หรือเราไม่ต้องการการอะไรเลย?

เราถามตัวเองมาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้จะอายุ 25 ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว ว่า เราเกิดมาทำไม หรือเราต้องการอะไรกันแน่...เราพึ่งได้คำตอบเมื่อวานนี้เอง แม้จะยังไม่รู้ว่าเกิดมาทำไม แต่รู้คำตอบอย่างนึงว่า...เราไม่ได้ต้องการอะไรเลย...คำตอบเหมือนกวนๆ แต่คือมันเป็นอย่างนั้นจริงๆ...เราได้งานหรือไปได้ในเส้นทางที่คิดว่ามันจะดีต่ออนาคตข้างหน้า แล้วเราจะมีความสุขแน่ แต่เปล่าเลย เราทำได้เดือนเดียวแล้วออกมาเลย...ใจเรามันต่อต้านเหมือนจะทำให้เราเป็นบ้าเลย หรือเป็นเพราะเราเป็นไบโพล่าหรือมีคล้าย 2 บุคลิกด้วยก็ไม่รู้ ใจมันเลยต่อต้านมาก แต่นั่นเป็นจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราเริ่มสังเกตใจตัวเอง...เราเริ่มรู้สึกว่ากาย ใจ มันบังคับไม่ได้จริงๆ ไม่สามารถเลือกให้มันชอบหรือไม่ชอบอะไรได้...บังคับอะไรไม่ได้แม้กระทั่งใจ หรือพอได้อะไรมาแล้วเราเริ่มรู้สึกมันเป็นห่วงเป็นภาระ บางทีไม่ได้อยากกินข้าว แต่ท้องมันร้อง ก็ต้องไปหาอะไรกิน...เราเริ่มรู้สึกว่ามันมีแต่ภาระ... ไม่รู้จะอยากได้ภาระเพิ่มมาอีกทำไมแล้ว...การไม่มีภาระและห่วง ไม่ได้หมายถึงละทิ้งอะไรนะ มี...แต่ใจเป็นอิสระจากสิ่งนั้น มันจะมีหรือหายไปก็ช่างหัวมัน กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เรารู้สึกดีมากอย่างบอกไม่ถูกเลย แล้วจู่ๆน้ำตามันก็ไหล...แปลกดี