** ขอบอกก่อนนะคะ จะพยายามไม่อ้างถึงสิ่งต่างๆที่จะทำให้มีผลกระทบกับทุกส่วน และขอไม่ตอบหากมีการสอบถามว่าคือใคร สถานที่ที่กล่าวถึงคือที่ไหน และถ้ามีใครรับรู้ถึงบุคคลหรือสถานที่ที่กล่าวถึง ขอไม่ให้คอมเม้นบอกบุคคลอื่นๆนะคะ **
จะขอเริ่มตั้งแต่แรกเลยนะคะ ในช่วงม.6 เราก็คือเด็กมัธยมคนนึงทั่วๆไปที่กำลังหาที่เรียน และในความหวัง ความฝันของเราคือจบไปมีงานทำ ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่มีคณะในใจ ยื่นแทบทุกที่ที่ตัวเองมีสิทธิ์ จากนั้นเราได้สอบติดที่มหาลัยทางภาคเหนือ ก็ไปเรียนไปรับน้องปกติ ในชีวิตตอนนั้นมีความสุขมากๆ ตอนพ่อแม่ไปส่งคือไล่ให้กลับไวๆ อยากอยู่มากๆ ทุกๆวันคือความสุข ไปไหนมาไหนคนเดียวก็สนุก จนวันนึงมีคณะสายสุขภาพประกาศผลรับเพิ่ม และมีชื่อเรา เราได้ปรึกษากับพ่อแม่ กับคนที่บ้านให้ช่วยหาข้อมูล ทุกคนก็บอกให้มาเรียน เพราะใช้เวลาเรียนน้อย จบไปมีงานทำเลย และเหมือนที่นี่เราเคยอยากได้มากๆมาก่อน ก่อนที่เราจะได้ไปเรียนภาคเหนือ เราก็ไปตรวจสุขภาพ ไปสอบสัมภาษณ์ตามปกติ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เราเลยลาออกจากที่เก่าและย้ายมาเรียนสายสุขภาพนี้แทน จนกระทั่งวันเข้ามาเรียน เข้าหอมา 1 ห้อง นอน 9 คน ห้องน้ำรวม รองเท้าไม่มีการเรียงใดๆเกิดขึ้น จนเราขนของเขาหอ จัดการทุกอย่างเสร็จ พ่อแม่เราก็กลับไป หลังจากนั่นก็มีทำกิจจกรรมกับเพื่อนบ้าง และก็มีรับน้อง แต่มีเพื่อนบอกว่ามีอะไรห้ามร้องไห้นะ ตอนนั้นเราก็ส่งสัยจนได้มาพบกับพี่ พี่ๆก็ทั้งแข่งกันตะโกน แข่งกันด่า แต่สุดท้ายก็ปล่อยไป เป็นแบบนี้เป็นเวลา ในช่วง 1 เดือนแรก เราอยู่ไม่ได้ แม่ต้องมารับเรากลับบ้านในทุกอาทิตย์ พอแม่มาส่งแม่ต้องพาเราไปเที่ยวนู่นเที่ยวนี้ก่อนกลับหอ พอแยกกับพ่อแม่เราร้องไห้ทุกครั้ง พอผ่านช่วง 1 เดือนไป เริ่มไม่ร้องไห้ในทุกครั้งที่พ่อแม่มาส่ง แต่ก็มีความรู้สึกไม่อยากอยู่ที่นี่บ้าง อยู่มาสักพัก เราเริ่มเป็นคนร้องไห้ง่าย โดยที่ร้องไห้ติดกันทุกวันเกือบ 3 เดือน โดยทุกครั้งที่ร้องไห้ เรานึกเสมอว่าถ้าเรายังอยู่ที่เดิมคงจะดีกว่านี้ คงไม่ต้องโดนอะไรแบบนี้ เราเหมือนปรับตัวไม่ได้ ยอมรับกับที่นี่ไม่ได้ เพราะเราคิดเปรียบเทียบตลอด
เราบอกแม่ว่าอยากลาออกบ่อยมากๆ และตอนนี้เราเรียนที่นี่มาได้ 1 ปีแล้ว แต่ความรู้สึกเดิมยังอยู่ เรายังคงร้องไห้ แต่ไม่ติดกัน 3 เดือน แต่บางทีร้องทุกวันทั้งอาทิตย์ เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร พอนั่งอยู่ดีๆเราก็มีความรู้สึกอยากร้องไห้ และทุกครั้งที่ร้องไห้เราก็จะคิดถึงแต่ที่มหาลัยเก่า คิดถึงเพื่อน เนื่องจากที่นี่สภาพสังคมค่อนข้างที่จะไม่โอเค เราพยายามปรับตัวทุกอย่าง เราอธิบายเป็นคนพูดไม่ออก