ปัญหาทางจิตใจ ของผมในตอนนี้เลยคือ รู้สึกว่าเหนื่อยสุดๆเลยครับกับทุกเรื่อง อยากจะพักยาวๆสักระยะ หรือตายไปเลยก็ดี ผมรู้สึกอยากรีเซ็ทชีวิตตัวเองมากเลยครับ เรื่องมันอาจจะยาวซักหน่อย ขอโทษด้วยครับผมไม่ไหวจริงๆ
ปัญหาส่วนหนึ่งเกิดจากผมรู้จักคนคนนึง ช่วงแรกๆตอนยังไม่ได้ครบก็รู้สึกว่าเค้าคงเข้ากับเราได้ดี ผมเลยเปิดใจเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอดีตของผมให้เค้าฟังครับ ตัวผมเองเป็นคนมีอดีตไม่ดีเท่าไหร่ จนวันนึงเราได้คบกัน ช่วงแรกๆผมยอมรับผมก็ทำตัวไม่ดีเท่าที่ควร ไม่ค่อยใส่ใจไม่ค่อยพูดไม่ค่อยเข้าใจก็เลยกลายเป็นผมต้องยอมผิดทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราทะเลาะกันบ่อยมาก แต่หลักๆที่ทะเลาะเลยคือ เป็นเรื่องอดีตผมทั้งสิ้นครับ อดีตที่ผมยอมเปิดปากเล่ากับคนคนนึงที่ผมไว้ใจ กลับมาทำร้ายผมในวันนี้ คบไปผมก็ระแวงไป ว่าจะทะเลาะกันวันไหนอีก ทุกครั้งที่ทะเลาะก็ลงเอยด้วยการเลิกกันแทบทุกครั้ง จนผ่านมาเมื่อไม่นานเราได้เปิดใจคุยกัน จนเหมือนว่าเค้าจะเข้าใจผมแล้ว แต่ไม่เลยครับ ไม่นานก็กลับมาทะเลาะเรื่องเดิมๆอีก เค้าเลยตั้งกฏเกณฑ์หลายๆสิ่งขึ้นเพื่อให้ผมเปลี่ยน เค้าขอให้ผมเปลี่ยนตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยยันไปเรื่องใหญ่ๆ หลายเรื่องมาก โดยบอกว่าถ้าไม่เปลี่ยนก็เลิกอีก ผมก็เปลี่ยนให้ อยากจะบอกว่า ผมอยู่กะเค้านิสัยหลายๆอย่างเค้าผมพยายามยอมรับมันทั้งสิ้นเลยครับ ทั้งใจร้อน ขี้หวง เอาแต่ใจ ฯลฯ ผมเคยขอให้เค้าเปลี่ยนบางอย่าง แต่เค้าบอกเค้าเปลี่ยนไม่ได้ และไม่คิดจะพยายามด้วย แต่กลับกันเป็นผมที่ต้องยอมเปลี่ยนทุกอย่าง
ตัวอย่างเหตุการณ์เพื่อประกอบความเข้าใจเรื่องเปลี่ยนนะครับ เมื่อก่อนเวลาทะเลาะกันไรกันตามภาษาผู้ชายก็ชอบหายนะครับ ผมหายแล้วหายเลยต้องรอเขามาตามหรือพยายามนุ้นนี่เพื่อให้ผมพูด ตอนนี้คือผมพยายามติดต่อพยายามไม่หาย แต่กลายเป็นสิ่งที่ผมทำมันน่ารำคาญ ผมก็เลยเงียบเค้าก็ว่าผมไม่เคยเปลี่ยนอะไรเลย อะไรประมาณนี้ ละพอผมพยายามจะรั้งเค้าไว้ เขาก็ว่าผมเห็นแก่ตัวไปไหม..
