วันหยุดสุดสัปดาห์ของผม
เสียงลมพับพาเอากลิ่มเค็มจางมายังริมทะเล
เสียงนกทะเลบินสูง ลู่เหนือหัวไปกับสายลม
เสียงคลื่นกระทบทรายคอยเซาะเรื่องแย่ๆให้หายออกจากหัวทีละนิด
แดดอุ่นๆยามเย็นสัมผัสที่แก้มด้านซ้ายไล่ผ่าน ไหล่ แขน มือ นิ้ว จรดปลายพู่กัน
พู่กันบางเรียวที่ชี้เล็งไปยังเป้าหมาย ภาพที่สวยที่สุด ที่ผมอยากจะวาดเก็บรักษาไว้ให้นาน
แสงอาทิตย์สาดกระทบใส่เธอทำให้เกิดมิติเงาที่งดงามเบื้องหน้าผม
อาจจะเพราะบรรยากาศที่ชวนผ่อนคลายนี้มันทำให้ผมทิ้งความสนใจจากสิ่งอื่นรอบข้าง
มาสนใจเพียงการปาดป้ายสีสันเพียงเท่านั้น
กลิ่นสีเริ่มฟุ้งออกมาจางๆพร้อมกับเสียงปลายพู่ป้ายไปมาเกิดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อยๆ
นางแบบผลงานชิ้นนี้เริ่มอมยิ้มกลั้นหัวเราะ
คงเพราะผมให้เธอนั่งนิ่งนานเกินไปจนรู้สึกจั๊กจี้แล้วหลุดท่าไปบ้าง
แต่ผมก็ยังคงวาดต่อไป จนเสียงหัวเราะเธอหลุดออกมาเล็กน้อย
เล่นเอาผมเผลออมยิ้มไปวาดไปเลย
เสียงนี้มันดึงเอาความรู้สึกระคนความทรงจำของเราออกมาเรื่อยๆ
เสียงที่ปลุกไล่ให้ผมไปทำงานทันทุกเช้า และเรียกให้ผมกลับมาบ้านทุกเย็น
ดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่คมประดุจเหยี่ยวที่จับผิดท่าทางอาการเวลาผมโกหกได้
และยังสามารถอ่านชื่อคนที่แชทกับผมในระยะ1เมตรได้ด้วย
รอยยิ้มคู่นั้น รอยยิ้มที่พร้อมหุบลงก่อนจะอ้าปากว่าทุกครั้งเวลาที่ผมผิดสัญญา
ก่อนจะเปลี่ยนกลับมายิ้ม และปลอบทุกครั้งเวลาที่ผมผิดหวัง
จมูกนั้น จมูกที่เธอเคยหายใจรดหน้าผมเวลานอน จมูกที่แย่งอากาศกันหายใจในห้องนอนแคบๆ
จมูกที่ใช้หายใจร่วมกัน...ก่อนที่มันจะถูกต่อด้วยเครื่องช่วยหายใจพร้อมกับแววตา
ที่จ้องมาที่ผมราวกับจะบอกว่า"อยากอยู่ด้วยกันให้นานที่สุด"
รอยยิ้มที่ถูกคลี่ออกทุกครั้งที่เจอหน้าผม ก่อนจะอ้าออกรอของหวานที่ผมจะคอยป้อนให้
รอยยิ้มที่ผมอยากรักษาให้มันคงอยู่ไว้ แม้ ตาเธอจะหลับลง จมูกจะหยุดหายใจ
ทุกอย่างเงียบสงัด เหลือแค่เสียงเครื่องมือแพทย์ที่ยังคงทำงาน
เสียงนาฬิกาดังครบชั่วโมง 3.00 30/11/1990
ก่อนจะตามมาด้วยเสียงจากเครื่องช่วยหายใจเตือนให้ผมรู้
ผมยังจำได้ครับ สัญญาของเราในทุกสุดสัปดาห์ ณ ที่แห่งนี้
การวาดภาพ ศิลปะที่ผมไม่ถนัดเลย แต่เธอมักจะขอให้ผมวาดรูปให้เสมอ
ตอนนี้ผมยังคงวาดต่อไป นางแบบของผมยังคงอมยิ้มอยู่เลย
รอยยิ้มที่อยู่ในใจผมตลอดมา และเธอจะอยู่ในใจผมตลอดไป
ลงวันที่วาด 30/11/2018
4975495
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านครับ จริงๆจะเขียนสั้นๆ น่าจะเพราะผมอินดันยืดเฉย
ผมเพิ่งเขียนเป็นเรื่องแรกเลย ต้องแก้ไขส่วนไหน ช่วยเตือนทีนะครับ จะได้พัฒนาเผื่อจะเขียนเรื่องต่อไปครับ(หรือควรเลิกเขียน
)
ยังไงก็ขอบคุณครับผม
ผมยังจำได้ครับ...
