บอกแม่ให้พาไปหาหมอจิตเวช

สวัสดีค่ะ คือเมื่อวานเราตั้งใจจะบอกแม่เรื่องนี้นานแล้วค่ะ ปต่ก็เคยบอกแม่ให้พาตั้งแต่ไปตอนป.6 แล้วค่ะ แต่ก็ไม่เป็นผล แม่บอกว่าเราเป็นบ้าหรอ อะไรอีกสารพัด จนเราเริ่มร้องไห้แม่ก็ยังไม่ให้เราไป จนเมื่อวานนี้ค่ะเราไปขอแม่อีกครั้ง โดยบอกแม่ไปว่า เราโลกส่วนตัวมันสูงไปแล้ว แบบไม่เข้าสังคมเลย แค่เซเว่นก็ไม่อยากจะเข้าแล้วอ่ะค่ะ แล้วเราก็บอกแม่แบบทางอ้อมว่าแบบ เนี่ยมันแบบน้อยกว่า ไบโพล่า นะ ซึ่งเราก็ไม่แน่ใจว่าเราเป็นโรคซึมเศร้ารึเปล่า เราเคยอาการหนักสุดตอนม.1 เทอม1ค่ะ เคยกรีดแขนตัวเองมาแล้วด้วย แต่เลือดไม่ไหลนะค่ะ แค่แบบซิบๆ ตอนนั้นเราแบบมีความสุขมาก เพราะเหมือนระบายอารามณ์ออกมา แต่ตอนนี้เราว่าอาการมันไม่น่าจะหนักขนาดนั้นแล้วอ่ะค่ะ เราติดโทรศัพท์มากขึ้นทำให้เราไม่ได้เคลียดแบบขนาดนั้นอ่ะค่ะ แต่เราไม่ได้บอกแม่นะค่ะ กลัวโดนด่า แต่เราก็พูดแค่แบบที่น้อยกว่าไบโพล่า แม่ก็ให้เราไปง่ายๆเลยค่ะ จนตอนเช้าเนี่ยเราตื่นมา ยายก็ถามแม่ว่าเรายังไม่กินข้าวหรอ แม่เราก็ตอบไปว่าแบบ อยากนอนก็ปล่อยไปเดี๋ยวจะพาไปหาหมอโรคจิตอยู่แล้ว ยายเราก็บอกว่าเป็นโรคจิตแน่เลย เราได้ยินก็ร้องไห้ออกมาเลย การที่เราโดนด่าแบบนี้มันทำร้ายจิตใจเรามาก ตอนเขียนนี้ก็แบบร้องไห้ไปเขียนไป เราเหนื่อยมากเหนื่อยกับทุกอย่าง การเรียน การใช้ชีวิต เราเคยคิดฆ่าตัวตายแล้ว แต่ก็ไม่ได้ฆ่านะ ตอนนั้นก็ยังกลัวบาปอยู่ พอดีพึ่งเรียนพระพุทธไป แต่ตอนนี้แบบถ้าเราตายได้ก็ดี จะได้ไม่ทรมานแบบนี้เพราะทุกคนก็ไม่ได้ต้องการเราอยู่แล้ว เราอยากเป็นหมอ แต่แบบไม่มีกำลังใจเลย ตอนนี้ที่เราพยายามอยู่เพราะเรามีไอดอลในใจที่อยากเป็นแบบเขาอยู่ เราความฝันเราอาจไม่สำเร็จก็ได้ เราคิดว่าถ้าจบม.3อาจจะไม่เรียนต่อ หรืออาจไปต่อที่อื่น เพราะไม่อยากอยู่บ้านเลย อยู่แล้วมันทรมานมาก เราอยากไปหาหมอด้วยตัวเอง แต่มันทำไม่ได้ เราแค่ม.1เอง หรือถ้าได้ก็บอกหน่อยนะค่ะ อยากรู้มากค่ะ ตอนนี่แทบจะสิ้นหวังแล้วค่ะ