ตรงนี้แหละครับผมสงสัย หลายๆอย่างผมก็ทำดีนะครับ แต่หลายๆอย่างที่เปลี่ยนให้เค้าได้ ผมเปลี่ยนให้ได้นะ แต่เพราะหลายๆเหตุการณ์กับสิ่งที่เค้าทำกับผมพูดกับผมมันทำให้ตัวผมเองรู้สึกไร้ค่าไร้ความหมายพูดไปเค้าก็ไม่ฟัง หรือยิ่งูดยิ่งแย่ ผมเลยเงียบ.. กลายเป็นผมไม่เปลี่ยน ประเด็นมันอยู่ตรงเค้ามักพูดเสมอว่า "ผมเห็นแก่ตัว" การที่ผมยอมรับสิ่งที่เค้าเป็นทุกอย่างทั้งอดีต ปัจจุบัน ได้ แล้วไม่อะไร ขอให้เค้าเปลี่ยนเพื่อผมเค้าก็ทำไม่ได้ ผมก็ไม่อะไร กับการที่เขาขอให้ผมเปลี่ยนหลายอย่างเพื่อเขาแต่ผมทำได้ไม่หมดทุกอย่าง พอเค้าจะไปผมก็รั้ง พอผมจะปล่อยเค้าก็กลับมาอีก อารมณ์เหมือนผลัดกันรั้ง จนเค้าบอกเค้าเหนื่อยผมจะเอาอะไรอีก ผมแค่อยากอยุ่กับเค้า คือผมเห็นแก่ตัวใช่มั้ยครับ
จนหลังๆมาจากหลายๆครั้งที่ทะเลาะกัน ผมเป็นคนผิดมาตลอดทั้งผมจะผิดไม่ผิดผมยอมตลอดทุกครั้ง จนตอนนี้เหมือนผมโดนปลูกฝังว่า เค้าคือคนรับอย่างเดียว ผมเป็นคนทำให้ความสัมพันธ์เป็นแบบนี้ (ทั้งที่คนที่ขุดอดีตเอามาทะเลาะไม่ใช่ผม) ผมคือคนผิด ผมมันชั่ว เลว ไม่เคยใส่ใจ ฯลฯ
จนผมเริ่มมีความคิดว่า เออเนี่ยเราทำแย่มาเยอะละ หลังจากนี้จะพยายามทำมันให้ดีนะ ผมก็พยายามมาเรื่อยๆ
จนวันนี้เองผมพยายามทำตามที่เค้าอยากให้เปลี่ยนผมอารมณ์มาถึงขั้นสุดๆละ (คนวันอาทิตย์จะชอบเก็บเรื่องไว้ในใจจนทนไม่ไหวจริงๆถึงจะพูด) ผมเลยพูดไป แต่พอพูดเรื่องที่ผมรู้สึกไปว่าเหนื่อยว่าอะไร เค้าก็เอาเรื่องเก่าๆมาพูดละทะเลาะอีกจนได้ ละกะได้บอกผมมาว่า เนี่ย คิดว่ากูใส่ใจเหมือนเมื่อก่อนเหรอ คิดว่ากูยังรู้สึกกับแค่คนเดียวเหรอ ขณะกูคุยกะกูยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่า กูทักไปหาเพื่อนคนนึงเป็นผช. กูอยากคุย ตอนนี้นะถ้ามีใครเข้ามาจีบกูพร้อมจะเปิดใจ หลายๆอย่างตอนนี้ที่เกิดขึ้นกูพยายามทำให้มันแย่ลงรู้บ้างปะ...