เสียงลมพับพาเอากลิ่มเค็มจางมายังริมทะเล
เสียงนกทะเลบินสูง ลู่เหนือหัวไปกับสายลม
เสียงคลื่นกระทบทรายคอยเซาะเรื่องแย่ๆให้หายออกจากหัวทีละนิด
แดดอุ่นๆยามเย็นสัมผัสที่แก้มด้านซ้ายไล่ผ่าน ไหล่ แขน มือ นิ้ว จรดปลายพู่กัน
พู่กันบางเรียวที่ชี้เล็งไปยังเป้าหมาย ภาพที่สวยที่สุด ที่ผมอยากจะวาดเก็บรักษาไว้ให้นาน
แสงอาทิตย์สาดกระทบใส่เธอทำให้เกิดมิติเงาที่งดงามเบื้องหน้าผม
อาจจะเพราะบรรยากาศที่ชวนผ่อนคลายนี้มันทำให้ผมทิ้งความสนใจจากสิ่งอื่นรอบข้าง
มาสนใจเพียงการปาดป้ายสีสันเพียงเท่านั้น
กลิ่นสีเริ่มฟุ้งออกมาจางๆพร้อมกับเสียงปลายพู่ป้ายไปมาเกิดเป็นรูปเป็นร่างขึ้นเรื่อยๆ
นางแบบผลงานชิ้นนี้เริ่มอมยิ้มกลั้นหัวเราะ
คงเพราะผมให้เธอนั่งนิ่งนานเกินไปจนรู้สึกจั๊กจี้แล้วหลุดท่าไปบ้าง
แต่ผมก็ยังคงวาดต่อไป จนเสียงหัวเราะเธอหลุดออกมาเล็กน้อย
เล่นเอาผมเผลออมยิ้มไปวาดไปเลย
เสียงนี้มันดึงเอาความรู้สึกระคนความทรงจำของเราออกมาเรื่อยๆ
เสียงที่ปลุกไล่ให้ผมไปทำงานทันทุกเช้า และเรียกให้ผมกลับมาบ้านทุกเย็น
ดวงตาคู่นั้น ดวงตาที่คมประดุจเหยี่ยวที่จับผิดท่าทางอาการเวลาผมโกหกได้
และยังสามารถอ่านชื่อคนที่แชทกับผมในระยะ1เมตรได้ด้วย
รอยยิ้มคู่นั้น รอยยิ้มที่พร้อมหุบลงก่อนจะอ้าปากว่าทุกครั้งเวลาที่ผมผิดสัญญา
ก่อนจะเปลี่ยนกลับมายิ้ม และปลอบทุกครั้งเวลาที่ผมผิดหวัง
จมูกนั้น จมูกที่เธอเคยหายใจรดหน้าผมเวลานอน จมูกที่แย่งอากาศกันหายใจในห้องนอนแคบๆ
จมูกที่ใช้หายใจร่วมกัน...ก่อนที่มันจะถูกต่อด้วยเครื่องช่วยหายใจพร้อมกับแววตา
ที่จ้องมาที่ผมราวกับจะบอกว่า"อยากอยู่ด้วยกันให้นานที่สุด"
รอยยิ้มที่ถูกคลี่ออกทุกครั้งที่เจอหน้าผม ก่อนจะอ้าออกรอของหวานที่ผมจะคอยป้อนให้
รอยยิ้มที่ผมอยากรักษาให้มันคงอยู่ไว้ แม้ ตาเธอจะหลับลง จมูกจะหยุดหายใจ
ทุกอย่างเงียบสงัด เหลือแค่เสียงเครื่องมือแพทย์ที่ยังคงทำงาน
เสียงนาฬิกาดังครบชั่วโมง 3.00 30/11/1990
ก่อนจะตามมาด้วยเสียงจากเครื่องช่วยหายใจเตือนให้ผมรู้
ผมยังจำได้ครับ สัญญาของเราในทุกสุดสัปดาห์ ณ ที่แห่งนี้
การวาดภาพ ศิลปะที่ผมไม่ถนัดเลย แต่เธอมักจะขอให้ผมวาดรูปให้เสมอ
ตอนนี้ผมยังคงวาดต่อไป นางแบบของผมยังคงอมยิ้มอยู่เลย
รอยยิ้มที่อยู่ในใจผมตลอดมา และเธอจะอยู่ในใจผมตลอดไป
ลงวันที่วาด 30/11/2018
4975495
ขอบคุณที่สละเวลาอ่านครับ จริงๆจะเขียนสั้นๆ น่าจะเพราะผมอินดันยืดเฉย
ผมเพิ่งเขียนเป็นเรื่องแรกเลย ต้องแก้ไขส่วนไหน ช่วยเตือนทีนะครับ จะได้พัฒนาเผื่อจะเขียนเรื่องต่อไปครับ(หรือควรเลิกเขียน
ยังไงก็ขอบคุณครับผม