สวัสดีครับ เพื่อนๆทุกคน ผมมีเรื่องอยากจะถามว่าสิ่งที่ทำมันถูกไหม เป็นเรื่องเงินๆทองๆกับครอบครัวแล้วปัญหาของผม
คือ เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นว่า ผมกับผู้หญิงคนนี้ได้คบกันมาประมาณ1ปีกว่าได้ ซึงเราได้ตกลงแต่งงานหลังจากที่ผมกลับมาจากเกาหลี เป็นเงินประมาณครึ่งล้านได้ ก่อนแต่งงานผมบอกเธอว่าผมไม่มีเงินเก็บน่ะเพราะใช้หนี้ให้พ่อกับแม่แล้วซื้อรถเป็นของขวัญให้กับตัวผมเอง เงินที่ได้มาก็คือเงินที่ทางโรงงานหักไว้ก็ได้ประมาณนั้น จนมาถึงปัญหาผมก็บอกกับเธอคนนี้ก่อนหน้านั้นแล้วว่าผมจะไปทำงานต่อเพื่อเอามาจ่ายค่ารถ ถ้าแต่งงานเสร็จ ทางครอบครัวเขาก็บอกว่ารถผมก็เหมือนรถเขา เขาจะช่วยหลังจากนั้นผมก็ได้ไปทำงานอยู่ที่ปากเกร็ดด้วยตัวคนเดียวซึ่งแม่เขาไม่ให้ลูกสาวเขาไป เขาบอกลูกเขาเหนื่อยมาพอแล้ว ผมอยากจะถามเหมือนกันว่าผมไม่เหนื่อยหรอทั้งๆที่ว่าผมหาเงินมาแต่งเขา แล้วตอนนั้นผมเลยมีปัญหากับเงินทองมา ผมขอความช่วยเหลือจากครอบครัวเขา ก็พยายามอธิบายให้แม่เขาฟังซึ่งผมเดือดร้อนจริงๆ แม่เขาบอกผมมาว่า -เรื่องของ-ทำไมเขาพูดแบบนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรทะเลาะกันเลย ตอนที่อยู่เกาหลีลูกสาวเขาก็ด่าผมสาระพัดแต่ผมไม่โต้ตอบอะไรทั้งนั้นไม่ด่าคืน ผมก้เลยปรึกษาพ่อ พ่อเลยโอนเงินที่ผมแบ่งไว้ให้มาให้ผมแค่ค่ารถครึ่งนึง ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก หลังจากนั้นประมาณ2อาทิตย์ได้ แม่เขาบอกให้ผมกลับไปบ้านเขาไปขายของ ผมก็ไปแม่เขาพยายามพูดดีขึ้น ไม่รู้เพราะอะไรจากนั้นผมก็ไปขายของได้ไม่ถึง2เดือนเงินที่เหลือหมดไปกับการลงทุนเพราะไม่คุ้มหรือเขาไม่สู้ต่อ หลังจากนั้นบอกให้กลับบ้านอีกบอกว่าแม่จะเกี่ยวข้าวทั้งๆที่เวลายังไม่ถึงเวลาเกี่ยวเลย ผมบอกว่าเงินจะพอจ่ายค่ารถไหมครับแม่ แม่ก็บอกเดี๋ยวแม่ช่วย ผมก็บอกว่าอีกประมาณ2เดือนเดี๋ยวผมต้องไปเรียนภาษาเพิ่มเติมอีกน่ะครับ ซึ่งมันจำเป็นมากสำหรับผมและครอบครัวซึ่งตอนนั้นเงินผมหมดแล้วเหลือทางเดียวคือพ่อผม ผมเลยโทรหาพ่อ เพื่อให้พ่อช่วยอีก แต่คราวนี้ผมต้องเอารถผมไปรีตอนนั้นรถผมเหลืออีก2ปีครึ่งแต่ต้องเป็นหนี้เพิ่มอีก พอถึงเวลาที่ต้องจ่าย ค่ารถเขาไม่มีให้ก่อนหน้านั้นก้คือเงินผูกแขนที่ได้มาประคองไว้ เอาไว้จ่าย