สามเราเริ่มเบื่อกับชีวิตที่เป็นแบบนี้
เราหอบลูกกลับไปอยู่ไทย ถามว่าสามีสนใจมั้ย เปล่าเลย นางคิดว่าเราไปพักร้อน จนเราไม่กลับสองปี
นางไปเยี่ยมปกติ เหมือนไปพักร้อน จ่ะ
ตลอดเวลาที่อยู่ไทยเราสบายใจขึ้นเยอะ ดีขึ้นเลยแหล่ะ
จนนางเริ่มสำนึกและกลัวเราจะไม่กลับไปอีก
นางก็เจรจาให้กลับมาและจะยอมปรับตัว
โดยบอกว่าคิดถึงลูกอยากให้ลูกเรียนภาษา
เราก็คิดทบทวนเยอะมาก
จนคิดว่านางคงคิดได้ละมั้ง
เลยกลับไป
แต่สิ่งที่เราเจอเมื่อกลับมาถามว่าดีขึ้นใหม
บางอย่างนะ แต่ไม่ทั้งหมด
ยังมีทะเลาะกันบ้าง
ด้วยลูกที่โตด้วยแหล่ะ นางจะพยายามไม่ทะเลาะกับเรา นางกลัวลูกจะมองนางไม่ดี
แต่นางก็จะก่อเรื่องให้เราได้ปวดหัวอยู่เรื่อยๆ
แรกๆที่กลับมา นางกลับบ้านตีสองตีสามเกือบทุกวัน
อ้างว่างานยุ่ง ไปกินข้าวกับลูกค้า
จนผิดสังเกต เราจับได้ว่านางมีกิ๊กช่วงที่เราไม่อยู่
บ้านแตกเลยทีนี้ ทะเลาะกันอี๊ก
ไมเกรนกินไปสามสี่วัน
เราถามว่าจะเอายังงัย เราไม่แคร์ถ้าจะเลิกกัน
แต่อย่าทำแบบนี้ นางบอกแค่คุยไม่ได้จริงจัง.... ค่ะ
จนเราไม่ไว้ใจนาง มันก็เริ่มทะเลาะกันเรื่อยมา
กว่าจะเลิกคุยกะกิ๊กจริงๆก็กินเวลาเกือบสองเดือน
เราบอกให้ซื้อรถให้เราเพราะไม่มีคนไปรับส่งลูกฝากกับชาวบ้านเขาตลอด
นางก็โอเค แต่มีอิดออด
เพราะเรายังไม่ได้ใบขับขี่ที่นี่
ไม่อยากให้เราใช้ใบขับขี่สากล เราก็บอกเอามาขับแค่ช่วงสั้นๆหน้าร้อนจะไปเรียนใบขับขี่ นางเลยยอม
หลังๆนางก็จะมีไปหาลูกค้ามั้งล่ะ
ไปสองสามวันหายจ้อย ไปเลย
ไม่โทร ไม่ส่งข้อความมาบอกว่าอะไรยังงัย
ถ้าเราไม่ส่งไปนางจะไม่ส่งมาเลย
ซึ่งเราคือเมียปะ ทำมัยไม่บอกไม่กล่าวกันเลย
เรื่องเก็บเงินนางก็ยังคงกั๊กไม่อยากให้เราถือเงินอยู่ดี จะเรายื่นคำขาดถ้าไม่ให้70/30 เราจะไม่อยู่เพราะ นางเก็บเงินไม่อยู่ มารู้ตอนกลับมารอบนี้ เงินเก็บในครอบครัวไม่มีเลย พอเงินออกเราไม่เคยเห็นเงินเลย
เอามายื่นให้ทีเมื่อขอ มันกลายเป็นเบี้ยหัวแตก
ใช้หมดไปวันๆ เราลองจดๆดูมันเยอะกว่าใช้เงินเป็นก้อนอีก เรื่องนี้ก็ทะเลาะกันอีกรอบ อารมณ์เหมือนเราจะยึดกรุงศรีคืนแหล่ะ 5555++ เราปล่อยมานานละ
ถามว่ายอมมั้ย ก็ยังไม่ยอมนะแต่รับปากว่าเงินออกเดือนหน้าจะมากางและมาคุยกัน เราอัดคำพูดนางไว้เลยแหล่ะ หลักฐาน กันนางเบี้ยว
วีรกรรมนางเยอะกว่านี้ แต่จะเป็นเรื่องหยุมหยิมแบบพอให้รำคาญอ่ะ
ถ้าถามว่าทำมัยไม่เลิก สำหรับเรา
เราเป็นคนให้โอกาศคน เรายังอยากมีครอบครัวที่พร้อมหน้า อันใหนคุยได้ปรับกันได้ก็จะเรียกมาคุยมาปรับ
ถ้าจะให้เลิกคงเป็นกรณีแบบมีเมียน้อยเหมือนในละครอ่ะ แต่สามียังไม่ถึงขั้นนั้น
นางยังหน้าบางที่จะทำแบบนั้น แต่อนาคตไม่มีใครรู้เน๊อะ