เหมือนเวรกรรมตามสนองตลอดเวลา แบะจิตใจเราก็ว่างเปล่าแล้ว

เราก็เป็นเด็กผู้หญิงธรรมดาที่มีความรักแต่ความรักของเรามันไม่ได้สวยงามเหมือนในฝันเลย การที่เราไปทำร้ายจิตใจคนๆหนึ่งที่ชอบเราสุดท้ายเราก็โดนคนที่เราชอบทำร้ายจิตใจกลับ ทุกๆครั้งที่เราแอบชอบใครเมื่อเขาชอบเรากลับเราก็จะถอยหนีโดยที่รู้อีกทีเราเองต่างหากที่เป็นฝ่ายชอบเขา พอกลับไปชอบเขากลับเขาก็หายไปแล้ว ทุกๆครั้งที่มีคนชอบเราอยู่และรอเราอยู่เสมอในใจเรากลับไม่เคยมีเขา ในทางตรงกันข้ามทุกๆครั้งที่เรารอหรือบอกชอบเขาคนนั้นที่เราชอบอยู่ฝ่ายเดียวเขาก็ไม่เคยหันกลับมามองเราเลยแม้ครั้งเดียว จนตอนนี้เราไม่กล้าจะสนิทกับใครแล้ว กลัวว่าเราจะทำร้ายจิตใจเขา ไม่เป็นตัวของตัวเองเลย และคนที่เราแสดงความเป็นตัวเองออกไปสุดท้ายเราก็โดนเขาทิ้ง จิตใจเราตอนนี้ว่างเปล่าเดียวดายเหลือเกิน กลัวการสนิทชิดเชื้อกับคนอื่น แต่ให้คุยพูดกับคนอื่นก็ปกตินะ ทำไมกันเราถึงเป็นแบบนี้ได้