ไม่อยากอ่านหนังสือ ทั้งที่รู้ว่าความรู้เปลี่ยนชีวิตและอนาคต
ตั้งแต่ตอน ม.ปลาย เหมือนซึมเศร้าด้วยค่ะ เลยเบื่อการอ่านหนังสือไป เพราะมันทำให้เราเครียดเกิน
แต่หลังจากนั้น เราก็ไม่อยากอ่านหนังสือหรือเพิ่มความรู้ให้ตัวเองอีกเลย
อยากเล่นเฟซ ดูหนัง เล่นเกม คุยกับเพื่อน คุยกับแฟน ตลอดเวลา
อยากทำแบบนี้ทุกวัน ถ้าเบื่อ ก็หาคนคุย หาอย่างอื่นทำ
แต่มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้ทำเพื่อพัฒนาตัวเองเท่าที่ควร เหมือนเราไม่ได้สะสมความรู้ แต่มีชีวิตเพื่อใช้สิ่งที่เรามีทั้งหมดไป
เหมือนว่าตอนนี้เราเกเรอยู่รึเปล่าคะ เรารู้สึกเหมือนโง่ลง ความมั่นใจก็ลดลงไปหมด
ไม่อยากเข้าเฟซหรืออินสตาแกรมเพื่อดูชีวิตของคนอื่นว่าไปถึงไหนกันแล้ว เพราะเราอยู่ที่เดิมมาตลอด
เราไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตเหมือนกัน ตอนนี้พยายามที่จะทำเหมือนคนอื่นๆ คือใช้ชีวิตไปข้างหน้า อย่างมีความสุข
แต่มันเหมือนไม่ใช่เราเลย แต่เราก็ไม่รู้ว่าแบบไหนคือใช่เราเหมือนกัน
เราคบแฟน เพราะเราอยากมีความสุข แต่เพราะเราอยากคุยตลอดเวลา ตอนแฟนอ่านหนังสือหรือเล่นเกมกับเพื่อน เราก็หาเวลาทำอย่างอื่น
เล่นเกมอื่น คุยกับคนอื่นๆ เราเหมือนไม่มีใจรักในอนาคตตัวเองเท่าที่ควรอย่างไรบอกไม่ถูก
คุยก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ตอนพิมพ์กระทู้นี้ก็ใช้ภาษาที่ไม่เป็นทางการเลย
เรารู้สึกว่าเราคิดไม่เหมือนคนอื่น เหมือนเราแปลก เราไม่กล้าใช้ชีวิต เราไม่รู้ว่าคนอื่นๆใช้ชีวิตกันยังไง คือเหมือนพยายามทำตามคนอื่นๆอยู่
เราไม่ค่อยมีเพื่อน เราไม่ค่อยมีเรื่องคุยกับเพื่อน เราไม่ค่อยนินทา ทำแล้วรู้สึกผิด เวลาเพื่อนคุยถึงเรื่องบางอย่าง จึงไม่สามารถตอบโต้ได้อย่างถูกต้อง(อย่างคนปกติหรือเพื่อนคนอื่นๆ) บางทีก็รู้สึกว่าทักษะการคิดและการฟังไม่สัมพันธ์กัน แต่เวลาอ่านแชทและตอบโต้เราตอบได้สบายกว่า เวลามีคนทักมาจีบ ก็ใช่ว่าเราจะตอบโต้แบบคนปกตินะคะ คือเราไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตจริงๆ ไม่รู้ว่าควรตอบโต้ยังไง เราพยายามเลียนแบบสิ่งรอบข้าง เพื่อให้เนียนกลมกลืนไปกับสภาพสังคมแวดล้อม จนบางครั้งเรารู้สึกว่าตัวตนของเรามันหายไปแล้ว แต่เราไม่รู้อยู่ดีกว่าจะเอามันกลับมายังไง
