เป็นเรื่องเกี่ยวกัยแม่เราเองค่ะ คือแม่เราไปญีปุ่นตอนสาวๆ เลยมีหนังสือภาษาญี่ปุ่น เราเลยคิดว่าอยากอ่านภาษาญี่ปุ่นได้แล้วไปญี่ปุ่น
พอเราขึ้นม.1 เราดูอนิเมะญี่ปุ่นแล้วมันมีเรื่องนึงที่จะมีภาคต่อแค่ในเกมส์ เราอยากเล่นเกมส์นั้นมากกกกกกกกแต่มันเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วน เราเลยตั้งใจเรียนภาษาญี่ปุ่นจนพูดได้จำตัวอักษรได้
ตอนนี้เราอยู่ม.3ตั้งฝันไว้แน่วแน่แล้วว่าจะเป็นล่าม แล้วเรามีแพลนว่าพอม.4จะไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น เพราะแม่เคยสัญญาว่าจะให้ไปถ้าสอบติดได้ เรามีความมุ่งมั่นสูงมาก
....และแล้ว เราก็บอกแม่ว่า "แม่ ภาษาญี่ปุ่นหนูได้ 95/100 หนูจะเป็นล่ามและไปแลกเปลี่ยนให้ได้ คอยดูวววว" แม่เราทำหน้าบึ้งๆ ละบอกเราว่า "พวกที่ไปแลกเปลี่ยนก็มีแค่พวกคนรวยเท่านั้นแหล่ะ จะไปทำไม" เราเลยบอกว่า "แต่แม่เค...." แม่เราเลยพูดกลับทันทีว่า "เถียงอีก พูดมากเกินไปแล้วนะ " เราเลยเงียบ แม่เราก็พูดต่อว่า "ทำไมต้องเป็นล่าม ก ู ว่านะเป็นข้าราชการดีกว่า สบาย แถมเบิกได้ด้วย ไม่ต้องไปเป็นมันหรอกล่ามเลิ่ม"
....................ครืด....ฝันพัง พังยับเยินไปหมด พัง พัง พัง บ้านเราก็ไม่ได้ฐานะยากจนนะ แต่......อื้ม ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นก็ได้ หนูไม่เป็นก็ได้ .........เรารู้สึกเสียใจมาก เราไม่ใช่ตุ๊กตาของเขาสักหน่อย ทำไมหนูถึงเลือกทางของหนูไม่ได้ ในขณะที่ชีวิตของแม่ แม่ได้ทำสิ่งที่แม่อยากทำ เลือกการทำงาน เลือกคู่ครอง ใช้ชีวิตที่เรียกว่าครอบครัว ต่อจากครอบครัวของตายายมาเป็นของตัวเอง ทุกคนก็มีสิทธิ์เลือกนี่นา ทำไมต้องเอาหนูใส่ไว้ในกรงขังด้วย แล้วที่แม่พูดว่าให้เป็นข้าราชการ คือพูดใส่บ่อยมาก บอกให้เราเป็นพยาบาลทหารอากาศ ดีแถมชุดเท่ .....คือเราไม่ได้อยากเป็นไง ฮือ
คุณจะรู้สึกยังไง เมื่อความฝันพังลงอย่างไม่มีชิ้นดี
พอเราขึ้นม.1 เราดูอนิเมะญี่ปุ่นแล้วมันมีเรื่องนึงที่จะมีภาคต่อแค่ในเกมส์ เราอยากเล่นเกมส์นั้นมากกกกกกกกแต่มันเป็นภาษาญี่ปุ่นล้วน เราเลยตั้งใจเรียนภาษาญี่ปุ่นจนพูดได้จำตัวอักษรได้
ตอนนี้เราอยู่ม.3ตั้งฝันไว้แน่วแน่แล้วว่าจะเป็นล่าม แล้วเรามีแพลนว่าพอม.4จะไปแลกเปลี่ยนที่ญี่ปุ่น เพราะแม่เคยสัญญาว่าจะให้ไปถ้าสอบติดได้ เรามีความมุ่งมั่นสูงมาก
....และแล้ว เราก็บอกแม่ว่า "แม่ ภาษาญี่ปุ่นหนูได้ 95/100 หนูจะเป็นล่ามและไปแลกเปลี่ยนให้ได้ คอยดูวววว" แม่เราทำหน้าบึ้งๆ ละบอกเราว่า "พวกที่ไปแลกเปลี่ยนก็มีแค่พวกคนรวยเท่านั้นแหล่ะ จะไปทำไม" เราเลยบอกว่า "แต่แม่เค...." แม่เราเลยพูดกลับทันทีว่า "เถียงอีก พูดมากเกินไปแล้วนะ " เราเลยเงียบ แม่เราก็พูดต่อว่า "ทำไมต้องเป็นล่าม ก ู ว่านะเป็นข้าราชการดีกว่า สบาย แถมเบิกได้ด้วย ไม่ต้องไปเป็นมันหรอกล่ามเลิ่ม"
....................ครืด....ฝันพัง พังยับเยินไปหมด พัง พัง พัง บ้านเราก็ไม่ได้ฐานะยากจนนะ แต่......อื้ม ไม่เป็นไร ไม่ต้องเป็นก็ได้ หนูไม่เป็นก็ได้ .........เรารู้สึกเสียใจมาก เราไม่ใช่ตุ๊กตาของเขาสักหน่อย ทำไมหนูถึงเลือกทางของหนูไม่ได้ ในขณะที่ชีวิตของแม่ แม่ได้ทำสิ่งที่แม่อยากทำ เลือกการทำงาน เลือกคู่ครอง ใช้ชีวิตที่เรียกว่าครอบครัว ต่อจากครอบครัวของตายายมาเป็นของตัวเอง ทุกคนก็มีสิทธิ์เลือกนี่นา ทำไมต้องเอาหนูใส่ไว้ในกรงขังด้วย แล้วที่แม่พูดว่าให้เป็นข้าราชการ คือพูดใส่บ่อยมาก บอกให้เราเป็นพยาบาลทหารอากาศ ดีแถมชุดเท่ .....คือเราไม่ได้อยากเป็นไง ฮือ