พอผมได้ยินปุ๊บ สิ่งที่ผมคิดพยายามจะทำให้มันดีตลอดๆ ผมรู้สึก หมด ทุกสิ่งทุกอย่าง คิดแค่ ผมพยายามมาทั้งหมดเพื่อให้มันดีขึ้น แต่ความจริงคือ อีกคนพยายามทำให้มันแย่ลงเพื่อเลิก เป็นเพื่อนๆจะรู้สึกอย่างไรครับ มันยังมีหลายเรื่องมากครับถ้าอยากรู้เพิ่ม ส่งข้อความมาหาผมก็ได้ อันนี้คือเรื่องแรก
เรื่องต่อมา ผมเรียนอยุ่มหาลัยหนึ่งครับ ตอนนี้อยู่ปี 3 เทอม 2 แล้ว อีก 4 เดือนก็สอบปิดเทอม ตลอด 2 ปี แรกผมก็มีปัญหากับเพื่อนมาตลอดๆจนหลายๆคนในเอกก็ไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ พอมาเทอม 3 ผมคบกะคนคนนี้ผมคุยอยู่กะเค้าตลอดเลยครับ เรียกได้ว่า ทั้งวัน 24 ชม. เรียนแค่ 4 5 ชม นอกนั้นเวลาผมให้เค้าหมด มันเลยกลายเป็นเพื่อนๆไม่พอใจผมเท่าไหร่ เรียกได้ว่าผมเกเรไปเลย งานกลุ่มอะไรไม่ค่อยสนใจ อันนี้ผมก็ผิด แต่ก็เพราะเนื่องจากข้างบนแหละครับอยากทำให้มันดี จนมาวันนึง คนที่ผมคบเนี่ยเค้าตั้งเกณฑ์มาอีกข้อมาให้ผมทำคือ ย้ายมหาลัยมาอยุ่ด้วยกัน (ผมเรียนกันคนละมหาลัยอยู่คนละที่นานๆจะมาเจอกันทีก็มีความสุขดีครับ) จากที่ผมอยุ่ด้วยกันละมีความสุข มากกว่าเพื่อนเนาะครับผมเลยตัดสินใจว่าเรียนเทอมนี้เสร็จจะย้ายไปอยู่กับเค้า เพราะเค้าจะได้สบายใจ จนวันนึงทะเลาะกันครับ ที่นี้เพื่อนที่ผมสนิท ผมเคยเอาหลายๆเรื่องที่ทะเลาะกันไประบายบ้าง ก้มาแซว (แต่ผมจะไม่พูดว่าแซวอะไรแต่เป็นเรื่องที่คนที่ผมคบไม่ชอบเท่าไหร่) คนที่ผมคบเลยใช้เฟสผม แชตไปมั่วเลยครับทักหาคนนั้นคนนี้ด่าคนนุ้นคนนี้ พอจบคนที่ผมคบก็บอกว่าที่ทำเพราะอยากให้หายกัน จะได้อยู่ด้วยกันได้ (ถ้อยคำเหมือนจะแบบทิ้งทุกเรื่องในอดีตผมฟังก้รุ้สึกสบายใจเลยไม่ไปใส่ความอะไรอ้างเป็นเฟสโดนบล๊อคแก้ตัวกับเพื่อนๆไป แต่บางคนรู้ครับว่าเป็นคนที่ผมคบทำ เลยไม่พอใจ คือตอนนี้จากหลายๆสาเหตุผมไม่สามารถทำงานร่วมกับใครได้เลยครับมันอึดอัดไปหมด ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรนอกจากหนี ไปอยู่กับคนที่ผมคบ
ยังมีอีกหลายเรื่องครับ แต่สรุปตอนนี้ผมกัยคนที่ผมคบ ผมเงียบ ส่วนอีกคน ก็อยากจะไปเต็มที่แล้ว ผมอยากรั้งนะครับ แต่ผมเหนื่อยเหลือเกินกับหลายๆสิ่งหลังจากที่รู้ว่า ผมพยายามเพื่อกับเค้าให้มันดีขึ้น แต่เค้าไม่อยากอยู่กับผมแล้ว ผมอยากปล่อยแต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมรักมากครับ ถ้าเลิกผมก็อยากลืมมันไป อยากเอาหัวชนอะไรสักอย่างแรงๆแล้วลืมทุกอย่างไป ผมไม่สามารถอยู่ได้จริงๆ ใครก็ได้ช่วยให้คำปรึกษาผมทีครับว่าผมควรจะทำอย่างไรต่อไปกับความสัมพันธ์นี้กับชีวิตนี้ ผมติดกับการอยู่กับคนคนนี้มากเกินจนไม่สามารถอยู่คนเดียวได้อีกแล้วครับ
