สวัสดีทุกๆคนที่เข้ามาอ่านกระทู้นะคะ
ขออนุญาตเข้าเรื่องเลยแล้วกันค่ะ
หัวข้อกระทู้นั้น หมายถึง เรื่องราวความรักครั้งแรกของเด็กอายุ 15 ปี (ปัจจุบันเจ้าของกระทู้อายุ22แล้วค่ะ) คบกับรุ่นพี่อายุ17 ปี เราคบกันตั้งแต่ประมาณปี 2552-2555 (คบกันราวๆ 3ปี 11เดือน) หลังจากนั้นฝั่งผู้ชายได้จบม.6 และเข้าศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ (เราทั้งสองคนเป็นคนต่างจังหวัดค่ะ) ส่วนเราก็ขึ้นม.5ค่ะ
เราสองคนมีปัญหากันมาตลอดระยะเวลาที่คบกันและความที่ฝ่ายชายเป็นรุ่นพี่อำนาจของเขาก็จะเหนือเราทุกๆอย่าง เราอยู่ที่โรงเรียน เรารอเขาเสมอค่ะ รอคุยโทรศัพท์กับเขาเมื่อเขาพอมีเวลาว่างจากกิจกรรมของทางมหาวิทยาลัย เราเชื่อทุกคำที่เขาเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของเขาตอนที่เขาทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัยโดยไม่เอะใจเลยแม่แต่น้อย เราห่างกันมากขึ้นเพราะเราไกลกันและเขาก็ได้เจอสังคมใหม่ สถานที่ใหม่จึงทำให้เรามีเวลาคุยกันน้อยลงไปจนแทบจะไม่ได้คุยกันเลย...
(ขอบอกก่อนนะคะว่าการคบกันทางบ้านไม่รู้ค่ะ ด้วยความที่ครอบครัวเราไม่เปิดในเรื่องรักวัยเรียนแบบนี้ หวังว่าคุณผู้อ่านจะเข้าใจนะคะ)
...จนกระทั่งเราเลิกกันค่ะ เหตุผลหรอคะ เดาได้ไม่ยากค่ะ เขามีคนอื่นค่ะ เป็นรักครั้งแรกที่เสียใจมากๆค่ะ ถึงแม้ตอนนั้นยังอายุแค่16-17ปีก็ตาม ใครว่าเด็กไม่มีความรู้สึกล่ะคะ...เราจับได้เพราะว่าเพื่อนของเราเล่นเฟสบุ๊ค(ตอนนั้นเราไม่ได้เล่นเพราะเขาไม่ให้เราเล่นอะไรที่เป็น social เลย)เพื่อนเราบังเอิญเห็นเฟสของเขาและพอเพื่อนเห็นก็เลยเอารูปคู่ของเขาและผู้หญิงอีกคนที่เขาตั้งในโปรไฟล์เฟสบุ๊คเอามาให้เราดู วินาทีนั้นมืออ่อน ใจเต้นแรง มันหวิวใจไปหมด จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เจ็บจนจุกค่ะ เรากลับบ้านเพื่อโทรหาเขา เราต้องการคำตอบจากเขาว่ารูปนั้นคืออะไร (เหตุการณ์หลังจากเลิกเรียนและกลับบ้านแล้ว)
เขาให้คำตอบงี่เง่าพื้นฐานการแก้ตัวว่านั่นคือเพื่อนของเขาและรุ่นพี่ให้ถ่ายรูปคู่กันแล้วบังคับให้ลง...ค่ะ...เชื่อก็แปลกค่ะ วันนั้นคุยยังไงก็คุยไม่รู้เรื่องค่ะ เลยต่างคนต่างแยกไปนอนและหายจากกันไป1อาทิตย์ เขาไม่โทรหาเราและเราก็ไม่ได้โทรหาเขาเลย จนกระทั่งเราสืบไปสืบมา ได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนของเขานั่นเองที่เขาแอบเราคบ (ตอนนั้นเขายังไม่ได้เลิกกับเรา) และเราตัดสินใจโทรไปเพื่อจะให้ทุกอย่างมันจบแบบชัดเจน เราเจรียมใจมาแล้วค่ะว่ายังไงก็ไปไม่รอด เราเลือกเป็นคนที่บอกเลิกเขาเอง ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด เจ็บปวดมากๆค่ะ ที่เราซื่อสัตย์มาตลอด
