เราควรจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดี

ตอนก่อนคบกับแฟน เราบอกเค้าว่าเราไม่ชอบคนสูบบุหรี่ เค้าก็หยุดสูบไปเลย ตอนนั้นรู้สึกดี มีความสุขมากที่เค้าเลิกสูบเพื่อเรา เราขอให้เค้าเลิกสูบเพราะเราไม่ชอบเเละเป็นห่วงเค้าเค้าก็ทำให้นะ แต่พอนานๆไป วันนั้นไปงานวันเกิดน้าเเล้วเค้าสูบมันต่อหน้าเราก่อนเค้าจะสูบเราจับมือเค้าเเล้วพูดว่าขอร้องแต่เค้าไม่สนใจคำพูดเราเเล้วเค้าก็สูบมันเข้าไปเลย ตอนนั้นเรารู้สึกแย่มาก ว่าทำไมถึงไม่แคร์ความรู้สึกกันขนาดนี้ เหมือนคำพูดของเราไม่มีค่ากับเขาเลย พอกลับมาบ้านเราทะเลาะกันแล้วเค้าก็พูดขึ้นมาว่า ทำไมต้องมีกฏเกณฑ์ ทำไมต้องห้าม เราก็บอกเพราะเป็นห่วงไง กลายเป็นว่าความเป็นห่วงของเราเป็นความน่ารำคาญไปเฉยเลย สรุปแล้วเรางี่เง่าน่ารำคาญหรือเขาที่เห็นแก่ตัว ตั้งแต่นั้นมาเค้าก็ร้องอยากจะสูบมันมาตลอดเราโมโหเราเลยเหวี่ยงไปว่าจะอะไรนักหนากับบุหรี่วะ เสียตังซื้อแถมหาประโยชน์ไปไม่ได้เขาก็เลยไม่ซื้อแต่เวลาเดินผ่านพูดตลอดว่าอยากได้เราได้ยินทุกครั้งก็รู้สึกแย่ในใจทุกครั้ง ตั้งแต่วันนั้นเราไม่มีความสุขเลย กังวลตลอดว่าเขาจะสูบเราควรจัดการกับความรู้สึกนี้ยังไงดีคะ