ใครเคยผ่านช่วงชีวิตแบบนี้มาบ้าง?

" ครอบครัวดิฉันมีกัน4คนค่ะ พ่อแม่ น้องชายแล้วก็เรา " เราอายุห่างกับน้องชาย4ปี ตอนเด็กๆ พ่อแม่เอาใจน้องมาก ให้เรานอนคนเดียวตั้งแต่ยังไม่เข้าอนุบาล แต่น้องชายได้นอนกับพ่อแม่ตลอด. อยากกินอะไร อยากไปไหน พ่อแม่ตามใจทุกอย่าง พ่อแม่เราตีกันทุกวันทำลายข้าวของ ส่วนใหญ่แม่เป็นคนเริ่ม..เราไม่อยากเข้าข้างใครทั้งนั้นทั้งแม่และพ่อ พ่อแท้ๆเราเคยลวนลามเราตั้งแต่เด็กๆ พอแม่ไปทำงานพ่อก็จะมาหาเราที่ห้องแล้วเอากะปู๋ยัดเข้าไปแต่มันยัดไม่เข้าเพราะเรายังเด็กอยู่ และพ่อก็ทำแบบนี้หลายครั้งจนเรากลัว พ่อจะถูจนเสร็จแล้วก็รีบออกไป..พอเราไปบ้านเพื่อนผู้หญิงก็โดนพ่อของเพื่อนลวมลามอีก ทั้งเปิดนมจับหอย ..บ้านญาติของเพื่อนผญคนเดิมก็โดนลุงของเพื่อนทำอีก..ตอนเด็กๆเรากับแม่ไม่ค่อยชอบหน้ากันเพราะ พ่อย้ายไปหางานทำ ตจว. ให้เราแม่น้องชายอยู่ด้วยกัน3คน ..แม่เราทำงานนิคมอุสาหกรรม เลิกงานประมาณ5-6โมงเย็น ช่วงเวลาอันแสนเลวร้ายกำลังมาเยือน ในทุกๆวันหลังเลิกงาน แม่จะต้องตีเราให้ชักดิ้นชักงอก่อนทุกครั้ง โดยที่ให้น้องชายนั่งเฝ้าดู เราโดนตี แม่ใช้ไม้กวาดบ้าง ไม้เขวนเสื้อ เข็มขัด สายชาร์จ  ทุกอย่างที่ตีเราให้ชักได้ แล้วถึงจะพอ แต่กับน้องชายยุงไม่ให้ไต่ไรไม่ให้ตอม เป็นแบบนี้ตั้งแต่เราอายุ10-14  ขวบ ตอนนั้นเราเริ่มติดเพื่อนติดยาติดเหล้าติดเที่ยว เพราะอยู่บ้านแล้วไม่อบอุ่นเท่าอยู่กับเพื่อน..ตอน..พ่อหาที่อยู่ทำงานใหม่ได้พอดี เราเลยได้ย้ายมาอยู่ ตจว.กับพ่อแม่น้อง ชาย ช่วงแรกๆพ่อแม่เราก็มีปัญหากันบ่อยๆ อยู่ไปได้ปีกว่าๆทุกอย่างก็ลงตัว เราได้รับความรักจากพ่อแม่มากขึ้น พ่อก็ไม่ทำแบบนั้นกับเราแล้ว แม่ก็ไม่ตีไม่ด่า ครอบครัวเรากลายเป็นเหมือนครอบครัวทั่วไป ..เราก็ให้ใจกับแม่เต็ม100..เพราะแม่ดีกับเรามากเหมือนฟ้ากับเหว พออยู่ที่นี่ได้2-3ปี น้องชายก็มีแฟน น้องสะใภ้คนนี้เหมือนคนที่อยากได้แค่เงินจากครอบครัวเรา ตอนที่เรามาแรกๆไม่ค่อยมีอะไร รถซูซูกิสแมต น้องสะใภ้ก็ทิ้งน้องชายเราเพราะถานะไม่รวย ช่วงนั้นเขากำลังฮิตmsx พ่อก็ซื้อให้น้องเราเรย และน้องสะใภ้ก็กลับมาขอคืนดี จนปัจจุบันคบกันได้7ปีแล้ว / ปัจจุบันเราทำงานกับพ่อแม่เปิดธุระกิจส่วนตัวกัน เราก็ได้แต่งงานอยู่กินกับสามี แม่เราก็เริ่มเอาใจแต่น้องสะใภ้ อยากได้ทองก็ซื้อทองอยากได้เสื้อผ้าก็ซื้อให้ เช่าห้องให้อยู่จ่ายค่าน้ำค่าไฟของใช้ในบ้านทุกอย่างแม่จ่ายให้หมด แต่เรากับสามีต้องดิ้นรนกันเอาเอง เราไม่เคยขอเงินจากครอบครัวแบบฟรีๆเลยนอกจากเบิกเอาค่าแรงไปซื้อของใช้ในบ้าน เราก็ถูกแม่เราด่าว่า เราเป็นตัวผลานเงิน ทั้งๆที่ผ่านมาไม่ได้ขออะไรเลย รถก็ไม่ได้ เสื้อผ้าก็ไม่ได้อะไรต่างๆนาๆก็ไม่ได้ ทำไมแม่ถึงว่าเราแบบนี้ นอนร้องไห้ตั้งแต่ตอนเย็นจนเกือบเช้า ( เราเป็นโรคซึมเศร้ามานานแล้ว ด้วยเรื่องราวอันเลวร้ายในวัยเด็ก ) มันเกิดคำถามมากมายขึ้นมาในหัวว่าตอนนี้เราเป็นอะไรของครอบครัว เรามันเป็นภาระของพ่อแม่ขนาดนั้นเลยเหรอ แล้วตอนที่เราขอไปหาที่ทำงานเองข้างนอกทำไมถึงไม่ให้เราไป แล้วทำไมตอนนี้ถึงมาว่าเราล่ะ ณ เวลานี้เราเครียดไปหมด ไม่มีกำลังใจในการทำอะไรเลย มีแต่คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเขามาเหยียบย้ำเรา จนเราไม่อยากอยู่ เราเข้าใจนะว่ามันต้องมีคนที่มีปัญหามากกว่าเรา แต่ลิมิตของคนเรามันไม่เท่ากันจริงไหม...เราท้อเราเหนื่อยเราเหมือนคนที่พึ่งอกหักเป็นครั้งแรก มันจุกมันเจ็บในใจ..มันหมดแล้วกับชีวิตนี้ ที่ผ่านมาพ่อแม่คือไม้ท้าวที่คอยพยุงเราไม่ให้เราล้ม แต่ตอนนี้ ไม้ท้าวมันหักไปข้างนึงแล้ว..ข้างที่เหลือจะพยุงเราต่อยังไง ถึงไม้ท้าวจะพยุงเราไหว แต่ตอนนี้แขนเรามันล้าเหลือเกิน อยากจะปล่อย มือจากไม้ท้าวอันนั้น อยากลงไปนอนสบายๆไม่ต้องฝืน