เราเหมือนไม่มีความสุขของตัวเอง ไม่มีรูปแบบการใช้ชีวิตของตัวเอง มองภายนอกเราดูปกตินะคะ แต่พอได้คุยกันเท่านั้น ถึงจะเริ่มรู้สึกว่าเราแปลก เรารู้ตัวดีว่าคนอื่นคิดแบบนี้ คุย 2-3 ประโยคแรก อาจไม่รู้สึกอะไร แต่พอเริ่มคุยจริงจังบางอย่าง เราจะเหมือนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว เราไม่อยากมองตาคู่สนทนา ไม่ค่อยชอบตอนที่เขามองเราแล้วพูดกับเราไปด้วย เริ่มประหม่า เพราะเป็นแบบนี้ เราจึงเริ่มเก็บตัวอยู่คนเดียวมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งๆที่ถ้าเราแค่ยิ้มบ่อยหรือแต่งตัวแต่งหน้านิดหน่อย ก็ทำให้ดูน่าคบหาได้มากขึ้น แต่เพราะถ้าดูน่าคบหา คนอื่นเข้าหามาทักทายมาคุย เราก็กลัวประหม่าและไม่กล้าตอบกลับเขาอยู่ดี เพราะงั้นเราจึงไม่แต่งตัวมาก และใช้ชีวิตแบบเดินเข้าไปทำงาน มีใครทักมาก็ทักกลับ กลับบ้านจึงดูหนัง เล่นโทรศัพท์ เล่นเกม คุยกับเพื่อนในเกม คุยกับแฟนต่อ พอแฟนไม่คุยด้วย ก็หาเพื่อนคนอื่นคุยต่อ วนลูป แบบเดิมเรื่อยๆ
เราไม่แน่ใจว่าเราผิดปกติอะไร หรือเราแค่ไม่มีความมั่นใจในการใช้ชีวิต เราสมาธิสั้นหรอ
คือเราไม่มีใจอยากอ่านหนังสือหรือหาความรู้เพิ่มเลย
เราอยากเรียนต่อ อยากเรียนต่างประเทศ แต่พอจับหนังสือแล้วเราก็รู้สึกขยาด ยังไงบอกไม่ถูก อยากให้คนอื่นติวก็กลัวเขาจะรำคาญ กลัวว่าเราจะรบกวนเขา เรารู้สึกโง่ขึ้นกว่าเดิมมาก ๆๆๆๆ
ขอโทษนะคะ ที่กระทู้นี้เหมือนคุยหลายประเด็นเลย
รู้สึกอยากใช้ชีวิตไปวันๆ ไม่อ่านหนังสือ เล่น คุยไปเรื่อยๆ
ตั้งแต่ตอน ม.ปลาย เหมือนซึมเศร้าด้วยค่ะ เลยเบื่อการอ่านหนังสือไป เพราะมันทำให้เราเครียดเกิน
แต่หลังจากนั้น เราก็ไม่อยากอ่านหนังสือหรือเพิ่มความรู้ให้ตัวเองอีกเลย
อยากเล่นเฟซ ดูหนัง เล่นเกม คุยกับเพื่อน คุยกับแฟน ตลอดเวลา
อยากทำแบบนี้ทุกวัน ถ้าเบื่อ ก็หาคนคุย หาอย่างอื่นทำ
แต่มันเป็นสิ่งที่ไม่ได้ทำเพื่อพัฒนาตัวเองเท่าที่ควร เหมือนเราไม่ได้สะสมความรู้ แต่มีชีวิตเพื่อใช้สิ่งที่เรามีทั้งหมดไป
เหมือนว่าตอนนี้เราเกเรอยู่รึเปล่าคะ เรารู้สึกเหมือนโง่ลง ความมั่นใจก็ลดลงไปหมด
ไม่อยากเข้าเฟซหรืออินสตาแกรมเพื่อดูชีวิตของคนอื่นว่าไปถึงไหนกันแล้ว เพราะเราอยู่ที่เดิมมาตลอด
เราไม่รู้จะทำยังไงกับชีวิตเหมือนกัน ตอนนี้พยายามที่จะทำเหมือนคนอื่นๆ คือใช้ชีวิตไปข้างหน้า อย่างมีความสุข
แต่มันเหมือนไม่ใช่เราเลย แต่เราก็ไม่รู้ว่าแบบไหนคือใช่เราเหมือนกัน
เราคบแฟน เพราะเราอยากมีความสุข แต่เพราะเราอยากคุยตลอดเวลา ตอนแฟนอ่านหนังสือหรือเล่นเกมกับเพื่อน เราก็หาเวลาทำอย่างอื่น
