...หลายเดือนมาแล้วที่เลิกรากันไป...ด้วยเหตุผลที่ว่าเค้ามีผู้หญิงใหม่
เราตัดสินใจเดินออกมาเอง...แต่สิ่งหนึ่งที่เค้าพูดขอเราก็คือ " ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม "
ณ ตอนนั้นเราเสียใจและเสียความรู้สึกมากเลยไม่ได้คิดอะไร เลยตกปากรับคำเค้าไปว่า " ได้ "
(ทั้งที่ในใจคือไม่อยากรู้จัก ไม่อยากคุยกับเค้าอีกแล้ว)
หลังจากนั้นเรื่อยมา...พอเค้าเรียนจบ และกำลังเข้าทำงานใหม่ที่หนึ่ง
จากคนที่เคยอยู่หอใน...กลับกลายต้องมาเช่าห้องด้านนอกอยู่เอง
เค้าก็มีค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น...จากที่แต่ก่อน...ค่าใช้จ่ายจะขอจากที่บ้านของเค้า
ช่วงเดือนสองเดือนแรก ที่เลิกกัน...เค้าจะโทรมาเล่าเรื่องเค้ากับผู้หญิงคนนั้นให้ฟัง
ซึ่งเรายอมรับนะ...ว่าช่วงแรกๆที่เค้าโทรมาเราดีใจ...ดีใจมาก
แต่สิ่งที่เค้าโทรมาคุยกับเราจะมีแต่เรื่องผู้หญิงคนนั้น
ส่วนเราหนะหรอเล่นบทนางเอก...ทำเป็นให้คำปรึกษา
แต่ในใจนี่ดิ...แทบจะระเบิดออกมา !!!
เป็นอย่างนี้บ่อยครั้งจนเราเริ่มชิน...แต่ปากก็บอกนะว่าไม่ให้เค้าโทรมา
เราก็บอกไปว่าถ้าแฟนแกรู้จะเสียใจนะ...แต่เค้าก็ยังโทรมาเรื่อยๆ
พักหลังผ่านไปหลายเดื่อน..ตัวเราหนะ...เริ่มทำใจเรื่องของเค้าได้แล้ว
แต่อยู่ดีๆ...เค้าโทรมายืมเงินเรา...ที่เราจำไม่ผิดนะ 2,000.-
แต่พอถึงวันเงินเดือนของเค้าออก ก็คือวันที่ 28 เค้าก็คืนเงินกลับให้เรานะ
แต่ที่เรางงยิ่งกว่านั้น ก็คือเค้าจะโทรมายืมเราอีกครั้งในวันที่เงินเดือนเราออก
คือสิ้นเดือน คือวันที่ 30, 31 หรือ บางที่ ก็ไม่เกินวันที่ 3 ก็จะโทรมายืมเงินอีก
บางทีก็โทรมาบอกให้โอนให้ก่อน 500.- บางทีก็ 2,000.-
ที่เยอะสุดก็ 4,000.- อะไรแบบนี้...เป็นมาแบบนี้เรื่อยๆ
ตั้งแต่เดือนแรกๆที่เค้าเริ่มเข้าทำงาน
จนมีอยู่ครั้งนึง...เราพูดกับเค้าไปว่าถ้าเงินเดือนไม่พอใช้
ทำไมไม่ลองหาที่ทำงานใหม่ดู...เค้าก็พูด เออออ มา...ว่ากำลังมองหาที่ทำงานใหม่อยู่
แต่อยู่ดีๆ เค้าก็พูดกับเราว่า...น่าจะเดือนเมษ...อะไรหลายๆอย่างน่าจะเข้าที่
เหมือนพูดเชิงประมาณว่า...เค้าคงจะไม่ยืมเงินเราอีก
แต่ๆๆ...มันไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าพูดเลยแม้แต่นิดเดียว
ซึ่งเค้าออกจากที่ทำงานเก่า...และต้องย้ายหอใหม่
และเค้าก็ต้องมีค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นมาอีก...สุดท้ายก็โทรมายืมเงินเรา
ส่วนเราหนะหรอ...ก็ให้ยืมหนะสิ...งงกับตัวเองเหมือนกัน
แต่เค้าก็คืนให้เรานะ...แต่ก็เหมือนเดิมคืน 28 ยืม 30
เราคิดว่า...ตอนนี้เราไม่อยากจมอยู่กับอะไรแบบนี้แล้ว
เรามีแต่เกรงใจเขา...เกรงใจกลัวเค้าเป็นโน้น...กลัวเค้าเป็นนี่
กลัวเค้าเสียใจ...กลัวเค้าไม่มีคนให้ปรึกษา...คิดไปสารพัดที่จะคิด
ตอนนี้ที่เราคิดก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเค้า...จะว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ใช่
จะว่าเป็นคนรู้จักก็ไม่ใช่...เราคงมีประโยชน์อย่างเดียวคือเป็นคนที่ให้เค้ายืมเงิน
ถ้าเราเกรงใจเค้า...แต่เค้าไม่เกรงใจเรา...เราก็ไม่ควรเกรงใจกันอีกต่อไป
จากคนเคยรู้จัก...กลับกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน...แต่บางที่อะไรหลายๆอย่าง
มันก็ทำให้เรารู้จักตัวตนของคนๆนนั้นมากขึ้น...ก็แค่นั้น
..จากแฟนเก่า กลับกลายมาเป็นคนที่ถูกยืมเงิน ความเกรงใจมันหายไปไหนหมด !!
