มีใครมีวิธีดูแลคนป่วยที่ท้อบ้างไหมคะ

แม่เราเป็นโรคพาร์กินสัน เป็นมานานประมาณ 10 ปีเเล้วค่ะ แต่อาการสั่นไม่ได้ร้ายเเรงมาก อาการที่เกิดขึ้นคือ เดินเองไม่ได้ เกร็ง พูดคำเดิมซ้ำๆ ฟังเข้าใจทุกอย่างแต่ตอบสนองช้า ช่วงเเรกที่เป็นพาไปหาหมอทุกแขนง แต่ไม่หายเลยคิดว่าแค่อาการไม่ทรุดลงก็พอใจเเล้ว ตอนนี้ก็ยังคงพาไปรักษาเรื่อยๆตามหมอนัด แต่อาทิตย์ที่ผ่านมา หมอประจำย้ายแม่เราไปให้หมออีกคนดูแลแทน รวมถึงเปลี่ยนยารักษาใหม่(ยาเดิมหมอคนใหม่บอกว่ามันส่งผลต่อสมองอาจทำให้ความจำเสื่อมได้) ยาตัวใหม่ทานเเล้วอาการแย่ลงมาก ไม่มีเเรง เคี้ยวข้าวเองยังลำบาก ใช้เวลานานมากในแต่ละคำ(ปกติเวลาเเม่เรากินข้าว เราเป็นคนป้อนค่ะ ให้กินเองได้แต่จะช้า) พอเปลี่ยนยาทุกอย่างดูช้าลงไปอีก ตอนกลางคืนแม่จะสะกิดเพื่อให้เอาลุกเข้าห้องน้ำ เมื่อวานคือนอนฉี่ใส่เตียง เรากับพี่ดูแล้วยาใหม่ที่หมอให้มาไม่น่าจะไหว แม่บอกไม่มีเเรงเลย วันรุ่งขึ้นจึงตัดสินใจพาแม่ไปหาหมอค่ะ หมอถามแม่เราว่าอาการมันเป็นยังไง ไม่อยากอยู่เเล้วหรอ แม่เราตอบว่า เบื่อ ไม่อยากอยู่เเล้ว เราได้ยินเราก็เสียใจ เหนื่อยด้วยท้อด้วย ดูแลมาขนาดนี้ แต่ก็เข้าใจว่าแม่เองก็คงเหนื่อยมากเหมือนกัน พักหลังมานี้เรายุ่งเรื่องงานไม่ค่อยมีเวลาให้เท่าที่ควร ปกติพาออกนอกบ้าน ไปวัด ห้าง ร้านอาหาร ไปไหนไปด้วยตลอด  วันหยุดนี้เลยว่าจะพาออกไปนอกบ้านดูค่ะ เผื่อเเม่จะหายเบื่อได้บ้าง มีใครมีวิธีดูแลคนป่วยที่ท้อบ้างไหมคะ ขอคำแนะนำด้วยค่ะ