ทำไมถึงยังไม่หยุดทั้งที่มันผิดมาตลอด

ฉันอายุ29ปีทำงานในหน่วยงานรัฐแห่งหนึ่ง มีแฟนที่แสนดีอยู่คนหนึ่งเรายังไม่ได้แต่งงานกันเราอยู่คนละจังหวัดไม่ค่อยได้เจอกัน แต่ฉันก็ไม่เคยปิดบังว่าฉันมีแฟนเพราะกลัวคนอื่นเข้ามาในชีวิต ทุกคนในสำนักงานจะรู้ว่าแฟนฉันเป็นคนขี้หึงมากจะเช็คตลอดโทรหาตลอดและฉันก็ไม่ได้รู้สึกเหนื่อยเลยเพราะฉันอยากให้เขาสบายใจ อยู่มาวันหนึ่งมีหัวหน้าย้ายมาจากต่างจังหวัดเพื่อมาอยู่จังหวัดบ้านเกิด ฉันก็ไม่ได้สนใจอะไรเพราะอยู่คนละกลุ่มงาน แต่บังเอิญหัวหน้าที่ย้ายมาสนิทกับหัวหน้าในกลุ่มงานของฉันเขาเลยมาคุยกันที่ห้องทำงานบ่อยๆ และคุยกับฉันบ้างและถามเรื่องแฟนฉันก็บอกไปว่ามีแฟนแล้วอยู่ต่างจังหวัด เขาก็เลยพยายามจะเข้ามาในชีวิตฉันโดยการหาเบอร์และโทรมาหาทุกวันจะกลายเป็นความรู้สึกดีที่มีให้เขา ฉันเลยตกลงปรงใจคบกับเขาทั้งที่ฉันมีแฟนอยู่แล้ว และอีกอย่างเขาก็มีครอบครัวแล้วเหมือนกันแต่ไม่ได้อยู่ด้วยกัน เราก็คบกันใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันทุกวัน เว้น เสาร์อาทิตย์เวลาแฟนฉันมาเขาก็จะไปอยู่บ้านของเขา เวลาผ่านไป1ปีฉันรู้สึกรักเขามากกว่าแฟนของฉันอีก รักจนเขาก็รู้ว่าเรารัก แต่เขากลับเปลี่ยนไป ฉันทำอะไรก็ผิดไปหมด ถามอะไรนิดหน่อยก็หาว่าฉันไม่น่าถามเรื่องง่ายๆ เหมือนฉันโง่มากในสายตาเขา รำคาญฉันทั้งที่ฉันเคยใช้ชีวิตแบบนี้เหมือนเดิมทุกอย่าง แต่กับคนอื่นเขากลับมีความสุขสดชื่นเวลาเจอคนอื่น หรือได้คุยกับคนอื่น จนฉันรู้สึกได้ว่าเขาหมดรักฉันแล้ว แต่ที่ยังคบอยู่เพราะฉันไม่ได้ทำอะไรผิด ฉันเคยคิดอยากจะไปจากเขาแต่เราต้องเจอหน้ากันทุกวัน ฉันกลัวจะทำใจไม่ได้ ฉันเลยเลือกที่จะเป็นฝ่ายเจ็บเงียบๆอยู่อย่างนี้