เรารู้สึกไม่ดีเลย

คือเข้าใจว่าแม่เป็นห่วงนะคะ เราเป็นเด็กคล้ายๆห้องสสวทค่ะ(สอบได้ละสละสิทธิ์)
อยากไปสอบแข่งขันมาก แต่ปัญหาคือมันอยู่กรุงเทพหมดเลยที่เราสนใจทั้งหมดอ่ะ อยู่ต่างจังหวัดหมด เราอยากทำค่ายจิตอาสาด้วยค่ะ เคยขอพ่อแม่ คืออยากไปมากๆรู้สึกอยากแข่งแต่แม่ก็จะชอบตะวาดแบบ ไปทำไมจะทำไรได้ ไม่ต้องไป ละแม่ก็จะพูดเออๆถ้าไปแม่ก็คงต้องปิดร้านแหละและพ่อก็คงต้องจัดการงานบ้านแทนแม่. คือแม่พูดแบบอืม ขอโทษค่ะ หนูไม่ไปละก็ได้ค่ะแม่ถ้าจะทำให้ครอบครัวลำบากขนาดนี้ ละพอหลายวันผ่านไปแม่ก็จะแบบ จะไปก็ได้น้าาเดะแม่ปิดร้านไงง เราก็มีความรู่สึกแบบอ่าว คือเราไม่หวังเเล้วอ่ะพูดไปขนาดนั้น บอกไม่ให้ไปอ่ะ เราจะอ่านหนังสือเเบบเจาะลึกสปีชีส์พืชไปทำไม lycophyta, rhizomatous เราก็ไม่มีอารมณ์แล้วอ่ะ คือตั้งเเต่โดนบอกไม่ให้ ไปทำไม เราก็รู้สึกดาวน์มากๆอ่ะ แบบเออ ใช่ อย่างเราอ่ะโอกาสยังไม่เคยเปิดอ่ะจะไปทำไรได้ พยยเเค่ไหนเดะก็โดนอีก ทุกกิจกรรมที่เราทำอ่ะ ถ้าเราขอพ่อแม่คือพ่อแม่จะไม่อนุญาตเลยย. เสียงตามสาย พิธีกร ไม่ให้  เเต่ทุกวันนี้คือลงสมัครเอง พอมีผลงานค่อยสารภาพอ่ะ-.- ละตลอดเวลาที่ผ่านมาก็บอกเป็นหมอนะๆ ซึ่งจิงๆเราก็อยากนะ แบบช่วยคนเรามีประโยชน์ให้สังคมทำให้คนอยู่ต่อไปได้ แต่แบบยิ่งมาพูดมาพูดอ่ะ มันแบบ อะไรอ่ะ ไม่ต้องเป็นก็ได้นะ บอกตามใจๆ ละแบบมันมีบางวันที่เราฟิวส์ขาดอ่ะบอกจะไม่สอบหมอละ ถ้ากดดันอ่ะ คือแม่ร้องไห้บอกแม่ผิดเองเลี้ยงลูกผิด? แม่ทำกรรมไว้เยอะทำไมลูกเป็นแบบนี้? ความรู้สึกที่เราไม่คาดหวังอะไรจากแม่อ่ะมันมีมาตั้งนานละอ่ะ ตั้งเเต่ที่แม่เมินลูกตัวเองอ่ะ มองข้ามละสนใจคนอื่น ลูกจะฆ่าตัวตายอยู่ละ บอก อืม อืม อ่ะเรารู้สึกว่าเป็นลูกที่เลวมากที่คิดแบบนี้กับเเม่ตัวเอง แต่เราผิดหวังมากๆเลย เราคิดว่าตอนนั้นแม่จะอยู่ข้างๆเราแต่แม่ ก็ไม่สนใจ แม่แค่อยากให้พ่อกลับมารักแม่แม่เลยพยยดิ้นรนทุกอย่างทำตามทุกอย่าง เราผิดหวังมากๆเราเคยฝันมาก่อนว่าเราจะเรียนให้ดีแล้วพาแม่ออกจากครอบครัวแย่ๆนี่ แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็น ทางไหนก้ได้เราอยากเป็นอิสระจากครอบครัวนี้  เราไม่อยากอยู่ที่นี่ กับคนแบบนี้แล้วคนที่ขัดเราเวลาที่เราบอกว่าเราทำได้อ่ะ