เราเป็นลูกสาวคนเล็กคือเราโตมาในครอบครัวที่ สมบูรณ์(มั้ง)ตอนเกิดก็อยู่กับพ่อเเม่พอเราได้ขวบกว่าก็ต้องมาอยู่กับปู๋ย่า รู้สึกมีความสุขดี เเต่พอเราได้ป.5 เราก็ต้องย้ายไปอยู่กับพ่อเเม่ เรากับพี่ดีใจมาก
เเต่ความดีใจใครจะไปรู้ล้ะว่าต้องเจออะไรบ้างช่วงเเรกๆดีมาก เเม่พาไปเที่ยวทุก อาทิตย์เเต่พอเราเข้าเทอม2 ก็ได้ยินพ่อกับเเม่ทะเลาะกันเรื่อยๆบางวันพอเเม่คิดมากนางก็จะพาหนูไป สพานใหม่มันรู้สึกดีมากเพราะเวลาเรามีอะไรเราสองก็จะเล่าไห้ฟังกัน จนมาวันหนึ่งพ่อเเม่เราหย่ากัน หลังจากนั้นไม่นานเเม่เราเสีย ด้วยความที่เป็นผญคนเดียวของบ้านรู้สึกอะไรมีอะไรก็ต้องเก็บ เก็บมาตลอด รวมๆก็4ปีจนถึงปัจจุบัน เราเป็นเด็กที่ค่อนข้างดื้อ ทะเลาะกับพ่อบ่อย เเต่ทุกครั้งที่ทะเลาะเราก็รู้สึกผิด มีครั้งนึ่งที่เราจะไม่ลืมเลยว่าพูดอะไรลงไป เรากับพ่อทะเลาะกับเเล้วพ่อพูดว่าคิดว่าดีมากนักหรอ ด้วยความที่เราปากไว ก็วคิดว่าเป็นพ่อที่ดีหรอเเม่ตายยังไม่ไห้อยู่เผาเลย จึงทำไห้รู้สึกผิด
เพราะถ้าเเม่อยู่จะไม่มีทางไห้เราพูดเเบบนี้
มีหลายเรื่องค่ะที่คนเป็นพ่อไม่เข้าใจเเต่ทำใงได้ในเมื่อมันเป็นเเบบนี้
เก็บความรู้สึก?
เเต่ความดีใจใครจะไปรู้ล้ะว่าต้องเจออะไรบ้างช่วงเเรกๆดีมาก เเม่พาไปเที่ยวทุก อาทิตย์เเต่พอเราเข้าเทอม2 ก็ได้ยินพ่อกับเเม่ทะเลาะกันเรื่อยๆบางวันพอเเม่คิดมากนางก็จะพาหนูไป สพานใหม่มันรู้สึกดีมากเพราะเวลาเรามีอะไรเราสองก็จะเล่าไห้ฟังกัน จนมาวันหนึ่งพ่อเเม่เราหย่ากัน หลังจากนั้นไม่นานเเม่เราเสีย ด้วยความที่เป็นผญคนเดียวของบ้านรู้สึกอะไรมีอะไรก็ต้องเก็บ เก็บมาตลอด รวมๆก็4ปีจนถึงปัจจุบัน เราเป็นเด็กที่ค่อนข้างดื้อ ทะเลาะกับพ่อบ่อย เเต่ทุกครั้งที่ทะเลาะเราก็รู้สึกผิด มีครั้งนึ่งที่เราจะไม่ลืมเลยว่าพูดอะไรลงไป เรากับพ่อทะเลาะกับเเล้วพ่อพูดว่าคิดว่าดีมากนักหรอ ด้วยความที่เราปากไว ก็วคิดว่าเป็นพ่อที่ดีหรอเเม่ตายยังไม่ไห้อยู่เผาเลย จึงทำไห้รู้สึกผิด
เพราะถ้าเเม่อยู่จะไม่มีทางไห้เราพูดเเบบนี้
มีหลายเรื่องค่ะที่คนเป็นพ่อไม่เข้าใจเเต่ทำใงได้ในเมื่อมันเป็นเเบบนี้