แล้วมาถึงค่าเรียนเขาบอกว่าไม่เรียนไม่ได้หรอเขาจะให้วัดดวงเอาแต่ผมอยากมั่นใจมากกว่านั้น วันที่5ผมต้องเริ่มเรียนแล้ววันที่4ผมต้องเตรียมตัวแล้ว เขาบอกให้5000ซึ่งค่าคอสเรียน9500ยังไม่รวมค่ากินผมรู้ว่าเขามีเงินแต่เขาไม่อยากให้ แต่งงานยังไม่จดทะเบียนสมรถเลย ผมเป็นเหมือนคนเถื่อน ตอนอยู่บ้านผมตื่นตี3มั้งตี3ครึ่งมั้ง เพื่อไปกรีดยาง ตอนกลับมาก็ต้องมาเปิดร้านช่วยกินข้าวแล้วไปตัดหญ้าต่อ แล้วหางานอื่นๆทำ ปลูกมันผมก็ไปคนเดียว ขนขี้อ้อย400กว่าต้นผมก็ตักขี้อ้อยใส่รถเข็น เอาไปใส่ทีละต้นผมก็ต้องทำเอง วันนั้นเขาได้มาบอกว่าแม่ให้5000พอไหมซึ่งเขาก็รู้อยู่แล้วว่าไม่พอ ผมก็เลยบอกไปว่าถ้าอยากจะช่วยก็ช่วยถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องช่วย ค่ารถ3งวดก่อนหน้านั้นพ่อผมได้เอาที่บ้านไปจำ30000บาท พ่อก้เอาให้ผมหมดแล้ว ผมก็จ่ายค่ารถหมดแล้ว แล้วเขาก็ไปเล่าให้คนแถวนั้นบอกว่า ไม่มีค่าพอกับเงิน5000เลยด้วยซ้ำ ปัญหาอะไรที่ผ่านมาผมยอมรับหมดเลยน่ะอะไรที่ผมผิดผมก็ยอมรับแต่เรื่องเหล้าบุหรี่หรือผู้หญิงผมไม่เคยมีให้มากวนใจ แต่เวลาเขาผิดเขากลับฟ้องตัวเองออกมาว่าอยากชนะ ผมก็ไม่ว่าแค่เรื่องเงินที่ผมต้องมาเรียนนี่แหล่ะ ทำให้ครอบครัวผมลำบากตอนนี้ วันนั้นเขาได้แตะขาผมให้ไคว่กันจะให้ผมล้มซึ่งเขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจทางมันแคบซึ่งเขาได้เดินไปคนละทางแล้วยังทำหน้าใส่ผมอีก ผมเลยบอกแม่เขาแต่เเม่ก็ไม่เชื่อ แล้วผมก็เดินหนีมาหน้าบ้าน เขาเดินตามมาเขาเลยบอกผมว่า -เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านกูไปเลย- นี่คือการแก้ปัญหาของเขาซึ่งคำว่ากูผมไม่เคยได้พูดเลยกับคนในครอบครัวเขา แต่อันนี้ทั้งพ่อแม่ลูก ซึ่งเวลาที่ผมเก็บร้านขายของให้ พ่อกับแม่เขาแอบไปคุยกัน2ตนเหมือนจะวางแผนอะไรไว้สักอย่างซึ่ง ตอนเย็นนั้นที่ผมโดนไล่ผมเลยเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านเขาแล้วไม่มีเงินสักบาทติดตัวโชคยังดีที่มีพี่คนเชียงรายอยู่ข้างบ้านให้พักอาศัยคืนนึง แกเลยเอาเงินให้ยืม เย็นตอนนั้นผมได้ออกมาเขาไม่มาดูผมเลยแม้กระทั้งเมียผมพ่อแม่เขา ต่างพากันเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนถึงเช้าขับรถผ่านมายังไม่มองหน้าเลย แล้วหลังจากนั้นเขาได้พูดออกมาว่า เหมือนยกภูเขาออกจากอก ตอนที่ผมออกมาจากบ้านเขา ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆได้ไหมครับ ขอแง้คิดสักนิดนึงเพื่อเป็นสติสอนใจผมครั้งต่อไปแต่ตอนนี้คงไม่มีแล้วล่ะ
