คนที่เข้มแข่ง กลับกลายเป็นที่อ่อนแอ

ตอนนนี้อายุ 15 แล้วแต่อ่อนแอมาก ขอเล่าย้อนหลังก่อน ตอนที่ไปเข้าค่ายตอน ป.6 ไม่สบายหนักมากจนครูต้องไปส่งโรงพยาบาลตอนเที่ยงคืน และแม่ก็ขับรถมอเตอร์ไซต์มารับที่ โรงพยาบาล และยังไม่จบเท่านี้ เพราะเวลาที่ออกนอกบ้านหรือไปไหนไกลๆก็จะไม่สบายตลอด จนคิดว่าตัวเองเป็นภาระของคนอื่น บางทีก็เคลียดมาก เคลียดจนอยากตาย พอไม่สบายทีก็ทรมานมาก ไม่มีใครเข้าใจความรู้สึกนี่เลย เช่นวันนี้ไปเข้าค่าย เราก็ไม่สบายจนครูไม่มาสนใจเราเลย ครูมองข้ามเราไปเลย และกลับกลายเป็นครูพูดว่าเอาอีกแล้วเหรอ ครูไม่นึกถึงด้วยซ้ำว่าเราจะเป็นยังไง แต่ถ้ากลับเป็นคนอื่น เป็นลูกคนรวย ไม่ต้องบอกด้วยซ้ำว่าไม่สบาย แต่กลับเราสิเมินไปเลย
ถึงครูจะช่วยอะไรหนูไม่ได้ หนูขอแค่กำลังใจก็ยังดี พอกลับจากเข้าค่ายหนูนั่งกับเพื่อนบนรถบัส รู้สึกว่าหนูตัวเกร็งมาก มีอาการชาตามมือตามขา รู้สึกมึนมาก ครูนั่งข้างหน้า เพื่อนไปบอกครูว่าหนูไม่สบาย แต่ครูกลับไม่สนใจ เอาละ ไม่เป็นไรนะตัวเรา ถึงเราจะไม่มีเงิน ถึงเราจะไม่ได้อยู่ในสายตาครู แต่อนาคฅถ้าเราสามารถเป็นครูได้ จะสัญญาว่าจะเป็นครูที่ดี จะใช้คำนำหน้าว่าครูให้ดีที่สุด สู้ๆนะตัวเรา