เราเลิกกันแบบจริงจังและเขาก็ยังยืนยันที่จะคบกับผู้หญิงคนนั้นต่อไป และเราสองคนก็ได้จบกันแค่ตรงนั้น. จนกระทั่งเราเลิกกันได้1ปี จนวันเกิดของเราเขาได้ส่งข้อความมาอวยพรให้ ความเจ็บก็กลับมาอีกครั้ง และในส่วนวันเกิดของเขาเราก็ส่งไปอวยพรแบบเจ็บๆเช่นกัน ตามประสาคนจบกันไปแบบไม่สวย และในปีที่2 เราก็อวยพรกันแบบนี้เหมือนจะเป็นเรื่องปกติ แต่....มันไม่ใช่เรื่องปกติ จนเราได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ อยู่ๆก็ได้กลับมาคุยกันในฐานะคนรู้จักอีกครั้งนึง (คุยทางโทรศัพท์และที่เขายังติดต่อได้เพราะเรายังคงใช้เบอร์เดิม) เขามาขอโทษทุกอย่างที่เขาเคยทำไม่ดีกับเรา ที่เคยนอกใจ และมีหนึ่งประโยคที่มันทำให้เราน้ำตาไหลทันที เขาพูดมาว่า “วันนี้พี่รู้แล้วว่าไม่มีใครดีเท่าน้อง ทุกคนที่เข้ามาคบกับพี่หวังให้ได้สิ่งที่เขาต้องการแล้วเขาก็ไป” เราไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ เจ็บดีจริงๆ ได้แต่นิ่งๆรับฟังและบอกว่าไม่เป็นอะไรเรื่องมันผ่านมาแล้ว เราคุยกันตามประสาคนรู้จักพอหมดเรื่องและธุระจะคุยเราก็จบด้วยการวางสายกันไป หลังจากนั้นจนกระทั่งเขารู้ข่าวว่าเรามีแฟนใหม่เขาก็หายไปอีกครั้งและการคุยครั้งนั้นคือครั้งสุดท้ายที่เราได้สนทนากัน.
จนเราคบกับแฟนใหม่ได้3ปี และเราก็เลิกกับแฟนของเราได้ประมาณ7เดือนเราไม่มีอาการเสียใจมากเท่าไรเนื่องจากเราจบกันด้วยความเข้าใจและตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อนกัน.
แต่อยู่ๆอาการระลึกถึงรุ่นพี่คนที่เราคบมันก็อยู่ในหัว เวลาฟังเพลง เวลาสมองว่างๆ หรือแม้กระทั่งนั่งเงียบๆคนเดียว ถึงแม้ว่านับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เป็นเวลาประมาณ6ปีแล้วที่เราได้เลิกกับพี่เขาแต่ทำไมอยู่ๆต้องมาระลึกถึงเขาขึ้นมาอีก เรากลับไปดูเฟสบุ๊คเขาอยู่เรื่อยๆ คอยสังเกตุความเคลื่อนไหวของเขาแต่เขาไม่รู้ และเราก็รู้ตัวว่าเราไม่ได้รักเขาอยู่นะ แต่เราแค่ระลึกถึงเขาเพียงเท่านั้น ....สุดท้ายนี้อยากรู้ว่าเราจะสามารถลืมเขาและอดีตรักครั้งนั้นได้ไหม? หรือมันจะวนเวียนอยู่ในจิตใต้สำนึกของเราแบบนี้ตลอดไป? หรืออย่างไร? เราควรต้องทำอย่างไรดี?
...ขอขอบคุณสำหรับความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ หากมีสิ่งใดผิดพลาดต้องขออภัยจริงๆค่ะ....
ความรักครั้งนั้น เราจะลืมมันได้ไหม ?
