ท้องมา 3 เดือนแล้วค่ะ เรากับแฟนห่างกัน 11 ปีค่ะ
แฟนเราตอนแรกๆเขาก็มีเวลาให้นะคะ แต่ก็แอบเจ้าชู้บ้างก็ให้อภัยเพราะรักเขาค่ะ (ถึงขั้นไปนอนกับคนอื่นเลยล่ะค่ะ)ไปไหนพาไปตลอด อยากกินอะไรก็ตามใจ พอมีน้องขึ้นมาเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ตอนแรกพูดเชิงจะไม่รับผิดชอบ ต่อมาก็หลุดปากว่าไม่รักกัน ขอเลิกเขาก็ไม่อยากเลิกเขาบอกก็ช่วยกันดูแลสิ่ เราเลยตอบว่าพ่อแม่ไม่ได้รักกันไม่อยากฝืน ฝืนมาตลอดเพราะเราอยากให้ลูกพร้อมอยากรักษาครอบครัวให้ลูกแม้จิตใจข้างในเราจะเจ็บแค่ไหนก็ทนได้ ทนมาตลอด หรือนี้มันเป็นวิธีบอกเลิกของเขา ตอนนี้น้องจะเข้าเดือนที่4แล้ว เขาก็ทำงานของเขาบ้านเขากับหอพักของเราไม่ห่างกันค่ะเดินมาก็ได้ บางวันก็บอกเหนื่อยมากทำงานมา บางวันก็ติดธุระ แทบจะไม่มีเวลาให้กันแล้วเขาจะเอาเราไว้ทำไมคะ? ถ้าเลี้ยงเดี่ยวจริงๆลำบากมากมั้ยคะ? ตอนนี้ทางครอบครัวก็ยังไม่ทราบปัญหาที่แน่นอนเราบอกไปแล้วล่ะค่ะว่ารอบเดือนไม่มาพ่อแม่ก็ไม่ว่าอะไรนะคะ แต่กลัวท่านเสียใจที่ไม่มีใครดูแลเรามากกว่าแต่ในใจคิดว่าพ่อแม่คงรักเราและดูแลเราได้อยากตัดตรงนี้ไปและไปอยู่กับทางบ้านค่ะ อยู่แบบไม่ใส่ใจกันไม่สนใจกันก็เท่านั้น
ครอบครัวคือสิ่งที่ควรรักษาจริงหรือถ้าเทียบกับความอดทนของคนเป็นเมีย?
แฟนเราตอนแรกๆเขาก็มีเวลาให้นะคะ แต่ก็แอบเจ้าชู้บ้างก็ให้อภัยเพราะรักเขาค่ะ (ถึงขั้นไปนอนกับคนอื่นเลยล่ะค่ะ)ไปไหนพาไปตลอด อยากกินอะไรก็ตามใจ พอมีน้องขึ้นมาเขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ตอนแรกพูดเชิงจะไม่รับผิดชอบ ต่อมาก็หลุดปากว่าไม่รักกัน ขอเลิกเขาก็ไม่อยากเลิกเขาบอกก็ช่วยกันดูแลสิ่ เราเลยตอบว่าพ่อแม่ไม่ได้รักกันไม่อยากฝืน ฝืนมาตลอดเพราะเราอยากให้ลูกพร้อมอยากรักษาครอบครัวให้ลูกแม้จิตใจข้างในเราจะเจ็บแค่ไหนก็ทนได้ ทนมาตลอด หรือนี้มันเป็นวิธีบอกเลิกของเขา ตอนนี้น้องจะเข้าเดือนที่4แล้ว เขาก็ทำงานของเขาบ้านเขากับหอพักของเราไม่ห่างกันค่ะเดินมาก็ได้ บางวันก็บอกเหนื่อยมากทำงานมา บางวันก็ติดธุระ แทบจะไม่มีเวลาให้กันแล้วเขาจะเอาเราไว้ทำไมคะ? ถ้าเลี้ยงเดี่ยวจริงๆลำบากมากมั้ยคะ? ตอนนี้ทางครอบครัวก็ยังไม่ทราบปัญหาที่แน่นอนเราบอกไปแล้วล่ะค่ะว่ารอบเดือนไม่มาพ่อแม่ก็ไม่ว่าอะไรนะคะ แต่กลัวท่านเสียใจที่ไม่มีใครดูแลเรามากกว่าแต่ในใจคิดว่าพ่อแม่คงรักเราและดูแลเราได้อยากตัดตรงนี้ไปและไปอยู่กับทางบ้านค่ะ อยู่แบบไม่ใส่ใจกันไม่สนใจกันก็เท่านั้น