เล่นเกมอื่น คุยกับคนอื่นๆ เราเหมือนไม่มีใจรักในอนาคตตัวเองเท่าที่ควรอย่างไรบอกไม่ถูก
คุยก็ไม่ค่อยรู้เรื่อง ตอนพิมพ์กระทู้นี้ก็ใช้ภาษาที่ไม่เป็นทางการเลย
เรารู้สึกว่าเราคิดไม่เหมือนคนอื่น เหมือนเราแปลก เราไม่กล้าใช้ชีวิต เราไม่รู้ว่าคนอื่นๆใช้ชีวิตกันยังไง คือเหมือนพยายามทำตามคนอื่นๆอยู่
เราไม่ค่อยมีเพื่อน เราไม่ค่อยมีเรื่องคุยกับเพื่อน เราไม่ค่อยนินทา ทำแล้วรู้สึกผิด เวลาเพื่อนคุยถึงเรื่องบางอย่าง จึงไม่สามารถตอบโต้ได้อย่างถูกต้อง(อย่างคนปกติหรือเพื่อนคนอื่นๆ) บางทีก็รู้สึกว่าทักษะการคิดและการฟังไม่สัมพันธ์กัน แต่เวลาอ่านแชทและตอบโต้เราตอบได้สบายกว่า เวลามีคนทักมาจีบ ก็ใช่ว่าเราจะตอบโต้แบบคนปกตินะคะ คือเราไม่ค่อยได้ใช้ชีวิตจริงๆ ไม่รู้ว่าควรตอบโต้ยังไง เราพยายามเลียนแบบสิ่งรอบข้าง เพื่อให้เนียนกลมกลืนไปกับสภาพสังคมแวดล้อม จนบางครั้งเรารู้สึกว่าตัวตนของเรามันหายไปแล้ว แต่เราไม่รู้อยู่ดีกว่าจะเอามันกลับมายังไง
เราเหมือนไม่มีความสุขของตัวเอง ไม่มีรูปแบบการใช้ชีวิตของตัวเอง มองภายนอกเราดูปกตินะคะ แต่พอได้คุยกันเท่านั้น ถึงจะเริ่มรู้สึกว่าเราแปลก เรารู้ตัวดีว่าคนอื่นคิดแบบนี้ คุย 2-3 ประโยคแรก อาจไม่รู้สึกอะไร แต่พอเริ่มคุยจริงจังบางอย่าง เราจะเหมือนฟังไม่รู้เรื่องแล้ว เราไม่อยากมองตาคู่สนทนา ไม่ค่อยชอบตอนที่เขามองเราแล้วพูดกับเราไปด้วย เริ่มประหม่า เพราะเป็นแบบนี้ เราจึงเริ่มเก็บตัวอยู่คนเดียวมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งๆที่ถ้าเราแค่ยิ้มบ่อยหรือแต่งตัวแต่งหน้านิดหน่อย ก็ทำให้ดูน่าคบหาได้มากขึ้น แต่เพราะถ้าดูน่าคบหา คนอื่นเข้าหามาทักทายมาคุย เราก็กลัวประหม่าและไม่กล้าตอบกลับเขาอยู่ดี เพราะงั้นเราจึงไม่แต่งตัวมาก และใช้ชีวิตแบบเดินเข้าไปทำงาน มีใครทักมาก็ทักกลับ กลับบ้านจึงดูหนัง เล่นโทรศัพท์ เล่นเกม คุยกับเพื่อนในเกม คุยกับแฟนต่อ พอแฟนไม่คุยด้วย ก็หาเพื่อนคนอื่นคุยต่อ วนลูป แบบเดิมเรื่อยๆ
เราไม่แน่ใจว่าเราผิดปกติอะไร หรือเราแค่ไม่มีความมั่นใจในการใช้ชีวิต เราสมาธิสั้นหรอ
คือเราไม่มีใจอยากอ่านหนังสือหรือหาความรู้เพิ่มเลย
เราอยากเรียนต่อ อยากเรียนต่างประเทศ แต่พอจับหนังสือแล้วเราก็รู้สึกขยาด ยังไงบอกไม่ถูก อยากให้คนอื่นติวก็กลัวเขาจะรำคาญ กลัวว่าเราจะรบกวนเขา เรารู้สึกโง่ขึ้นกว่าเดิมมาก ๆๆๆๆ
ขอโทษนะคะ ที่กระทู้นี้เหมือนคุยหลายประเด็นเลย