เราอยากทราบว่าเราเป็นอะไรไหมคะ เราเคยขอพ่อแม่ไปพบจิตแพทย์แล้ว แต่พ่อแม่ไม่อนุญาต เราพยายามไปเที่ยวที่ต่างๆก็ไม่เป็นผล กลับมาที่นี่เราก็ยังร้องไห้ และยิ่งตอนนี้เรามีปัญหากับเพื่อนด้วย งานด้วย เครียดด้วย เราเลยร้องไห้ทุกวัน แต่วันที่ไม่เครียดก็ร้องนะคะ หรือว่าเครียดแบบไม่รู้ตัวก็ไม่รู้ แต่เราอยากจะบอกว่าการที่รับน้องกับเราแบบนี้มีผลกับเราในช่วงนั้นที่ทำให้เราร้องไห้อย่างหนัก แต่ตอนนี้ไม่มีการรับน้องแล้ว แต่เราก็ไม่สามารถที่จะเป็นคนเดิมได้ เรายังเข้ากับที่นี่ไม่ได้ และเรายังคิดถึงที่เดิมอยู่ มีวิธีแก้ยังไงไหมคะ เหมือนเรารู้สึกว่าเราฝั่งใจกับที่เดิม เพราะว่าที่เดิมดีมากๆ พอเรามาเจอแบบนี้ทำให้เราอ่อนแอไปเลย เราไม่อยากอ่อนแอ ทุกครั้งที่ร้องไห้ เราก็ไม่อยากบอกคนที่บ้าน แต่ก็บอกใครไม่ได้ แม่ก็บอกให้เราสู้ เราก็สู้สุดๆแล้ว หนังสือเล่มไหนที่บอกว่าดีเราซื้ออ่านก็ยังไม่ช่วย ช่วยแค่ระยะเวลาสั้นๆ จากนั้นก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมต่อ
หากใครมีข้อส่งสัยสอบถามได้นะคะ เราอาจพิมพ์งงไปบ้างก็สอบถามได้นะคะ คำถามไหนที่เราตอบได้เรายินดีคตอบในทุกคำถาม
ปล.เราเคยเล่นพันทิปนานแล้ว ที่สมัครใหม่เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราคือใคร กลัวมีผลกระทบ และนี่คือปัญหาของเราจริงๆ ไม่ได้ตั้งมาเพื่อปั่นใดๆ
และใครมีข้อเสนอ ข้อแนะนำอย่างไร ไม่สะดวกแนะนำตรงนี้ เรายินดีตอบหลังไมค์ในทุกคนค่ะ ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่อ่านและรับฟังเรื่องของเราจนจบ
ขอคำปรึกษา ร้องไห้ง่ายมาก และร้องทุกวัน
จะขอเริ่มตั้งแต่แรกเลยนะคะ ในช่วงม.6 เราก็คือเด็กมัธยมคนนึงทั่วๆไปที่กำลังหาที่เรียน และในความหวัง ความฝันของเราคือจบไปมีงานทำ ก็ไม่ได้คิดอะไร ไม่มีคณะในใจ ยื่นแทบทุกที่ที่ตัวเองมีสิทธิ์ จากนั้นเราได้สอบติดที่มหาลัยทางภาคเหนือ ก็ไปเรียนไปรับน้องปกติ ในชีวิตตอนนั้นมีความสุขมากๆ ตอนพ่อแม่ไปส่งคือไล่ให้กลับไวๆ อยากอยู่มากๆ ทุกๆวันคือความสุข ไปไหนมาไหนคนเดียวก็สนุก จนวันนึงมีคณะสายสุขภาพประกาศผลรับเพิ่ม และมีชื่อเรา เราได้ปรึกษากับพ่อแม่ กับคนที่บ้านให้ช่วยหาข้อมูล ทุกคนก็บอกให้มาเรียน เพราะใช้เวลาเรียนน้อย จบไปมีงานทำเลย และเหมือนที่นี่เราเคยอยากได้มากๆมาก่อน ก่อนที่เราจะได้ไปเรียนภาคเหนือ เราก็ไปตรวจสุขภาพ ไปสอบสัมภาษณ์ตามปกติ ทุกอย่างผ่านไปด้วยดี เราเลยลาออกจากที่เก่าและย้ายมาเรียนสายสุขภาพนี้แทน จนกระทั่งวันเข้ามาเรียน เข้าหอมา 1 ห้อง นอน 9 คน ห้องน้ำรวม รองเท้าไม่มีการเรียงใดๆเกิดขึ้น จนเราขนของเขาหอ จัดการทุกอย่างเสร็จ พ่อแม่เราก็กลับไป หลังจากนั่นก็มีทำกิจจกรรมกับเพื่อนบ้าง และก็มีรับน้อง