โดนรังแกทั้งจิตใจและร่างกาย
คือ เรื่องของเรื่องเกิดขึ้นว่า ผมกับผู้หญิงคนนี้ได้คบกันมาประมาณ1ปีกว่าได้ ซึงเราได้ตกลงแต่งงานหลังจากที่ผมกลับมาจากเกาหลี เป็นเงินประมาณครึ่งล้านได้ ก่อนแต่งงานผมบอกเธอว่าผมไม่มีเงินเก็บน่ะเพราะใช้หนี้ให้พ่อกับแม่แล้วซื้อรถเป็นของขวัญให้กับตัวผมเอง เงินที่ได้มาก็คือเงินที่ทางโรงงานหักไว้ก็ได้ประมาณนั้น จนมาถึงปัญหาผมก็บอกกับเธอคนนี้ก่อนหน้านั้นแล้วว่าผมจะไปทำงานต่อเพื่อเอามาจ่ายค่ารถ ถ้าแต่งงานเสร็จ ทางครอบครัวเขาก็บอกว่ารถผมก็เหมือนรถเขา เขาจะช่วยหลังจากนั้นผมก็ได้ไปทำงานอยู่ที่ปากเกร็ดด้วยตัวคนเดียวซึ่งแม่เขาไม่ให้ลูกสาวเขาไป เขาบอกลูกเขาเหนื่อยมาพอแล้ว ผมอยากจะถามเหมือนกันว่าผมไม่เหนื่อยหรอทั้งๆที่ว่าผมหาเงินมาแต่งเขา แล้วตอนนั้นผมเลยมีปัญหากับเงินทองมา ผมขอความช่วยเหลือจากครอบครัวเขา ก็พยายามอธิบายให้แม่เขาฟังซึ่งผมเดือดร้อนจริงๆ แม่เขาบอกผมมาว่า -เรื่องของ-ทำไมเขาพูดแบบนั้น ทั้งที่ก่อนหน้านี้ไม่มีอะไรทะเลาะกันเลย ตอนที่อยู่เกาหลีลูกสาวเขาก็ด่าผมสาระพัดแต่ผมไม่โต้ตอบอะไรทั้งนั้นไม่ด่าคืน ผมก้เลยปรึกษาพ่อ พ่อเลยโอนเงินที่ผมแบ่งไว้ให้มาให้ผมแค่ค่ารถครึ่งนึง ผมคิดว่าคงไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีก หลังจากนั้นประมาณ2อาทิตย์ได้ แม่เขาบอกให้ผมกลับไปบ้านเขาไปขายของ ผมก็ไปแม่เขาพยายามพูดดีขึ้น ไม่รู้เพราะอะไรจากนั้นผมก็ไปขายของได้ไม่ถึง2เดือนเงินที่เหลือหมดไปกับการลงทุนเพราะไม่คุ้มหรือเขาไม่สู้ต่อ หลังจากนั้นบอกให้กลับบ้านอีกบอกว่าแม่จะเกี่ยวข้าวทั้งๆที่เวลายังไม่ถึงเวลาเกี่ยวเลย ผมบอกว่าเงินจะพอจ่ายค่ารถไหมครับแม่ แม่ก็บอกเดี๋ยวแม่ช่วย ผมก็บอกว่าอีกประมาณ2เดือนเดี๋ยวผมต้องไปเรียนภาษาเพิ่มเติมอีกน่ะครับ ซึ่งมันจำเป็นมากสำหรับผมและครอบครัวซึ่งตอนนั้นเงินผมหมดแล้วเหลือทางเดียวคือพ่อผม ผมเลยโทรหาพ่อ เพื่อให้พ่อช่วยอีก แต่คราวนี้ผมต้องเอารถผมไปรีตอนนั้นรถผมเหลืออีก2ปีครึ่งแต่ต้องเป็นหนี้เพิ่มอีก พอถึงเวลาที่ต้องจ่าย ค่ารถเขาไม่มีให้ก่อนหน้านั้นก้คือเงินผูกแขนที่ได้มาประคองไว้ เอาไว้จ่าย