ป.ล. ครอบครัวผมผมก็ไม่สามารถกลับไปพึ่งพิงทางใจได้ครับ ผมดำดิ่งลงจนการนั่งสมาธิหรือสวดมนต์ช่วยอะไรผมไม่ได้อีกแล้วด้วยครับ
ปัญญาด้านจิตใจครับ อยากปรึกษาใครหลายๆคนที่ผ่านมาเห็น ขอร้องช่วยผมด้วยครับ
ปัญหาส่วนหนึ่งเกิดจากผมรู้จักคนคนนึง ช่วงแรกๆตอนยังไม่ได้ครบก็รู้สึกว่าเค้าคงเข้ากับเราได้ดี ผมเลยเปิดใจเล่าทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นอดีตของผมให้เค้าฟังครับ ตัวผมเองเป็นคนมีอดีตไม่ดีเท่าไหร่ จนวันนึงเราได้คบกัน ช่วงแรกๆผมยอมรับผมก็ทำตัวไม่ดีเท่าที่ควร ไม่ค่อยใส่ใจไม่ค่อยพูดไม่ค่อยเข้าใจก็เลยกลายเป็นผมต้องยอมผิดทุกครั้งที่ทะเลาะกัน เราทะเลาะกันบ่อยมาก แต่หลักๆที่ทะเลาะเลยคือ เป็นเรื่องอดีตผมทั้งสิ้นครับ อดีตที่ผมยอมเปิดปากเล่ากับคนคนนึงที่ผมไว้ใจ กลับมาทำร้ายผมในวันนี้ คบไปผมก็ระแวงไป ว่าจะทะเลาะกันวันไหนอีก ทุกครั้งที่ทะเลาะก็ลงเอยด้วยการเลิกกันแทบทุกครั้ง จนผ่านมาเมื่อไม่นานเราได้เปิดใจคุยกัน จนเหมือนว่าเค้าจะเข้าใจผมแล้ว แต่ไม่เลยครับ ไม่นานก็กลับมาทะเลาะเรื่องเดิมๆอีก เค้าเลยตั้งกฏเกณฑ์หลายๆสิ่งขึ้นเพื่อให้ผมเปลี่ยน เค้าขอให้ผมเปลี่ยนตั้งแต่เรื่องเล็กน้อยยันไปเรื่องใหญ่ๆ หลายเรื่องมาก โดยบอกว่าถ้าไม่เปลี่ยนก็เลิกอีก ผมก็เปลี่ยนให้ อยากจะบอกว่า ผมอยู่กะเค้านิสัยหลายๆอย่างเค้าผมพยายามยอมรับมันทั้งสิ้นเลยครับ ทั้งใจร้อน ขี้หวง เอาแต่ใจ ฯลฯ ผมเคยขอให้เค้าเปลี่ยนบางอย่าง แต่เค้าบอกเค้าเปลี่ยนไม่ได้ และไม่คิดจะพยายามด้วย แต่กลับกันเป็นผมที่ต้องยอมเปลี่ยนทุกอย่าง
ตัวอย่างเหตุการณ์เพื่อประกอบความเข้าใจเรื่องเปลี่ยนนะครับ เมื่อก่อนเวลาทะเลาะกันไรกันตามภาษาผู้ชายก็ชอบหายนะครับ ผมหายแล้วหายเลยต้องรอเขามาตามหรือพยายามนุ้นนี่เพื่อให้ผมพูด ตอนนี้คือผมพยายามติดต่อพยายามไม่หาย แต่กลายเป็นสิ่งที่ผมทำมันน่ารำคาญ ผมก็เลยเงียบเค้าก็ว่าผมไม่เคยเปลี่ยนอะไรเลย อะไรประมาณนี้ ละพอผมพยายามจะรั้งเค้าไว้ เขาก็ว่าผมเห็นแก่ตัวไปไหม..