เราตัดสินใจเดินออกมาเอง...แต่สิ่งหนึ่งที่เค้าพูดขอเราก็คือ " ยังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม "
ณ ตอนนั้นเราเสียใจและเสียความรู้สึกมากเลยไม่ได้คิดอะไร เลยตกปากรับคำเค้าไปว่า " ได้ "
(ทั้งที่ในใจคือไม่อยากรู้จัก ไม่อยากคุยกับเค้าอีกแล้ว)
หลังจากนั้นเรื่อยมา...พอเค้าเรียนจบ และกำลังเข้าทำงานใหม่ที่หนึ่ง
จากคนที่เคยอยู่หอใน...กลับกลายต้องมาเช่าห้องด้านนอกอยู่เอง
เค้าก็มีค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้น...จากที่แต่ก่อน...ค่าใช้จ่ายจะขอจากที่บ้านของเค้า
ช่วงเดือนสองเดือนแรก ที่เลิกกัน...เค้าจะโทรมาเล่าเรื่องเค้ากับผู้หญิงคนนั้นให้ฟัง
ซึ่งเรายอมรับนะ...ว่าช่วงแรกๆที่เค้าโทรมาเราดีใจ...ดีใจมาก
แต่สิ่งที่เค้าโทรมาคุยกับเราจะมีแต่เรื่องผู้หญิงคนนั้น
ส่วนเราหนะหรอเล่นบทนางเอก...ทำเป็นให้คำปรึกษา
แต่ในใจนี่ดิ...แทบจะระเบิดออกมา !!!
เป็นอย่างนี้บ่อยครั้งจนเราเริ่มชิน...แต่ปากก็บอกนะว่าไม่ให้เค้าโทรมา
เราก็บอกไปว่าถ้าแฟนแกรู้จะเสียใจนะ...แต่เค้าก็ยังโทรมาเรื่อยๆ
พักหลังผ่านไปหลายเดื่อน..ตัวเราหนะ...เริ่มทำใจเรื่องของเค้าได้แล้ว
แต่อยู่ดีๆ...เค้าโทรมายืมเงินเรา...ที่เราจำไม่ผิดนะ 2,000.-
แต่พอถึงวันเงินเดือนของเค้าออก ก็คือวันที่ 28 เค้าก็คืนเงินกลับให้เรานะ
แต่ที่เรางงยิ่งกว่านั้น ก็คือเค้าจะโทรมายืมเราอีกครั้งในวันที่เงินเดือนเราออก
คือสิ้นเดือน คือวันที่ 30, 31 หรือ บางที่ ก็ไม่เกินวันที่ 3 ก็จะโทรมายืมเงินอีก
บางทีก็โทรมาบอกให้โอนให้ก่อน 500.- บางทีก็ 2,000.-
ที่เยอะสุดก็ 4,000.- อะไรแบบนี้...เป็นมาแบบนี้เรื่อยๆ
ตั้งแต่เดือนแรกๆที่เค้าเริ่มเข้าทำงาน
จนมีอยู่ครั้งนึง...เราพูดกับเค้าไปว่าถ้าเงินเดือนไม่พอใช้
ทำไมไม่ลองหาที่ทำงานใหม่ดู...เค้าก็พูด เออออ มา...ว่ากำลังมองหาที่ทำงานใหม่อยู่
แต่อยู่ดีๆ เค้าก็พูดกับเราว่า...น่าจะเดือนเมษ...อะไรหลายๆอย่างน่าจะเข้าที่
เหมือนพูดเชิงประมาณว่า...เค้าคงจะไม่ยืมเงินเราอีก
แต่ๆๆ...มันไม่ได้เป็นอย่างที่เค้าพูดเลยแม้แต่นิดเดียว
ซึ่งเค้าออกจากที่ทำงานเก่า...และต้องย้ายหอใหม่
และเค้าก็ต้องมีค่าใช้จ่ายที่เพิ่มขึ้นมาอีก...สุดท้ายก็โทรมายืมเงินเรา
ส่วนเราหนะหรอ...ก็ให้ยืมหนะสิ...งงกับตัวเองเหมือนกัน
แต่เค้าก็คืนให้เรานะ...แต่ก็เหมือนเดิมคืน 28 ยืม 30
เราคิดว่า...ตอนนี้เราไม่อยากจมอยู่กับอะไรแบบนี้แล้ว
เรามีแต่เกรงใจเขา...เกรงใจกลัวเค้าเป็นโน้น...กลัวเค้าเป็นนี่
กลัวเค้าเสียใจ...กลัวเค้าไม่มีคนให้ปรึกษา...คิดไปสารพัดที่จะคิด
ตอนนี้ที่เราคิดก็คือความสัมพันธ์ระหว่างเรากับเค้า...จะว่าเป็นเพื่อนก็ไม่ใช่
จะว่าเป็นคนรู้จักก็ไม่ใช่...เราคงมีประโยชน์อย่างเดียวคือเป็นคนที่ให้เค้ายืมเงิน
ถ้าเราเกรงใจเค้า...แต่เค้าไม่เกรงใจเรา...เราก็ไม่ควรเกรงใจกันอีกต่อไป
จากคนเคยรู้จัก...กลับกลายเป็นคนที่ไม่รู้จักกัน...แต่บางที่อะไรหลายๆอย่าง
มันก็ทำให้เรารู้จักตัวตนของคนๆนนั้นมากขึ้น...ก็แค่นั้น