แล้วมาถึงค่าเรียนเขาบอกว่าไม่เรียนไม่ได้หรอเขาจะให้วัดดวงเอาแต่ผมอยากมั่นใจมากกว่านั้น วันที่5ผมต้องเริ่มเรียนแล้ววันที่4ผมต้องเตรียมตัวแล้ว เขาบอกให้5000ซึ่งค่าคอสเรียน9500ยังไม่รวมค่ากินผมรู้ว่าเขามีเงินแต่เขาไม่อยากให้ แต่งงานยังไม่จดทะเบียนสมรถเลย ผมเป็นเหมือนคนเถื่อน ตอนอยู่บ้านผมตื่นตี3มั้งตี3ครึ่งมั้ง เพื่อไปกรีดยาง ตอนกลับมาก็ต้องมาเปิดร้านช่วยกินข้าวแล้วไปตัดหญ้าต่อ แล้วหางานอื่นๆทำ ปลูกมันผมก็ไปคนเดียว ขนขี้อ้อย400กว่าต้นผมก็ตักขี้อ้อยใส่รถเข็น เอาไปใส่ทีละต้นผมก็ต้องทำเอง วันนั้นเขาได้มาบอกว่าแม่ให้5000พอไหมซึ่งเขาก็รู้อยู่แล้วว่าไม่พอ ผมก็เลยบอกไปว่าถ้าอยากจะช่วยก็ช่วยถ้าไม่อยากช่วยก็ไม่ต้องช่วย ค่ารถ3งวดก่อนหน้านั้นพ่อผมได้เอาที่บ้านไปจำ30000บาท พ่อก้เอาให้ผมหมดแล้ว ผมก็จ่ายค่ารถหมดแล้ว แล้วเขาก็ไปเล่าให้คนแถวนั้นบอกว่า ไม่มีค่าพอกับเงิน5000เลยด้วยซ้ำ ปัญหาอะไรที่ผ่านมาผมยอมรับหมดเลยน่ะอะไรที่ผมผิดผมก็ยอมรับแต่เรื่องเหล้าบุหรี่หรือผู้หญิงผมไม่เคยมีให้มากวนใจ แต่เวลาเขาผิดเขากลับฟ้องตัวเองออกมาว่าอยากชนะ ผมก็ไม่ว่าแค่เรื่องเงินที่ผมต้องมาเรียนนี่แหล่ะ ทำให้ครอบครัวผมลำบากตอนนี้ วันนั้นเขาได้แตะขาผมให้ไคว่กันจะให้ผมล้มซึ่งเขาบอกว่าไม่ได้ตั้งใจทางมันแคบซึ่งเขาได้เดินไปคนละทางแล้วยังทำหน้าใส่ผมอีก ผมเลยบอกแม่เขาแต่เเม่ก็ไม่เชื่อ แล้วผมก็เดินหนีมาหน้าบ้าน เขาเดินตามมาเขาเลยบอกผมว่า -เก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านกูไปเลย- นี่คือการแก้ปัญหาของเขาซึ่งคำว่ากูผมไม่เคยได้พูดเลยกับคนในครอบครัวเขา แต่อันนี้ทั้งพ่อแม่ลูก ซึ่งเวลาที่ผมเก็บร้านขายของให้ พ่อกับแม่เขาแอบไปคุยกัน2ตนเหมือนจะวางแผนอะไรไว้สักอย่างซึ่ง ตอนเย็นนั้นที่ผมโดนไล่ผมเลยเก็บเสื้อผ้าออกจากบ้านเขาแล้วไม่มีเงินสักบาทติดตัวโชคยังดีที่มีพี่คนเชียงรายอยู่ข้างบ้านให้พักอาศัยคืนนึง แกเลยเอาเงินให้ยืม เย็นตอนนั้นผมได้ออกมาเขาไม่มาดูผมเลยแม้กระทั้งเมียผมพ่อแม่เขา ต่างพากันเฉยเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนถึงเช้าขับรถผ่านมายังไม่มองหน้าเลย แล้วหลังจากนั้นเขาได้พูดออกมาว่า เหมือนยกภูเขาออกจากอก ตอนที่ผมออกมาจากบ้านเขา ขอความคิดเห็นจากเพื่อนๆได้ไหมครับ ขอแง้คิดสักนิดนึงเพื่อเป็นสติสอนใจผมครั้งต่อไปแต่ตอนนี้คงไม่มีแล้วล่ะ