ตรงนี้แหละครับผมสงสัย หลายๆอย่างผมก็ทำดีนะครับ แต่หลายๆอย่างที่เปลี่ยนให้เค้าได้ ผมเปลี่ยนให้ได้นะ แต่เพราะหลายๆเหตุการณ์กับสิ่งที่เค้าทำกับผมพูดกับผมมันทำให้ตัวผมเองรู้สึกไร้ค่าไร้ความหมายพูดไปเค้าก็ไม่ฟัง หรือยิ่งูดยิ่งแย่ ผมเลยเงียบ.. กลายเป็นผมไม่เปลี่ยน ประเด็นมันอยู่ตรงเค้ามักพูดเสมอว่า "ผมเห็นแก่ตัว" การที่ผมยอมรับสิ่งที่เค้าเป็นทุกอย่างทั้งอดีต ปัจจุบัน ได้ แล้วไม่อะไร ขอให้เค้าเปลี่ยนเพื่อผมเค้าก็ทำไม่ได้ ผมก็ไม่อะไร กับการที่เขาขอให้ผมเปลี่ยนหลายอย่างเพื่อเขาแต่ผมทำได้ไม่หมดทุกอย่าง พอเค้าจะไปผมก็รั้ง พอผมจะปล่อยเค้าก็กลับมาอีก อารมณ์เหมือนผลัดกันรั้ง จนเค้าบอกเค้าเหนื่อยผมจะเอาอะไรอีก ผมแค่อยากอยุ่กับเค้า คือผมเห็นแก่ตัวใช่มั้ยครับ
จนหลังๆมาจากหลายๆครั้งที่ทะเลาะกัน ผมเป็นคนผิดมาตลอดทั้งผมจะผิดไม่ผิดผมยอมตลอดทุกครั้ง จนตอนนี้เหมือนผมโดนปลูกฝังว่า เค้าคือคนรับอย่างเดียว ผมเป็นคนทำให้ความสัมพันธ์เป็นแบบนี้ (ทั้งที่คนที่ขุดอดีตเอามาทะเลาะไม่ใช่ผม) ผมคือคนผิด ผมมันชั่ว เลว ไม่เคยใส่ใจ ฯลฯ
จนผมเริ่มมีความคิดว่า เออเนี่ยเราทำแย่มาเยอะละ หลังจากนี้จะพยายามทำมันให้ดีนะ ผมก็พยายามมาเรื่อยๆ
จนวันนี้เองผมพยายามทำตามที่เค้าอยากให้เปลี่ยนผมอารมณ์มาถึงขั้นสุดๆละ (คนวันอาทิตย์จะชอบเก็บเรื่องไว้ในใจจนทนไม่ไหวจริงๆถึงจะพูด) ผมเลยพูดไป แต่พอพูดเรื่องที่ผมรู้สึกไปว่าเหนื่อยว่าอะไร เค้าก็เอาเรื่องเก่าๆมาพูดละทะเลาะอีกจนได้ ละกะได้บอกผมมาว่า เนี่ย คิดว่ากูใส่ใจเหมือนเมื่อก่อนเหรอ คิดว่ากูยังรู้สึกกับแค่คนเดียวเหรอ ขณะกูคุยกะกูยังไม่ได้บอกใช่มั้ยว่า กูทักไปหาเพื่อนคนนึงเป็นผช. กูอยากคุย ตอนนี้นะถ้ามีใครเข้ามาจีบกูพร้อมจะเปิดใจ หลายๆอย่างตอนนี้ที่เกิดขึ้นกูพยายามทำให้มันแย่ลงรู้บ้างปะ...
