กลายเป็นคนกลัวความรักไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ รู้ตัวเองทีก็ไม่กล้าเริ่มต้นใหม่กับใครแล้ว ทำยังไงถึงจะเลิกปิดกั้นตัวเองได้

สวัสดีครับ คือตอนนี้ผมอึดอัดมากแต่ไม่รู้จะระบายกับใครก็เลยมาตั้งกระทู้ ถ้าเกิดผมพิมไม่รู้เรื่องหรือผิดพลาดอะไรก็ขออภัยด้วยนะครับ
ผมขอท้าวความไปช่วงเดือนมีนาคม ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเลิกกับแฟนเก่าที่คบกันมาปีกว่าๆ การเลิกกันครั้งนี้มันทำให้ผมเสียมากที่สุด ทรมานมากที่สุด และก็คิดว่าตัวเองคงต้องพักหัวใจตัวเองไปก่อนเพราะยังรับความเสียใจที่พึ่งเกิดขึ้นไม่ได้ ผมเศร้าอยู่พักใหญ่ๆครับแต่แล้วก็มีผู้หญิงคนนึงเข้ามา ผมขอใช้ชื่อน้องในนามสมมติว่าน้อง A ละกันนะครับ น้องAเป็นผู้หญิงน่ารักมากครับ เธอเป็นคนที่เข้ามาทำให้หัวใจของผมพองโตอีกครั้งหลังจากที่หัวใจของผมมันห่อเหี่ยวอยู่นาน เธอเป็นคนที่ทำให้ผมกล้าเปิดใจอีกครั้ง ผมมีความสุขมากๆเวลาได้อยู่กับเธอ แต่ชีวิตจริงยิ่งกว่าละครครับ เรื่องนี้เดาไม่ยากเพราะตอนจบก็พังครับ เธอให้เหตุผลว่าเธออยากอยู่คนเดียว เธออยากให้เรื่องของผมกับเธอมันหยุดแค่นี้ ตอนนั้นคืองงไปหมด มันดิ่งมาก ทั้งๆที่พึ่งจะเปิดใจใหม่ได้ไม่นานแต่แล้วก็พังเหมือนเดิม ความรู้สึกเหมือนขับรถมาด้วยความเร็ว 200 กม./ชม. แล้วเหยียบเบรกสุดตีนอ่ะครับ เหตุการณ์ในครั้งนี้ทำให้หัวใจที่พองโตของผมกลับมาห่อเหี่ยวเหมือนเดิมอีกครั้ง เศร้าอยู่ได้สักพักใหญ่ก็มีผู้หญิงคนใหม่เช้ามาหาผมอีกครั้ง ไม่ต้องเล่าอะไรให้มากความเลยครับ เนื้อเรื่องเหมือนน้อง A เมื่อกี๊เลยครับ พอเปิดใจอีกครั้งเมื่อไหร่มันก็พังทุกที มันเลยทำให้ผมยิ่งเป็นคนที่กลัว ผมไม่ได้กลัวความรักนะครับ ความรักไม่ได้น่ากลัวครับความรักมันเป็นสิ่งที่สวยงามเสมอ แต่ผมมกลัวตอนที่พังครับ ผมกลัวพัง กลัวเสียใจแบบนั้นอีก เพราะทุกวันนี้ตัวผมเองยังจำความรู้สึกตอนที่เลิกกับแฟนเก่าคนล่าสุดได้ดีว่ามันเสียใจและทรมานมากแค่ไหน มันเลยทำให้ผมมีกำแพงภายในใจสูงอยู่พอสมควร จากนั้นก็มีคนเข้ามาคุยอยู่เรื่อยๆครับ แต่ก็มาๆหายๆตามสเต็ป จนมาถึงคนนี้ครับคนปัจจุบัน ผมก็คุยไปตามมารยาทปกติไม่ได้คิดอะไรมาก เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่สวยมากมาย แต่เธอดีกับผมมากๆครับ จากที่เฉยๆ จากที่คิดว่าแค่คุยกันเฉยๆ แต่ยิ่งคุยกันไปผมก็ยิ่งแพ้ความดีของเธอที่เธอมีให้กับผม เธอทำเอาผมสับสนอยู่พักใหญ่ๆเลยครับ เพราะใจของผมเองก็ยังกลัว กลัวพัง กลัวความรู้สึกตอนนั้น ความเสียใจที่กว่าจะผ่านมันมาได้ ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้าเจอกับความรู้สึกแบบนั้นจริงๆอีกครั้งนึงใจผมเองจะรับไหวมั้ย แต่ในขณะที่ผมสับสนอยู่นั้น ตัวเธอเองก็เริ่มตีตัวออกห่างจากผม เพราะตัวผมเองไม่เคยทำอะไรให้มันชัดเจนเลย ทั้งๆที่เธอดีกับผมมากขนาดนี้แต่ตัวผมเองกลับไม่ทำอะไรให้มันชัดเจนได้เลย จนตอนนี้ผมก็ได้ปล่อยเธอไปเจอคนที่ดี คนที่พร้อจะรักพร้อมที่จะชัดเจนกับเธอมากกว่าผม  แต่ผมก็ไม่เสียใจนะครับเพราะผมรู้ใจตัวเองดีว่าผมยังกลัวอยู่ยังไม่พร้อมมีใคร แต่ถ้าผมยังกั๊กเธอไว้ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองยังไม่พร้อมมีใครผมคงจะรูสึกผิดมากกว่านี้แน่นอน ทั้งๆที่เจอคนดีขนาดนี้แต่กลับยังไม่เลิกกลัว ตัวผมเองไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนที่ร่าเริง เฮฮาเวลาอยู่ต่อหน้าทุกคน เป็นสายสร้างความบรรเทิงในกลุ่มเพื่อนๆ เป็นผู้ชายแมนๆถึกๆบ้าพลัง แต่พอเป็นเรื่องความรักแล้วผมก็เป็นคนนึงจะอ่อนไหวกับเรื่องพวกนี้ง่ายมาก ซึ่งมันตรงกันข้ามกับบุคคลิกภายนอกที่ทุกคนเห็นมาก ไม่รู้ว่ากลายเป็นคนกลัวความรักไปตั้งแต่ตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ไม่กล้าเริ่มต้นใหม่กับใครแล้ว