#เอาแบ่บย่อๆ
ผมชื่อเล่น นัด ครับ อายุ25ปีเกิดขอนแก่นแต่มาโตที่พะเยามีพี่น้อง3คนอยู่คนละทิดละทาง
เมื่อสมัยที่ผมอยู่ จังหวัดพะเยาอยู่กับพ่อครับ
เพราะแม่เสียตั้งแต่ผม เรียนอยู่ ม 1 ที่สมุทรปราการ
ชีวิตสับสนมากในตอนนั้นแต่อยู่กับพ่อมาเลื่อยๆช่วงนั้นผมยังเช่าบ้านอยู่ครับ
ผ่านมาอีก3ปีผมได้เข้ามาอยู่ในตัวเมืองพะเยา
ได้ดาวบ้านกันจนมีบ้านเป็นของตัวเองผมก็ทำงานด้วยเรียนด้วยตั้งแต่อายุ17จนผมเรียนจบอาชีวะศึกษาชีวิตตอนนั้นก็มีเรื่องกดดันมากมาเพราะผมยืนด้วยตัวเองมาตลอด พอผมอายุ21ปีก็คิดเสมอว่า ถ้าไม่ติดทหารตั้งใจจะหาทางมาเรียนต่อที่ เมืองกรุง โดยมีพี่สาวเป็นคนช่วยเหลือในค่าใช้จ่าย
ตอนนั้นอยู่ที่พะเยา8ปีและพอเดินทางมา เรียน
ตอนนั้นก็เรียนที่ ม Rbac คณะศึษาศาสตร์รุ่น1สาขาคอมพิวเตอร์ศึกษา
ตอนนั้นก็เรียนด้วยทำงานด้วยครับแต่ก็มีเงินไม่ค่อยมาก จนมาวันหนึ่ง เรียนถึงปี2เทอม2ผมก็ไม่มีเงินเพราะไม่มีคนส่งเงินผมต้องอาศัย กยศ 2000 ต่อเดือนคุณว่าพอใช้ไหมใหนจะค่ารายงานใหนจะค่าห้องพัก ผมกินข้าวไข่เจียววันละครั้งกินเฉพราะตอนเย็นถ้าเงินไม่พอก็กินมาม่าเป็นแบบนี้มาเกิบครึ่งปีพอจบปี2ผมก็มาทำงานความรู้สึกตอนนั้น
แย่มากเพราะว่าความฝันกำลังจะพังเพราะคำว่าไม่มีเงินเรียนต่อ
ผมเลยตัดสินใจเดินออกจากมหาลัยมาหางานทำออกมาแบบไม่ลาออกเพราเราคิดเสมอว่าจะหาทางไปเรียนแต่ก็เสียใจเล็กๆแต่ในใจคิดถ้าไม่ได้เรียน เราก็ต้องทำงานและรีบสร้างตัว
ตอนนี้ผมทำงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่งที่พระโขนง
เงินเดือนพอใช้ทำกับแฟนสองคนครับเราสองคนเริ่มจากไม่มีเงินขับมอไซร์มาทำงานทุกวันผมกับแฟนก็ช่วยกันเก็บเงินเดือนละหมื่นกว่าเก็บมาได้1ปีเราก็ไปออกรถเก๋งป้ายแดงมือหนึ่งและทุกวันนี้ผมก็อยู่ที่อ่อนนุช44บ้านสองชั้นอยู่กันสองคนมีความสุขดีเงินเหลือกินเหลือใช้
#ผมอยากบอกว่าชีวิตต้องสู้ครับไม่มีใครช่วยเหลือเราได้นอกจากตัวเราเอง และทุกวันผมก็ไม่เคยหวังพึ่งใครแม้แต่ญาตพี่น้องตัวเอง ผมก็จะไม่รบกวนใคร
และคิดไว้ว่ายามเรามีชีวิตที่ดีขึ้นผมก็จะมองวันในอดีตไว้เป็นบทเรียนกับตัวเอง เสมอ และคิดไว้เสมอว่ายามจนไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเราสักคน ชีวิตจริงมันน่ากลัว
