ชอบร้องไห้เพราะคำพูดของแม่

สวัสดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่เข้ามาอ่านและก็ขอบคุณมากเลยถ้าคุณได้ให้คำแนะนำเรา อาจจะเป็นกระทู้ที่ออกมาแนวระบายมากกว่าแต่ให้คำแนะนำเราได้จะดีมาก ความจริงก่อนที่เราจะเข้าเรื่องหัวข้อ เราต้องบอกก่อนเลยว่ามันเป็นปมของเราที่มีมานานมากเป็นปีแล้ว เราไม่สนิทกับแม่สักเท่าไหร่ เนื่องจากแม่ไม่ได้เลี้ยงเรามา แต่เป็นป้าที่เลี้ยงเรามา เราก็จะสนิทกับป้ามากกว่า แต่เมื่อเข้ามาอยู่ใกล้แม่มากขึ้น เรารู้สึกว่าแม่รักพี่ชายมากกว่าเรา เราดูจากการกระทำที่เขาชอบเป็นห่วงเป็นใยพี่ชายเราก่อน ไม่เคยทำท่าทีห่วงใยอะไรเราเลย ตอนเวลาพี่ชายทำผิดก็ไม่เคยโดนบ่น เช่นพี่ชายเคยถอนเงินเป็นหมื่น(ยังไม่ได้ทำงาน)ให้เพื่อนยืมก็ไม่โดนว่า แต่แค่เราทำห้องรกแล้วก็ถ่ายรูปไปเล่าให้ป้าคนหนึ่งที่เราเคารพโดยไม่ไว้หน้าเราเลย แม่ชอบขู่เราอย่างนู้นอย่างนี้ เช่นเราไปโรงเรียนสายครั้งแรก แม่ก็บ่นว่าพ่อต้องผิดหวังในตัวเธอแน่ๆ ซึ่งเราเคารพพ่อมากกว่าแม่ เพราะเขาจะมีเหตุผล และหลายครั้งที่แม่เอาพ่อมาเป็นข้ออ้างที่ทำให้เรารู้สึกผิด ซึ่งเคยถามพ่อว่าพ่อรู้สึกผิดหวังอย่างนั้นจริงๆไหม เขาก็บอกว่าไม่ได้อะไร แต่คำพูดของแม่มันทำให้เราคิดไปแล้ว เขาชอบบ่นเรามากขึ้น และก็ชอบขู่เรา แล้วด้วยความที่ว่าเราอ่อนไหวเรื่องแม่อยู่แล้ว เราก็จะร้องไห้ทุกครั้งเวลาที่แม่บ่น เช่น เราแค่ถามหาเครื่องดูดฝุ่นเพื่อชวนแม่คุย เพราะจริงๆเราไปหาเองได้ไม่ต้องถามแม่หรอก แต่คำตอบแม่คือตาถั่วหรือไง อยู่ข้างๆแม่มองไม่เห็นหรอ รู้มั้ยแม่เหนื่อยนะ เพียงแค่นี้เราก็น้ำตาแตกแล้ว หลายครั้งที่เราอยากคุยเหมือนแม่ลูกทั่วไป แต่เราก็ไม่ได้รับความร่วมมืออะไรเลย และผลที่ตามมาคือเรามักมาร้องไห้ในห้องนอนตัวเองทุกครั้งว่าทำไมแม่ไม่ห่วงเรา พูดกับเราดีๆ ทำไมชอบว่าเราในทางความคิดลบ ไม่ใช้เหตุผล เพราะฉะนั้นเราควรทำยังไงดีคะ ไม่ให้ร้องไห้กับเรื่องของแม่ซักที