ขออนุญาตเข้าเรื่องเลยแล้วกันค่ะ
หัวข้อกระทู้นั้น หมายถึง เรื่องราวความรักครั้งแรกของเด็กอายุ 15 ปี (ปัจจุบันเจ้าของกระทู้อายุ22แล้วค่ะ) คบกับรุ่นพี่อายุ17 ปี เราคบกันตั้งแต่ประมาณปี 2552-2555 (คบกันราวๆ 3ปี 11เดือน) หลังจากนั้นฝั่งผู้ชายได้จบม.6 และเข้าศึกษาต่อระดับมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ (เราทั้งสองคนเป็นคนต่างจังหวัดค่ะ) ส่วนเราก็ขึ้นม.5ค่ะ
เราสองคนมีปัญหากันมาตลอดระยะเวลาที่คบกันและความที่ฝ่ายชายเป็นรุ่นพี่อำนาจของเขาก็จะเหนือเราทุกๆอย่าง เราอยู่ที่โรงเรียน เรารอเขาเสมอค่ะ รอคุยโทรศัพท์กับเขาเมื่อเขาพอมีเวลาว่างจากกิจกรรมของทางมหาวิทยาลัย เราเชื่อทุกคำที่เขาเล่าเรื่องชีวิตประจำวันของเขาตอนที่เขาทำกิจกรรมของมหาวิทยาลัยโดยไม่เอะใจเลยแม่แต่น้อย เราห่างกันมากขึ้นเพราะเราไกลกันและเขาก็ได้เจอสังคมใหม่ สถานที่ใหม่จึงทำให้เรามีเวลาคุยกันน้อยลงไปจนแทบจะไม่ได้คุยกันเลย...
(ขอบอกก่อนนะคะว่าการคบกันทางบ้านไม่รู้ค่ะ ด้วยความที่ครอบครัวเราไม่เปิดในเรื่องรักวัยเรียนแบบนี้ หวังว่าคุณผู้อ่านจะเข้าใจนะคะ)
...จนกระทั่งเราเลิกกันค่ะ เหตุผลหรอคะ เดาได้ไม่ยากค่ะ เขามีคนอื่นค่ะ เป็นรักครั้งแรกที่เสียใจมากๆค่ะ ถึงแม้ตอนนั้นยังอายุแค่16-17ปีก็ตาม ใครว่าเด็กไม่มีความรู้สึกล่ะคะ...เราจับได้เพราะว่าเพื่อนของเราเล่นเฟสบุ๊ค(ตอนนั้นเราไม่ได้เล่นเพราะเขาไม่ให้เราเล่นอะไรที่เป็น social เลย)เพื่อนเราบังเอิญเห็นเฟสของเขาและพอเพื่อนเห็นก็เลยเอารูปคู่ของเขาและผู้หญิงอีกคนที่เขาตั้งในโปรไฟล์เฟสบุ๊คเอามาให้เราดู วินาทีนั้นมืออ่อน ใจเต้นแรง มันหวิวใจไปหมด จะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก เจ็บจนจุกค่ะ เรากลับบ้านเพื่อโทรหาเขา เราต้องการคำตอบจากเขาว่ารูปนั้นคืออะไร (เหตุการณ์หลังจากเลิกเรียนและกลับบ้านแล้ว)
เขาให้คำตอบงี่เง่าพื้นฐานการแก้ตัวว่านั่นคือเพื่อนของเขาและรุ่นพี่ให้ถ่ายรูปคู่กันแล้วบังคับให้ลง...ค่ะ...เชื่อก็แปลกค่ะ วันนั้นคุยยังไงก็คุยไม่รู้เรื่องค่ะ เลยต่างคนต่างแยกไปนอนและหายจากกันไป1อาทิตย์ เขาไม่โทรหาเราและเราก็ไม่ได้โทรหาเขาเลย จนกระทั่งเราสืบไปสืบมา ได้รู้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือแฟนของเขานั่นเองที่เขาแอบเราคบ (ตอนนั้นเขายังไม่ได้เลิกกับเรา) และเราตัดสินใจโทรไปเพื่อจะให้ทุกอย่างมันจบแบบชัดเจน เราเจรียมใจมาแล้วค่ะว่ายังไงก็ไปไม่รอด เราเลือกเป็นคนที่บอกเลิกเขาเอง ตัดสินใจขั้นเด็ดขาด เจ็บปวดมากๆค่ะ ที่เราซื่อสัตย์มาตลอด
