ทำไมพ่อถึงคาดหวังในตัวเราขนาดนี้

เราเป็นคนค่อนข้างเก็บตัวค่ะ คือถ้าไม่สนิทก็จะพูดคุยแค่ถามมาตอบไป เพราะไม่รู้จะถามอะไรพวกเรื่องสัพเพเหระมันก็ดูจะฝืนใจเราที่ต้องไปถามคนอื่น กลัวเค้าลำคาญด้วย ค่อนข้างโลกส่วนตัวสูง เราจบมาด้วยเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง แต่จะสองปีแล้วยังไม่มีวี่แววจะได้บรรจุ ก.พ.ก็ยังไม่ผ่าน ส่วนของพนักงานราชการที่สอบผ่านก็ขึ้นบัญชี แบบไม่มีวี่แววจะได้ทำ มีประโยคนึงที่พ่อเราพูดออกมาตอนที่ทะเลาะกับพ่อเรื่องงานเอกชน เพราะเรารอไม่ไหวกับการอ่านหนังสือทั้งปีทั้งชาติ มันหมดความสนใจ ความมุมานะ เราอยากเลี้ยงตัวเองแล้วตอนนี้ เราก็ถามว่าถ้า30เรายังไม่ได้บรรจุแกจะทำยังไงแต่แกกลับบอกว่า ฉันเลี้ยงแกได้จนกว่าจะได้บรรจุ พอไปแวะปั้มน้ำมัน แกก็บอกว่าไปสิไปเป็นเด็กปั๊มเดี่ยวฝากให้ เราก็แบบอะไรว่ะจะประชดอะไรกันขนาดนั้น อารมณ์แกมันออกเชิงประชดมากกว่าจะพูดจริงอ่ะ แล้วเราก็มองคนเติมน้ำมัน มันก็เป็นงานที่สุจริตป่ะวะ เงินเค้าได้จากการทำงานของเค้าเอง งานทุกอย่างในความคิดเราคือมันดีหมดมีคุณค่าในตัวมันเองทุกงาน จะมากจะน้อยก็ขึ้นอยู่กับคนมอง ตอนนั้นจำได้เลยเราไม่ได้ตอบพ่อแล้วเงียบนั่งร้องไห้
     ต่อมาเรายังอ่านหนังสือเตรียมสอบและช่วยแม่ขายของที่ร้าน ทุกอย่างมันก็ปกติ จนมีญาติสนิทของเราแกถูกเรียกบรรจุเข้าทำงาน พ่อเราก็เริ่มกดดันเราอีก โดยใช้ถ้อยคำว่าเราปากหนัก คงไม่ได้เป็นเจ้าเป็นนายกับใครเค้าหรอก เราก็อะไรอ่ะ พ่อแกเป็นอะไรอยู่ๆดี จะด่าก็ด่างี้หรอ เค้ากดดันจากที่ญาติเราได้บรรจุแล้วทำไมต้องอารมณ์เสีย แกควรดีใจกับพี่เค้ามั้ย ญาติสนิทกันด้วยซ้ำ แล้วพ่อแกคิดหรอว่าให้พลังด้านลบกับเรามาขนาดนี้มันจะกลายเป็นแรงฮึดสู้เพื่อเอาชนะ บอกเลยสำหรับเรามันติดลบยิ่งกว่าเดิม จากตอนแรกตั้งใจอ่านหนังสือ ตอนนี้คือมันหมดกำลังใจ หมดอะไรตายอยากในชีวิต ไม่อยากทำอะไรเลย บ้างครั้งเราก็นั่งภาวนาให้แกไปจากชีวิตเราได้เลยยิ่งดี หรือถ้าเราตายจากเค้าไปได้ก็ยิ่งดีดีกว่าอยู่แบบนี้ไปเรื่อยๆ