จากเรื่องจริงที่ผ่านมา
ผมชื่อเล่น นัด ครับ อายุ25ปีเกิดขอนแก่นแต่มาโตที่พะเยามีพี่น้อง3คนอยู่คนละทิดละทาง
เมื่อสมัยที่ผมอยู่ จังหวัดพะเยาอยู่กับพ่อครับ
เพราะแม่เสียตั้งแต่ผม เรียนอยู่ ม 1 ที่สมุทรปราการ
ชีวิตสับสนมากในตอนนั้นแต่อยู่กับพ่อมาเลื่อยๆช่วงนั้นผมยังเช่าบ้านอยู่ครับ
ผ่านมาอีก3ปีผมได้เข้ามาอยู่ในตัวเมืองพะเยา
ได้ดาวบ้านกันจนมีบ้านเป็นของตัวเองผมก็ทำงานด้วยเรียนด้วยตั้งแต่อายุ17จนผมเรียนจบอาชีวะศึกษาชีวิตตอนนั้นก็มีเรื่องกดดันมากมาเพราะผมยืนด้วยตัวเองมาตลอด พอผมอายุ21ปีก็คิดเสมอว่า ถ้าไม่ติดทหารตั้งใจจะหาทางมาเรียนต่อที่ เมืองกรุง โดยมีพี่สาวเป็นคนช่วยเหลือในค่าใช้จ่าย
ตอนนั้นอยู่ที่พะเยา8ปีและพอเดินทางมา เรียน
ตอนนั้นก็เรียนที่ ม Rbac คณะศึษาศาสตร์รุ่น1สาขาคอมพิวเตอร์ศึกษา
ตอนนั้นก็เรียนด้วยทำงานด้วยครับแต่ก็มีเงินไม่ค่อยมาก จนมาวันหนึ่ง เรียนถึงปี2เทอม2ผมก็ไม่มีเงินเพราะไม่มีคนส่งเงินผมต้องอาศัย กยศ 2000 ต่อเดือนคุณว่าพอใช้ไหมใหนจะค่ารายงานใหนจะค่าห้องพัก ผมกินข้าวไข่เจียววันละครั้งกินเฉพราะตอนเย็นถ้าเงินไม่พอก็กินมาม่าเป็นแบบนี้มาเกิบครึ่งปีพอจบปี2ผมก็มาทำงานความรู้สึกตอนนั้น
ผมเลยตัดสินใจเดินออกจากมหาลัยมาหางานทำออกมาแบบไม่ลาออกเพราเราคิดเสมอว่าจะหาทางไปเรียนแต่ก็เสียใจเล็กๆแต่ในใจคิดถ้าไม่ได้เรียน เราก็ต้องทำงานและรีบสร้างตัว
ตอนนี้ผมทำงานอยู่บริษัทแห่งหนึ่งที่พระโขนง
เงินเดือนพอใช้ทำกับแฟนสองคนครับเราสองคนเริ่มจากไม่มีเงินขับมอไซร์มาทำงานทุกวันผมกับแฟนก็ช่วยกันเก็บเงินเดือนละหมื่นกว่าเก็บมาได้1ปีเราก็ไปออกรถเก๋งป้ายแดงมือหนึ่งและทุกวันนี้ผมก็อยู่ที่อ่อนนุช44บ้านสองชั้นอยู่กันสองคนมีความสุขดีเงินเหลือกินเหลือใช้
#ผมอยากบอกว่าชีวิตต้องสู้ครับไม่มีใครช่วยเหลือเราได้นอกจากตัวเราเอง และทุกวันผมก็ไม่เคยหวังพึ่งใครแม้แต่ญาตพี่น้องตัวเอง ผมก็จะไม่รบกวนใคร
และคิดไว้ว่ายามเรามีชีวิตที่ดีขึ้นผมก็จะมองวันในอดีตไว้เป็นบทเรียนกับตัวเอง เสมอ และคิดไว้เสมอว่ายามจนไม่มีใครยื่นมือมาช่วยเราสักคน ชีวิตจริงมันน่ากลัว