เราเลิกกันแบบจริงจังและเขาก็ยังยืนยันที่จะคบกับผู้หญิงคนนั้นต่อไป และเราสองคนก็ได้จบกันแค่ตรงนั้น. จนกระทั่งเราเลิกกันได้1ปี จนวันเกิดของเราเขาได้ส่งข้อความมาอวยพรให้ ความเจ็บก็กลับมาอีกครั้ง และในส่วนวันเกิดของเขาเราก็ส่งไปอวยพรแบบเจ็บๆเช่นกัน ตามประสาคนจบกันไปแบบไม่สวย และในปีที่2 เราก็อวยพรกันแบบนี้เหมือนจะเป็นเรื่องปกติ แต่....มันไม่ใช่เรื่องปกติ จนเราได้เข้าเรียนมหาวิทยาลัยในกรุงเทพ อยู่ๆก็ได้กลับมาคุยกันในฐานะคนรู้จักอีกครั้งนึง (คุยทางโทรศัพท์และที่เขายังติดต่อได้เพราะเรายังคงใช้เบอร์เดิม) เขามาขอโทษทุกอย่างที่เขาเคยทำไม่ดีกับเรา ที่เคยนอกใจ และมีหนึ่งประโยคที่มันทำให้เราน้ำตาไหลทันที เขาพูดมาว่า “วันนี้พี่รู้แล้วว่าไม่มีใครดีเท่าน้อง ทุกคนที่เข้ามาคบกับพี่หวังให้ได้สิ่งที่เขาต้องการแล้วเขาก็ไป” เราไม่รู้จะพูดอะไรค่ะ เจ็บดีจริงๆ ได้แต่นิ่งๆรับฟังและบอกว่าไม่เป็นอะไรเรื่องมันผ่านมาแล้ว เราคุยกันตามประสาคนรู้จักพอหมดเรื่องและธุระจะคุยเราก็จบด้วยการวางสายกันไป หลังจากนั้นจนกระทั่งเขารู้ข่าวว่าเรามีแฟนใหม่เขาก็หายไปอีกครั้งและการคุยครั้งนั้นคือครั้งสุดท้ายที่เราได้สนทนากัน.
จนเราคบกับแฟนใหม่ได้3ปี และเราก็เลิกกับแฟนของเราได้ประมาณ7เดือนเราไม่มีอาการเสียใจมากเท่าไรเนื่องจากเราจบกันด้วยความเข้าใจและตกลงกันว่าจะเป็นเพื่อนกัน.
แต่อยู่ๆอาการระลึกถึงรุ่นพี่คนที่เราคบมันก็อยู่ในหัว เวลาฟังเพลง เวลาสมองว่างๆ หรือแม้กระทั่งนั่งเงียบๆคนเดียว ถึงแม้ว่านับตั้งแต่วันนั้นจนถึงวันนี้เป็นเวลาประมาณ6ปีแล้วที่เราได้เลิกกับพี่เขาแต่ทำไมอยู่ๆต้องมาระลึกถึงเขาขึ้นมาอีก เรากลับไปดูเฟสบุ๊คเขาอยู่เรื่อยๆ คอยสังเกตุความเคลื่อนไหวของเขาแต่เขาไม่รู้ และเราก็รู้ตัวว่าเราไม่ได้รักเขาอยู่นะ แต่เราแค่ระลึกถึงเขาเพียงเท่านั้น ....สุดท้ายนี้อยากรู้ว่าเราจะสามารถลืมเขาและอดีตรักครั้งนั้นได้ไหม? หรือมันจะวนเวียนอยู่ในจิตใต้สำนึกของเราแบบนี้ตลอดไป? หรืออย่างไร? เราควรต้องทำอย่างไรดี?
...ขอขอบคุณสำหรับความคิดเห็นล่วงหน้านะคะ หากมีสิ่งใดผิดพลาดต้องขออภัยจริงๆค่ะ....