แต่มีเพื่อนบอกว่ามีอะไรห้ามร้องไห้นะ ตอนนั้นเราก็ส่งสัยจนได้มาพบกับพี่ พี่ๆก็ทั้งแข่งกันตะโกน แข่งกันด่า แต่สุดท้ายก็ปล่อยไป เป็นแบบนี้เป็นเวลา ในช่วง 1 เดือนแรก เราอยู่ไม่ได้ แม่ต้องมารับเรากลับบ้านในทุกอาทิตย์ พอแม่มาส่งแม่ต้องพาเราไปเที่ยวนู่นเที่ยวนี้ก่อนกลับหอ พอแยกกับพ่อแม่เราร้องไห้ทุกครั้ง พอผ่านช่วง 1 เดือนไป เริ่มไม่ร้องไห้ในทุกครั้งที่พ่อแม่มาส่ง แต่ก็มีความรู้สึกไม่อยากอยู่ที่นี่บ้าง อยู่มาสักพัก เราเริ่มเป็นคนร้องไห้ง่าย โดยที่ร้องไห้ติดกันทุกวันเกือบ 3 เดือน โดยทุกครั้งที่ร้องไห้ เรานึกเสมอว่าถ้าเรายังอยู่ที่เดิมคงจะดีกว่านี้ คงไม่ต้องโดนอะไรแบบนี้ เราเหมือนปรับตัวไม่ได้ ยอมรับกับที่นี่ไม่ได้ เพราะเราคิดเปรียบเทียบตลอด
เราบอกแม่ว่าอยากลาออกบ่อยมากๆ และตอนนี้เราเรียนที่นี่มาได้ 1 ปีแล้ว แต่ความรู้สึกเดิมยังอยู่ เรายังคงร้องไห้ แต่ไม่ติดกัน 3 เดือน แต่บางทีร้องทุกวันทั้งอาทิตย์ เราไม่รู้ว่าเราเป็นอะไร พอนั่งอยู่ดีๆเราก็มีความรู้สึกอยากร้องไห้ และทุกครั้งที่ร้องไห้เราก็จะคิดถึงแต่ที่มหาลัยเก่า คิดถึงเพื่อน เนื่องจากที่นี่สภาพสังคมค่อนข้างที่จะไม่โอเค เราพยายามปรับตัวทุกอย่าง เราอธิบายเป็นคนพูดไม่ออก เราอยากทราบว่าเราเป็นอะไรไหมคะ เราเคยขอพ่อแม่ไปพบจิตแพทย์แล้ว แต่พ่อแม่ไม่อนุญาต เราพยายามไปเที่ยวที่ต่างๆก็ไม่เป็นผล กลับมาที่นี่เราก็ยังร้องไห้ และยิ่งตอนนี้เรามีปัญหากับเพื่อนด้วย งานด้วย เครียดด้วย เราเลยร้องไห้ทุกวัน แต่วันที่ไม่เครียดก็ร้องนะคะ หรือว่าเครียดแบบไม่รู้ตัวก็ไม่รู้ แต่เราอยากจะบอกว่าการที่รับน้องกับเราแบบนี้มีผลกับเราในช่วงนั้นที่ทำให้เราร้องไห้อย่างหนัก แต่ตอนนี้ไม่มีการรับน้องแล้ว แต่เราก็ไม่สามารถที่จะเป็นคนเดิมได้ เรายังเข้ากับที่นี่ไม่ได้ และเรายังคิดถึงที่เดิมอยู่ มีวิธีแก้ยังไงไหมคะ เหมือนเรารู้สึกว่าเราฝั่งใจกับที่เดิม เพราะว่าที่เดิมดีมากๆ พอเรามาเจอแบบนี้ทำให้เราอ่อนแอไปเลย เราไม่อยากอ่อนแอ ทุกครั้งที่ร้องไห้ เราก็ไม่อยากบอกคนที่บ้าน แต่ก็บอกใครไม่ได้ แม่ก็บอกให้เราสู้ เราก็สู้สุดๆแล้ว หนังสือเล่มไหนที่บอกว่าดีเราซื้ออ่านก็ยังไม่ช่วย ช่วยแค่ระยะเวลาสั้นๆ จากนั้นก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมต่อ
หากใครมีข้อส่งสัยสอบถามได้นะคะ เราอาจพิมพ์งงไปบ้างก็สอบถามได้นะคะ คำถามไหนที่เราตอบได้เรายินดีคตอบในทุกคำถาม
ปล.เราเคยเล่นพันทิปนานแล้ว ที่สมัครใหม่เพราะไม่อยากให้ใครรู้ว่าเราคือใคร กลัวมีผลกระทบ และนี่คือปัญหาของเราจริงๆ ไม่ได้ตั้งมาเพื่อปั่นใดๆ
และใครมีข้อเสนอ ข้อแนะนำอย่างไร ไม่สะดวกแนะนำตรงนี้ เรายินดีตอบหลังไมค์ในทุกคนค่ะ ขอบคุณทุกคนมากนะคะที่อ่านและรับฟังเรื่องของเราจนจบ