เป็นบุคคลที่ไม่ถูดจดจำ

สวัสดีค่ะ เราเป็นคนนึงที่ชื่อโหลมากๆ เราเป็นคนเข้าถึงง่ายนะ แต่เพื่อนๆกับอีกหลายๆคนชอบบอกว่าเราเข้าถึงยาก เป็นคนเงียบๆ ซึ่งที่จริงเราไม่ใช่คนแบบนั้นเลยค่ะ แต่เพราะบุคลิกมั้งคะ หน้าตาด้วย ที่ออกจะดูซื่อๆ ขรึมๆ ด้วยเหตุนี้ทำให้หลายคนไม่ค่อยกล้าคุยกับเรา คือก็คุยแต่ไม่ได้คุยเหมือนที่คุยกับคนอื่น แล้วเราจะสังเกตว่าเพื่อนๆคนรอบตัวที่อยู่ด้วยจะ "เกร็ง" ซึ่งตรงนี้ทำให้เราไม่ค่อยอยากออกไปไหนกับคนอื่น เพราะกลัวว่าจะไปทำให้เค้าเกร็งกัน ไม่อยากเป็นตัวทำลายบรรยากาศ ทีแรกเราคิดว่าเป็นแค่กับคนที่ไม่สนิท แต่เพิ่งมารู้จากปากเพื่อนสนิทว่ามันเองก็เกร็งตอนอยู่กับเรา เราไม่รู้จะทำยังไง หลายๆคนบอกว่าเราไม่ค่อยยิ้ม แต่เราว่าหน้าเราตอนระยะพัก(ใช้คำนี้ได้มั้ย55)มันดูเหมือนคนเครียดๆตลอดเวลา แล้วสายตาเราก็นิ่งมาก อันนี้เราสังเกตเองได้เลย มันดูไร้ความรู้สึก ไอ้ทั้งหมดนี้มันทำให้เรากลายเป็นบุคคลที่ไม่เคยถูดจำชื่อและหน้าได้ เราเป็นอากาศ และเป็นแบบนี้มาตั้งแต่ขึ้นม.1 ตอนม.2เคยมีรุ่นพี่ที่ทำงานด้วยกันทักว่าพี่ไม่เคยเห็นหน้าเราเลย เพิ่งย้ายมาเหรอ ทั้งๆที้เราอยู่โรงเรียนนั้นมาตั้งแต่อนุบาล แล้วมันก็เป็นโรงเรียนขนาดเล็กด้วย พอเข้าม.ปลายก็มีคนทักว่าหน้าเหมือนเพื่อนอีกคนบ้างล่ะ ทั้งๆที่ไม่เหมือนกันเลยสักนิด ไอ้เรื่องพวกนี้มันไม่ทำให้เราน้อยใจอะไรนัก แต่พอยิ่งโตขึ้น ไปเข้าค่ายที่มหาลัยหนึ่งจัด สองเดือนต่อมาพี่ๆจำทุกคนในแก๊งค์เราได้ แต่กับเราพี่ทำหน้างง และถามว่าน้องเคยมาค่ายนี้ด้วยหรอ และอีกหลายๆค่ายที่ไปก็เป็นแบบนี้ มีค่ายติวค่ายหนึ่งที่เราไปอยู่ตลอดปิดเทอมเล็ก สามวันก่อนกลับเดินไปเจอเพื่อนค่ายที่เราคิดว่าเราเคยเห็นคนนี้บ่อยมาก และคิดว่าเค้าก็คงคุ้นหน้าเราบ้างล่ะ แต่เพื่อนกลับบอกว่า ไม่เคยเห็นหน้าเราเลย เรียนห้องไหนเนี่ย ทั้งๆที่เราอ่ะเรียนห้องเดียวกับมันตลอดหนึ่งเดือน เราสะอึกไปเลยคราวนั้นและเริ่มรู้สึกว่าเราไม่เป็นที่น่าจดจำขนาดนั้นเลยหรอ เราเลยมาลองคิดว่าเราคงเงียบมากไป หรือคุยไม่เก่ง เราทำกิจกรรมทุกงานของโรงเรียน แต่ส่วนมากเป็นเบื้องหลัง จนมีครั้งที่ต้องมาคุมสแตนด์เชียร์ เรียกได้ว่าเป็นเฮดเลยก็ว่าได้ เป็นคนคอยว้าก เป็นโทรโข่งให้เพื่อนๆ อยู่หน้าสแตนด์ตลอด คอยสอนท่าใหม่ จัดท่า ตามน้องที่ไม่มา แต่มีน้องแค่10%บนสแตนที่จำเราได้ และรู้ว่าเราชื่ออะไร มันน้อยใจนะเวลาตั้งใจทำอะไรซักอย่างมากๆแต่คนอื่นไม่แม้แต่จะจำชื่อจำหน้าเราได้ เราเป็นท็อปทรีของห้อง แต่นอกจากอาจารย์และเพื่อนๆแล้วในสายตาคนอื่นเราก็เป็นแค่คนหน้าโง่คนนึง มีครั้งนึงที่เราสอบได้4ครั้งแรก แล้วเพื่อนต่างห้องก็ถามเพื่อนเราว่า ห้องเธอน่ะใครนะที่ได้4 พอเพื่อนบอกว่าเป็นเรา คนที่ถามก็หน้างงไปเลย และบอกว่า "ฟลุ๊คหรอ" ตอนนั้นเสียใจมากๆ เราเป็นคนที่รักษาเกนดมาแต่ไหนแต่ไร ถึงขั้นเรียกได้ว่าเนิร์ด ทุ่มเทกับการเรียนมาก แต่ความสำเร็จของเรา คนอื่นกลับคิดว่ามันแค่ฟลุ๊ค เพราะหน้าตาเราก็ดูโง่เง่าจริงๆ มามหาลัยมันยิ่งแล้วใหญ่ สาขาเรามีไม่ถึง30คน ไปไหนมาไหนทั้งสาขาบ่อย พี่พาไปบ้าง เจอกันตอนสัมภาษณ์บ้าง อยู่กับเพื่อนๆมาประมาณ1เดือนได้ วันนั้นไปติวกันที่คณะอื่น เค้าจัดติวให้ ก็ไปกันไม่มาก ไปกันไม่ถึง10คน เรียนเสร็จตอนรอรถกลับเราก็ไปคุยกับเพื่อนในคณะคนหนึ่ง คุยกันแบบอารมณ์เพื่อนกันไง เพื่อนในคณะที่มีกันไม่ถึง30คน แต่พอจบบทสนทนา เรากลับโดนถามด้วยคำถามที่ทำให้เราซึมไปเป็นวัน ช่วงนั้นเพื่อนในคณะก็ยังจำชื่อเราไม่ได้หรอก แต่นี่อ่ะชินแล้ว แต่คำถามที่เพื่อนคนนั้นถามมันคือ "เธอเรียนอยู่คณะอะไรหรอ" เราอึ้งไปเลยตอนนั้น ไม่คิดว่าตัวเองจะเป็นอากาศได้ขนาดนี้ อยู่กับเพื่อนมาเกือบเดือนแต่เค้าไม่แม้แต่จะคุ้นหน้าเรา งงมาก ทำไมถึงเป็นแบบนั้น เรามันไม่น่าจดจำขนาดนั้นเลยหรอ  กิจกรรมที่มหาลัยยิ่งแล้วใหญ่ เราร่วมกิจกรรมเยอะพอสมควรแต่รุ่นพี่จำเราไม่ได้เลย เราเลยไม่กล้าทักใคร เราเคยทักรุ่นพี่ ทักเพื่อนใหม่ที่เราเจอตอนทำกิจกรรม แต่เค้ากลับจำเราไม่ได้ เราเลยไม่กล้าทักใครอีก เพราะไอ้ความที่เราจำเค้าได้แต่เค้าไม่เคยจำเราได้ เราควรทำยังไงแบบไหน เมื่อก่อนไม่เคยคิดหรอกว่าไอ้การเป็นแบบนี้มันไม่ดี แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าในสังคมนี้ connectionเป็นเรื่องสำคัญ มันนำมาซึ่งโอกาส การไม่ถูกจดจำมันทำให้เราพลาดโอกาสหลายอย่าง ถึงเราจะเก่งแค่ไหน แต่ไม่มีใครมองเห็น หรือเห็น แต่ยังไงก็ถูกลืม เราไม่อยากเป็นแบบนี้ เราควรทำยังไง แต่สำหรับคนส่วนน้อยที่จำเราได้และพยายามเทคเราตลอด คอยส่งโอกาสให้เราได้แสดงออก เรารู้สึกขอบคุณคนเหล่านี้มาก ขอบคุณที่อย่างน้อยความพยายาม ความตั้งใจของเรา มันยังเป็นที่จดจำของคนอื่นๆบ้าง