พอผมได้ยินปุ๊บ สิ่งที่ผมคิดพยายามจะทำให้มันดีตลอดๆ ผมรู้สึก หมด ทุกสิ่งทุกอย่าง คิดแค่ ผมพยายามมาทั้งหมดเพื่อให้มันดีขึ้น แต่ความจริงคือ อีกคนพยายามทำให้มันแย่ลงเพื่อเลิก เป็นเพื่อนๆจะรู้สึกอย่างไรครับ มันยังมีหลายเรื่องมากครับถ้าอยากรู้เพิ่ม ส่งข้อความมาหาผมก็ได้ อันนี้คือเรื่องแรก
เรื่องต่อมา ผมเรียนอยุ่มหาลัยหนึ่งครับ ตอนนี้อยู่ปี 3 เทอม 2 แล้ว อีก 4 เดือนก็สอบปิดเทอม ตลอด 2 ปี แรกผมก็มีปัญหากับเพื่อนมาตลอดๆจนหลายๆคนในเอกก็ไม่ค่อยชอบผมเท่าไหร่ พอมาเทอม 3 ผมคบกะคนคนนี้ผมคุยอยู่กะเค้าตลอดเลยครับ เรียกได้ว่า ทั้งวัน 24 ชม. เรียนแค่ 4 5 ชม นอกนั้นเวลาผมให้เค้าหมด มันเลยกลายเป็นเพื่อนๆไม่พอใจผมเท่าไหร่ เรียกได้ว่าผมเกเรไปเลย งานกลุ่มอะไรไม่ค่อยสนใจ อันนี้ผมก็ผิด แต่ก็เพราะเนื่องจากข้างบนแหละครับอยากทำให้มันดี จนมาวันนึง คนที่ผมคบเนี่ยเค้าตั้งเกณฑ์มาอีกข้อมาให้ผมทำคือ ย้ายมหาลัยมาอยุ่ด้วยกัน (ผมเรียนกันคนละมหาลัยอยู่คนละที่นานๆจะมาเจอกันทีก็มีความสุขดีครับ) จากที่ผมอยุ่ด้วยกันละมีความสุข มากกว่าเพื่อนเนาะครับผมเลยตัดสินใจว่าเรียนเทอมนี้เสร็จจะย้ายไปอยู่กับเค้า เพราะเค้าจะได้สบายใจ จนวันนึงทะเลาะกันครับ ที่นี้เพื่อนที่ผมสนิท ผมเคยเอาหลายๆเรื่องที่ทะเลาะกันไประบายบ้าง ก้มาแซว (แต่ผมจะไม่พูดว่าแซวอะไรแต่เป็นเรื่องที่คนที่ผมคบไม่ชอบเท่าไหร่) คนที่ผมคบเลยใช้เฟสผม แชตไปมั่วเลยครับทักหาคนนั้นคนนี้ด่าคนนุ้นคนนี้ พอจบคนที่ผมคบก็บอกว่าที่ทำเพราะอยากให้หายกัน จะได้อยู่ด้วยกันได้ (ถ้อยคำเหมือนจะแบบทิ้งทุกเรื่องในอดีตผมฟังก้รุ้สึกสบายใจเลยไม่ไปใส่ความอะไรอ้างเป็นเฟสโดนบล๊อคแก้ตัวกับเพื่อนๆไป แต่บางคนรู้ครับว่าเป็นคนที่ผมคบทำ เลยไม่พอใจ คือตอนนี้จากหลายๆสาเหตุผมไม่สามารถทำงานร่วมกับใครได้เลยครับมันอึดอัดไปหมด ผมไม่รู้จะแก้ปัญหาอย่างไรนอกจากหนี ไปอยู่กับคนที่ผมคบ
ยังมีอีกหลายเรื่องครับ แต่สรุปตอนนี้ผมกัยคนที่ผมคบ ผมเงียบ ส่วนอีกคน ก็อยากจะไปเต็มที่แล้ว ผมอยากรั้งนะครับ แต่ผมเหนื่อยเหลือเกินกับหลายๆสิ่งหลังจากที่รู้ว่า ผมพยายามเพื่อกับเค้าให้มันดีขึ้น แต่เค้าไม่อยากอยู่กับผมแล้ว ผมอยากปล่อยแต่ผมก็ทำไม่ได้ ผมรักมากครับ ถ้าเลิกผมก็อยากลืมมันไป อยากเอาหัวชนอะไรสักอย่างแรงๆแล้วลืมทุกอย่างไป ผมไม่สามารถอยู่ได้จริงๆ ใครก็ได้ช่วยให้คำปรึกษาผมทีครับว่าผมควรจะทำอย่างไรต่อไปกับความสัมพันธ์นี้กับชีวิตนี้ ผมติดกับการอยู่กับคนคนนี้มากเกินจนไม่สามารถอยู่คนเดียวได้อีกแล้วครับ
ป.ล. ครอบครัวผมผมก็ไม่สามารถกลับไปพึ่งพิงทางใจได้ครับ ผมดำดิ่งลงจนการนั่งสมาธิหรือสวดมนต์ช่วยอะไรผมไม่ได้อีกแล้วด้วยครับ